Ze hebben het geld, ze hebben de middelen en ze hebben de macht, onze mainstream-media. Nog wel. En ze hebben die pensée unique waarin de moslims de nieuwe Joden zijn, de “Palestijnen” het slachtoffer en Israël de boosdoener is. Dat zal zo blijven. Is een gelóófskwestie. En dan doen feiten er niet toe. Natuurlijk zijn in werkelijkheid de moslims de oudste en fanatiekste Jodenjágers, houden de Palmaffia’s de terreur in Palestina al 100 jaar levend en is Israël de enige kracht ten goede in het hele Midden-Oosten. Maar daarvan kan je net zoveel bewijzen aandragen als je wil, een flink deel van gristelijk Nederland blijft antisemiet. Ze proberen ’t niet al te zeer uit te laten schijnen en ze noemen ’t “kritiek op Israël”, maar het IS Jodenhaat. Want anders valt die grotesk-disproportionele aandacht voor de vermeende fouten van Israël niet te  verklaren. Vooral ook omdat die aandacht gepaard gaat met een even grotesk wegkijken van de totalitaire terreur van de islam en de Palmaffia’s.

Marleen Stelling in haar vintage-coupé

Zo’n Marleen Stelling bijvoorbeeld. Als ik mijn tv aanzet, struikel ik iedere keer over dat wicht terwijl ze zich poeslief in zit te leven in de Ander. Op zondagmorgen doet ze dat ’n een trein-coupé onderweg tussen Antwerpen en ergens-in-Nederland. Één zo’n aflevering heb ik al eens gefileerd, dat ging toen ook al over lieve Arabieren en veel minder lieve Joden.

Deze aflevering was het wéér raak.

Marleen Anthonissen-van der Louw is als pastoraal werkster namens de PKN, de Protestantse Kerken in Nederland, uitgezonden om in Jeruzalem bruggen tussen de mensen te bouwen. Die PKN is een intens foute organisatie die “de onopgeefbare verbondenheid met het Joodse volk” in het vaandel draagt en intussen niks anders doet dan de Israël-haat en dus de Jodenhaat aanwakkeren. De PKN zit centraal in een enorm netwerk van foute gristelijke organisaties.

Marleen had haar man in haar woonplaats Jeruzalem drie maanden geleden dood op de voer van de badkamer gevonden. Ik vond dat ze zich wel érg kranig hield voor iemand met een dergelijke recente ervaring. En ze zag er, gezien die omstandigheden, ook erg goed uit. Vond ik. We zullen het maar aan de kracht van Jezus danken, want, zo zei ze, die heeft de dood overwonnen. Waardoor er zelfs hoop is in de dood. Troostrijk, zo’n geloof.

Maar toch ook best wel angstaanjagend als dat geloof ook nog al het Kwaad in de wereld betekenis geeft en dat je daardoor de islam zelfs gaat liefhebben. Nou ja, via Afgaanse vluchtelingen in Pakistan dan, waar God haar ook al eens heen had gezonden, want dat bleken zulke lieve schatten van mensen! En ze vertrouwen erg op Allah en van de weeromstuit ging Marleen ook steeds meer op God vertrouwen. Zelfs boerka’s ging ze een aanvaardbare dracht vinden. Het zijn daar in Pakistan en ook in Jeruzalem vooral ook gewone mensen en Marleens taak is het om bruggen te bouwen tussen die gewone mensen en de angst en de haat weg te werken. Kortom: ze brengt de islam dichterbij, maakt de islam aanvaardbaar door de menselijkheid van de gewone moslim te benadrukken. En dat de islam een nazi-ideologie is, blijkt dan geen bezwaar.

Één ding snap ik dan alsmaar niet: hoe die stiekeme Jodenhaat in al die poeslieve bruggenbouwerij past. Het wordt naar mijn gevoel wel steeds verdekter, want vermoedelijk hebben de Marleens cum suis in de gaten dat ze in de gaten aan het lopen zijn. De bewijzen – hier en hier – dat er in Palestina maar één probleem is, namelijk dat de moslims de Joden willen vermoorden, zijn zo langzamerhand overdonderend. De twee Marleens moesten de “Israël-kritiek” dus een beetje indirect brengen. En dat lukt.

Zo heeft de Jeruzalemse pastoraal werkster een lyrische lofzang over een Palestijnse vrouw die de weinig typisch Palestijnse naam Grace draagt.

De pastorale bruggenbouwster vanaf 22:10:

“Het is een vrouw die woont in Betlehem. Haar huis staat direct achter de Muur. Die Muur is gezet tussen haar huis en haar tuin. Ja, onvoorstelbaar! Je gaat haar huis dus uit en dan zie je die metershoge muur. Grace vertelde: de eerste keer dat ik olijfolie moest kopen in de winkel stond ik echt te huilen. Want normaal hebben Palestijnen altijd hun eigen olijfboomgaard en maken ze hun eigen olijfolie. Maar dat kon dus toen niet. Zij is héél gelovig en ze straalt het uit ook. ( . . .)  En zij is dus helemaal niet een enge Palestijn met verkeerde ideeën en een terrorist, maar ze is gewoon een gelovige vrouw die haar leven wil leven en voor de kleinkinderen wil zorgen. En ze bidt voor vrede. Dat is ook wat veel mensen niet weten. Dat de Palestijnen zelf iets aan de situtatie willen doen door ervoor te bidden, bijvoorbeeld. Zij loopt elke week met een aantal nonnen uit het klooster langs de Muur hypokriete propaganda te bedrijven en dan bidden ze voor de Joden en voor Israël en voor vrede.

Arm Palestijns vrouwtje olijfboompje ontnomen door grote wrede Joden-Muur in tuintje. Arm Palestijns-vrouwtje bidt voor Wrede Joden!

De interview-Marleen heeft ’t nog effe gauw over de agressieve politiek van Netanyahu”.

Ober! Mag ik een teiltje?

Nee, de bruggenbouwster bemoeit zich niet met politiek. Daar heeft ze toch geen invloed op. En het is niet vruchtbaar. Gewone mensen: dáár gaat het om.

En wat is er nou gewoner in Jeruzalem dan goede Palestijnse vrouwtjes die door wrede Joden geterroriseerd worden?

“Als je in Jezus gelooft, dan is het bedoeling dat je vanuit zijn ogen naar mensen kijkt.”

Werkelijk?

_______________

 

Advertenties