Nee, al-Qaradawi zit nog niet in een rolstoel. Maar als-ie daar nog eens in terecht komt, wil hij voor zijn dood graag nog Joden neer-mitrailleren vanuit die rolstoel. Hier is het YouTube-filmpje.

Het cordon sanitaire, in België formeel en in Nederland informeel, heeft niets aan kracht ingeboet. Daarvan zal ik u nu een sterk voorbeeld geven.

Maar ter inleiding neem ik u eerst even mee naar mijn goedmenselijke kant. Verleden week vrijdag rond negenen deed ik mijn gordijnen open en zag vanaf mijn één-hoog hoe een oude man zich voortworstelde in een rolstoel die veel te klein leek voor zijn lange lijf. Met één hand gaf hij af en toe een ruk aan één van de wielen en de rest van de voortbeweging verzorgde hij via stepbewegingen met één van zijn voeten. Het ging langzaam en het was een crime om aan te zien. Waarschijnlijk kwam hij, zo bedacht ik, uit het verpleeghuis even verderop.

Enfin, om ’n veel langer verhaal kort te maken: ik ben naar buiten gegaan, heb de man achterhaald, boodschappen met ‘m gedaan, geconstateerd dat-ie een halfzijdige verlamming had en ‘m weer het verpleeghuis binnen gereden. Alwaar ik mij aan de staf bereid verklaarde de man vaker te willen voortrollen als dat nodig mocht zijn. Maar dat ging zomaar niet en er moest een soort sollicitatiegesprek komen waarin ik mij officieel moest aanmelden als vrijwilliger.

De mevrouw bij wie ik diende te solliciteren, had een week later al tijd. Dat was deze vrijdagmorgen 19 januari 2018 dus. In het gesprek bleek mij dat één en ander inderdaad niet zómaar ging. Er kwam een verklaring van Goed Gedrag aan te pas en een ongevallen-verzekering. Ik wilde eigenlijk alleen maar die man af en toe heen en weer naar een bestemming rollen als dat zo uitkwam, maar allez, vooruit dan maar.

Terwijl ik een formulier zit in te vullen, vertel ik haar dat ik dat ik weliswaar 72 ben en ge-AOWeed, maar toch genoeg te doen heb. Dus dat voor mij dat vrijwilligerswerk geen tijdspassering is. Wat ik dan doe. Nou, een weblog schrijven. Waarover? Wel, voornamelijk anti-islam en pro-Israël.

Dat blijkt een probleem. De mevrouw eist een houding van tolerantie en pro-diversiteit. Hoofddoekjes horen er ook bij, zegt ze, en onder haar beheer vallen ook “vluchtelingen”.

We hebben een korte discussie waarin ik haar uitleg dat ik altijd heel vriendelijk ben tegen de hoofddoeken aan de kassa bij Albert Heijn en Dirk van de Broek, maar dat ik de islam niettemin voor een nazi-ideologie houd en dat al die uiterst vriendelijke en lieve moslims die zij kent lief en vriendelijk zijn ondanks en in weerwil van de islam. Mevrouw is een domineesdochter, vertelt ze. Ze kent de islam heel goed en ze brengt mij op de hoogte van het feit dat die aanslagplegers helemaal niks met de echte islam te maken hebben. Ja, zo hoor je nog eens wat.

Dit gaat dus niet lukken en ik klap het inschrijfformulier dat ik zat in te vullen weer voor haar neus op tafel.

Bij de deur zegt ze intens meelevend: “Ik wens u het beste”. Ze vindt mij duidelijk een heel ongelukkige en boze witte man. En het zou me niet verwonderen als ze deze avond een gebedje gaat doen voor mijn zieleheil. Misschien gaat ze wel bidden dat ik het nét zo fijn mag krijgen in mijn hoofd als zij in het hare.

Ach, waar zouden we zijn zonder het links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat dat in Europa het cordon sanitaire blijkbaar óók in het vrijwilligerswerk in stand houdt tegen slechteriken en kwaaddenkers zoals ik.

Mag ik tot slot herinneren aan een column in Trouw van Elma Drayer die het splijtende vermogen van de islam ook al zéér vroeg in haar vriendenkring ervoer? Dit is een passage uit De onverbiddelijke tweedelingvan 2006 (!):

“Een andere ontdekking was de waterscheiding die zich openbaarde onder vrienden, kennissen, collega’s. Sluimerende tegenstellingen, onzichtbaar in een tijdsgewricht dat niet om standpunten vroeg, ontwaakten met volle kracht. Etentjes konden ineens gierend uit de hand lopen. Een alledaagse lunch kon ontaarden in een ideologische veldslag. Net als, stel ik me zo voor, op het hoogtepunt van de Koude Oorlog.

Langzaam tekent zich een onverbiddelijke tweedeling af, die dwars door het vertrouwde links-rechts-schema heen loopt. In het ene kamp zijn zij beland die maar begrip blijven vragen voor moslimse terreurdaden, die reuze meelevend reppen van voedingsbodem, armoede en uitbuiting. In het andere kamp zitten zij die islamisme beschouwen als een hedendaagse vorm van fascisme die géén compassie verdient. Zelfs niet een heel klein beetje.

Wij zijn onze onschuld verloren. En die krijgen we voorlopig niet meer terug.”

____________

Advertenties