Toen Nietzsche ouder en wijzer was geworden en ook een beetje gek, kreeg-ie door dat je ideeën aan kwaliteit winnen wanneer je lichaam in beweging is. Als de gedachte is opgekomen terwijl je zat, zei de filosoof, moet je die gedachte wantrouwen. Dus ik weet niet of ik naar Nietzsches normen geldig in beweging was, toen ik deze zondagmorgen op de sportschool op een benenmachine zat en die ingeving kreeg waardoor ik ineens wist waarom een bepaalde uitspraak die me allang ergerde fundamenteel onwaar is.

Ik heb altijd wel goeie benen gehad, zie hierboven die foto’s van vele jaren geleden, maar nu is het echt minder, want ik ben minsten 15 kilo te zwaar geworden en mijn onderbenen hebben een beetje een verhoornde wittige huid gekregen, terwijl er overal gesprongen adertjes zichtbaar zijn geworden. Maar ik blijf mijn best doen, want je weet nooit of er nog ergens een keer een gerontofiel lekker jong wijf opduikt dat ’t met mij wil doen.

Maar dat terzijde. Het idee wat ik op die benenmachine kreeg is dat het toeschrijven van misdaden aan “het Zionisme” fundamenteel fout is, omdat, anders dan bijvoorbeeld de islam en het nazisme, het Zionisme geen misdadige ideologie is die er vanuit zijn aard op uit is om te moorden en onderdrukken. Het Zionisme is een poging om zo vreedzaam mogelijk een thuisland voor de Joden in Palestina te scheppen. En Ben Gurion en de zijnen hebben dat verbazend goed volgehouden, gezien de terreur die door een deel van de Palestijnse Arabieren vanaf 1920 op de Joden is losgelaten. Die terreur stond onder leiding van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, en was islamitisch geïnspireerd.

Dat toeschrijven van misdaden aan het Zionisme — en niet aan de opgedrongen oorlogsomstandigheden —  is natuurlijk eerder al door velen gebeurd. Zoals Efraim Karsh het zegt in “Fabricating Israeli History”:

“From it’s earliest days Zionisme has been castigated by its detractors — Jewish and Arab, Western and Soviet — as an offshoot of Western imperialism, a predatory colonial movement bent on occupying a land that is not its own and dispossessing the indigenous population.”

Maar een echte doorbraak in de demonisering van het Zionisme werd bereikt door het werk van Benny Morris. Ari Shavit, de auteur van “Mijn Beloofde Land” — ziehier voor mijn analyse van alle 17 hoofdstukken — omschrijft in een interview met Morris, deze “new historian” als de man die “with his own hands opened the Zionist Pandora’s box”. Maar dat loslaten van de verborgen demonen van het Zionisme gebeurde, zoals Efraim Karsh in een boek heeft aangetoond, door fraude mét en manipulatie ván bronnen-materiaal. Het is niet zozeer dat Karsh in dat boek bewijst dat elke bewering over misdaden begaan door Joden tijdens de periode van burgeroorlog en de invasie door de Arabische landen, dus van November 1947 maart 1949, ongegrond is, maar wél dat Morris door die fraude en manipulatie kwade opzet bij Ben Gurion cum suis wil aantonen. Morris is erop uit frauduleus te bewijzen dat “het Zionisme” er altijd al op uit was de Palestijnse Arabieren te verdrijven. Dat is niet waar. Ben Gurion cum suis en “het Zionisme” waren niet kwaadaardig van aard, maar werden door de oorlogs-omstandigheden soms gedwongen tot daden waarvan ze eigenlijk wars waren.

Er zijn echter óók wel degelijk beweringen van Morris cums suis over grote “oorlogsmisdaden” begaan door “het Zionisme” waarvan door Karsh (en anderen) bewezen wordt dat ook die behoorden tot de onvermijdelijke wreedheden en ongelukken die nu eenmaal een oorlog met zich mee brengt. Dat geldt bijvoorbeeld voor de gebeurtenissen rond Lydda, waaraan ik zelf, steunend op Martin Kramer en Efraim Karsh, 6000 woorden heb gewijd.

En dan komt Shavit dus, precies rond “Lydda”, in zijn “Mijn Beloofde Land” in hoofdstuk 5 tot deze uitspraak:

“In thirty minutes, at high noon, more than two hundred civilians are killed. Zionism carries out a massacre in the city of Lydda.”

En dat werkt door, want in zijn driedelige beschrijving in het NIW van de periode 1947-1949 ter gelegenheid van 70 jaar Israël — die ik hier heb geanalyseerdmeent Bart Schut:

“Lydda en Ramla zijn waarschijnlijk de meest gewelddadige, structurele en geplande voorbeelden van etnische zuivering van Israëlische zijde tijdens de oorlog.”

In elk geval heeft Schut het niet over “het Zionisme” dat misdaden pleegt. Maar hij neemt wel de Morris-en-Shavit-versie van de gebeurtenissen in Lydda over. Jammer en schadelijk voor Israël.

___________________

Advertenties