Eugene Rogan

Ja, dat vergeten we wel eens als we een krant lezen of naar een tv-uitzending kijken: dat iemand een verhaal in elkaar heeft gedraaid met een bedoeling. En dat hoeft niet te zijn: dat verhaal zo objectief mogelijk vertellen. Bij de NPO is links-regressieve subjectiviteit standaard en vooral als het om Israël en de islam gaat. Achter de montage van “Joodse grenzen (1948) door Patrick Janssens schuilt inderdaad een bedoeling. 

Patrick Janssens: “Mijn focus ligt op verhalen vertellen, waarbij de kijker zich emotioneel betrokken voelt. Tijdens de montage wordt het uiterste uit het gefilmde materiaal gehaald, het wordt binnenstebuiten gekeerd, krijgt alle hoeken van de montagekamer te zien, en wordt uiteindelijk zodanig gestructureerd, dat er geen ontkomen meer aan is.”

We moeten het natuurlijk ook hebben over wie de keuzes heeft gemaakt voor het ruwe materiaal waarmee Patrick Janssens mocht gaan snijden & lijmen. Dat was in dit geval Eugene Rogan. Dat is een Engelse professor die leidend aan het woord komt in deze docu en bekend staat als een betuttelracist die nooit enige verantwoordelijkheid legt bij de islamitische mens en in wiens visie de Midden-Oosterse mens alleen maar slachtoffer kan zijn van de Wrede Westerling. Israël had volgens Rogan nooit mogen bestaan en is door de schuld van Europa aan de Arabieren opgedrongen.

Ja, bij de NTR, “speciaal voor iedereen”, weten ze hun mensen wel te vinden!

“Joodse grenzen (1948)” van “onze” NTR is inderdaad zó gestructureerd dat er geen ontkomen is aan de zware anti-Israël-inhoud en de “Palestijnen”-liefde van deze uiterst partijdige docu. En je moet al héél goed geïnformeerd zijn over de geschiedenis van Israël, wil je de zware bias ontdekken. De gemiddelde kijker is dat nou precies helemáál niet, want die is, integendeel, nu juist gehersenspoeld door decennia van exact ditzelfde soort gemene rotzooi door uitgerekend diezelfde Publieke Omroep.

Ook “gematigde” verdedigers van Israël kunnen er niet meer onderuit:

Context en chronologie schitteren steeds vaker door afwezigheid wanneer de Nederjournalistiek zich in de strijd tussen Israël en Hamas mengt. Of eigenlijk moet je zeggen: in de strijd tussen Israël en ‘het Palestijnse volk’, want dat de terreurbeweging ieder aspect van ‘het verzet’ vanuit de Strook tegen de Joodse staat strak in handen houdt, is iets dat u steeds minder vaak terugvindt in onze kranten en nieuwsbulletins.” [mijn vet]

“Context en chronologie” ontbreken steeds vaker, meent bovengeciteerde tekst uit het Nieuw Israëlitisch Weeblad. Inderdaad. Maar ik zou het botter formuleren: er wordt in de verslaggeving van het “Palestijns-Israëlische conflict” door de Publieke Omroep veel verzwegen aan “Palestijnse” terreur (“context”) en vooral wordt verzwegen het Grote Feit dat de oer-oorzaak (“chronologie”) van alle ellende in Palestina de terreur van de Palmaffia’s is, die al 100 jaar wordt begonnen en volgehouden, vanaf Amin al-Husseini tot Arafat tot Abbas tot Hamas.

Verzwijging waardoor in feite een leugenverhaal ontstaat, is inderdaad ook weer kenmerkend voor het recente “Joodse grenzen (1948)” onderdeel van de 4-delige serie “Hoop en Wanhoop in het Midden-Oosten”.

Een leugenverhaal dus, terwijl op de NTR-identiteitspagina toch het het volgende gezegd wordt in een promo-filmpje:

“We worden overspoeld met informatie. Feiten, fictie en meningen lopen door elkaar heen. De NTR is daarin een baken: betrouwbaar, onafhankelijk en ongebonden. Voor een objectieve duiding van actuele en historische gebeurtenissen en hun samenhang.” [mijn vet]

Onder het promo-filmpje kunt u lezen: “De NTR is een publieke omroep met wettelijke taken. Deze taken liggen op het gebied van informatie, educatie, cultuur, jeugd en diversiteit.” [mijn vet]

“ Objectief” en “samenhang” dus. Maar voor deze stiekeme anti-Israël-docu zou ik invullen: subjectief en met verzwijging van essentiële context. Zal wel aan de hang naar “diversiteit” liggen want zoals men weet, is “diversiteit” bij de regressief-linkse media een code-woord voor islam-promotie.

Enfin, die montage van Patrick Janssens in dienst van de objectieve NTR. Dus ik vraag me af in hoeverre dat beeld van een stok-oud geworden Hagana-echtpaar op het strand bewust is gekozen als beeld waaronder “Joodse grenzen (1948) ” wordt “aangeboden”: dit is namelijk het eerste beeld dat je van deze docu ziet op de site van de NTR.

Oud-strijders van de Hagana genieten van het strand in het Haifa dat ze mede hebben veroverd

Dat beeld staat dan weer sterk in contrast met het eerstvolgende zeer kort zichtbare beeld als de docu begint: een onder een zware last zwoegende oude Palestijn in een luxe omgeving met grote gebouwen en poenig auto’s. Drie van de 4 docu’s in deze serie “Hoop en Wanhoop in het Midden-Oosten” beginnen trouwens met dat beeld van die oude Arabische marskramer.

Zo zijn er meer typische beeldkeuzes gemaakt — ik zal er nog op wijzen — die natuurlijk niet alleen voor rekening van de montage van Patrick Janssens komen. Er is ook de keuze geweest voor wie er wel of niet werd geïnterviewd en er is in de beeld-archieven gespit. Dat allemaal natuurlijk op advies van professor Rogan en onder leiding van Annegriet Wietsma (scenario & regie) en eindredactrice Karin van den Born.

(Tot mijn verwondering   — en naar ik inmiddele begrijp ook tot zijn eigen verbazing — stond Ruben Gischler ook in de aftiteling van “Joodse Grenzen (1948)”, terwijl hij toch duidelijk niet hoort tot het soort regressief-links waarin de rest van de makers thuis is. Ga maar googelen: het is voor de rest alles VPRO en VARA en “Andere Tijden” wat de klok slaat.)

De leidende historicus van deze docu “Joodse grenzen (1948) ” is, zoals gezegd, Eugene Rogan. Hij trad in 2011 op in een VPRO-programma over de Arabische Lente en werd door de VPRO-redactie getypeerd als

“( . . .) nauw verbonden met de zogenaamde ‘new historians’ or ‘revisionists’, een groep Israëlische geschiedkundigen die de officiële versie van het ontstaan van de Israëlische staat betwist, en dan met name het idee dat de Palestijnen vrijwillig zouden zijn vertrokken uit Palestina. In dit kader stelde hij samen met Avi Shlaim het boek The War for Palestine: Rewriting the History of 1948 samen.” [mijn vet]

Welnu, deze “new historians” zijn bedriegers. De kern van deze bende vervalsers van historische bronnen wordt gevormd door Avi Shlaim, Benny Morris en Ilan Pappé. Ze zijn door Efraim Karsh aan de kaak gesteld als fraudeurs, die bewust bronnen hebben gemanipuleerd om hun “nieuwe” visie te promoten, een visie waarin Israël overal de schuld van krijgt. In zijn “Fabricating Israeli History” toont Karsh aan dat deze drie “historici” vervalsingen plegen op essentiële punten van de Israëlische geschiedenis.

Ze hebben middels manipulatie van bronnen geprobeerd aan te tonen dat a) Israël in 1948 helemaal niet zo’n kleine David was tegen de grote Arabische machten, maar dat b) er “pariteit op het slagveld” zou zijn geweest. Dat er c) een samenzwering was tussen Israëls Golda Meir en het Jordaanse koningshuis om in 1948 een schijnoorlog te voeren waarvan de uitslag tevoren vast stond. Dat Israël d) altijd onwillig is geweest om vrede te sluiten.

Maar het voornaamste punt van bedrog was e) de poging van deze “nieuwe historici” te bewijzen dat de “Palestijnen” in 1948 op de vlucht gedreven waren door de Joden. Zie voor dit laatste punt “Fabricating Israeli History” de pagina’s 37 – 68 waar de kwestie van de zogenaamde “transfer” wordt behandeld.

Dit is natuurlijk dé volstrekt essentieel-existentiële kwestie: zijn de Palestijnse Arabieren door de Joden verdreven? Natuurlijk is het antwoord van Rogan in deze NTR-docu op deze vraag een vet en volmondig “ja”.

Maar het is een leugen. En de historicus die dat bewezen heeft is dezelfde Efraim Karsh van “Fabricating Israeli History”. In 2010 publiceerde Karsh zijn Palestine Betrayed.

Daarin verdedigt Karsh overtuigend de volgende stellingen met betrekking tot die “transfer-kwestie” (“verdrijving”)

  1. a) Er is zelfs na de weigering van het verdeelplan van de VN door de Arabieren, dus vanaf november 1947 tot 15 mei 1948 nooit een Joods offensief uit eigen beweging geweest, maar Joodse aanvallen en incidentele verdrijvingen van Palestijnse Arabieren waren steeds in antwoord op Arabische terreur.
  2. b) de “gewone” Palestijnse Arabieren vluchtten uit bijna altijd ongegronde angst, soms op voorbeeld van hun eigen bange elites en soms op bevel van de binnenvallende Arabische legers die spoedige terugkeer beloofden nadat de Joden in zee gedreven zouden zijn.
  3. c) Niet alleen Ben Gurion, maar ook locale Joodse leiders, drongen er bij de Palestijnse Arabieren steeds op aan te blijven met de belofte een gelijkberechtigd samenleven.
  4. d) Na het binnenvallen van de Arabische legers op 15 mei 1948 hebben zich uitzonderingen voorgedaan en zijn er, zoals in Lydda, grote aantallen Palestijnse Arabieren verdreven, maar daarvoor was steeds dwingende militaire noodzaak: het optrekkende Joodse leger, dat vooral de weg naar het hongerende Jeruzalem moest vrijmaken, kon geen omvangrijke vijandige bevolkingen in de rug dulden

In de woorden van Karsh:

“De uitzonderingen die zich voordeden, in het heetst van de strijd, werden steeds gedicteerd door ad-hoc militaire overwegingen. Ze gingen bovendien gepaard met pogingen om vlucht te voorkomen en/of de terugkeer te bevorderen van mensen die gevlucht waren – op een moment dat enorme aantallen Palestijnen actief uit hun huizen verdreven werden door hun eigen leiders en/of Arabische gewapende strijdkrachten, hetzij uit militaire overwegingen hetzij om te voorkomen dat zij burgers zouden worden van de voorziene Joodse staat.“[mijn cursivering]

Nogmaals: Eugene Rogan liegt in deze NTR-docu dat er een planmatig verjagen van Palestijnse Arabieren door Joden heeft plaats gevonden. Er was alleen een zeer incidenteel verdrijven van “Palestijnen” omdat de strijdende Joden geen vijandige bevolkingen in hun rug konden achterlaten in een oorlog die aan de Joden was opgedrongen.

ZULLEN WE NA DEZE INLEIDING DE EERSTE 21 MINUTEN VAN DE DOCU DAN MAAR ‘S BESPREKEN?

Meteen al aan het begin van “Joodse grenzen (1948) ” is het raak:

De openingsbeelden van de uitroeping van de staat Israël zijn in zwart-wit. Waarna in scherpe overgang de kleurige beelden van een Israëlisch strand met een luxe sfeer waar bejaarde Joden in strandstoelen luieren, jonge sterke Joden krachtoefeningen doen en kinderen zorgeloos spelen. Zo-zo. Nou-nou. Die Joden hebben het in die jaren prima voor mekaar gekregen in andermans land. Want onmiddellijk daarna zien we in opnieuw scherpe overgang ten koste van wie al die zonnige luxe is verkregen:namelijk van “de Arabische wereld”.

Ach, de Arabische wereld werd in het hart getroffen! Terwijl volgens mij het midden van de Arabische wereld toch echt ergens in Saoedi-Arabië gezocht moet worden en niet in het kleine Palestina dat de Arabieren in 638 AD bloedig onder het kromzwaard brachten en vervolgens 13 eeuwen lang koloniseerden. U ziet op het plaatje hierboven voorts dat het “Palestijnse hart” van de Arabische wereld geen hart is, maar een doorgroefd aangelaat waarin het lijden en de wijsheid van eeuwen islam en Arabische geschiedenis tot uitdrukking komen. U begrijpt: het is eigenlijk deze edele en doorleefde zwart-wit-Arabier die door de koloniserende bezettings-Joden in het hart werd getroffen.

Opnieuw een scherpe overgang naar kleur en moderne Joods-Mediterrane luxe. Hetzelfde Hagana-oud-strijders-echtpaar in de strandstoelen dat als “affiche-beeld” dient, staat nu uit te kijken over Haifa.

Het Hagana-echtpaar vertelt waarom ze Duitsland in de jaren 1930 zijn ontvlucht en naar Palestina zijn getrokken. Er zijn wat beelden van boekverbrandingen en zelfs wordt een seconde lang een beeldje getoond van de connectie tussen het “verzet” van de Palestijnse Arabieren tegen de komst van de Joden en . . . . . . de nazi’s.

Het zou zéér, zéér, zéér voor de hand gelegen hebben om hier met enige uitgebreidheid te refereren aan Amin al-Husseini, de Grootmoefti van Jeruzalem, die via Himmler en Eichmann innig samenwerkte met Hitler, mede-architect was van de Holocaust en in 1942 in nazi-Duitsland gebouwde mobiele vergassings-installaties al had klaar staan in de havens van Athene om naar Palestina verscheept te worden in geval Rommel vanuit Egypte zou kunnen doorstoten naar Palestina. Dit is de Amin al-Husseini die al vanaf 1920 de grote aanstichter was van de terreur tegen de Joden in Palestina en die zo mogelijk een nog grotere Jodenhater was dan Hitler. De ontmoeting tussen hem en Hitler in 1942 is iconisch.

Maar nee, deze docu-makers hebben gekozen om de onbeduidende “concurrent” van al-Husseini, de Irakees Rasjid al-Gailani, ook een nazi-sympathisant, één seconde in beeld te brengen terwijl hij Hitler bezoekt. Dit kan niet anders dan een bewuste keuze voor geschiedvervalsing zijn.

Al-Kailani (al-Gaylani) is de man met het NPO-logootje op zijn slaap. Je moet heel snel kijken en zeer goed op de hoogte zijn van de geschiedenis van de relatie tussen nazisme en Palestinisme wil je het opmerken want hij is maar een seconde lang in beeld. Het had zéér voor de hand gelegen langer dan één seconde een van de vele iconische foto’s van Amin al-Husseini te tonen, de grondlegger van de “Palestijnse” terreur, wiens bezoek grote invloed had op Hitlers besluit tot de Endlösung. MAAR DIE HELE MOEFTI ONTBREEKT IN DE DEZE NTR-DOCU. Wat dus uiteraard evenmin ter sprake komt: zijn doorslaggevende haat-hets-rol in Palestina en zijn rol bij het mislukken van de onderhandelingen tussen de Joden en de Palestijnse Arabieren en het hele Midden Oosten.

Die hele lijn van de connectie tussen de islam en het nazisme in het algemeen en die van de connectie tussen Palmaffia’s en nazisme in het bijzonder komt, behalve in die seconde al-Kailani (al-Gaylani) niet meer ter sprake in de docu.

Het Hagana-echtpaar vertelt dat het in hun dorp in de jaren 1930 best goed ging tussen de Arabieren en de Joden, maar dat “na verloop van tijd de relaties verslechterden”. Het Hagana-paar vertelt echter niet dat zulks kwam door de vanaf 1920 begonnen agitatie en terreur van de Moefti en zijn navolgers. En blijkbaar is er hen ook niet naar gevraagd. Of hebben ze er wel over gesproken en is dat bewust weggelaten.

De oude Palestijnse Arabier

De vrouw van de oude Palestijnse Arabier

Waarna een oude Palestijnse Arabier in beeld komt. Hij loopt rond in Dheisheh dat in de docu een “Palestijns vluchtelingenkamp” wordt genoemd, maar gewoon zo’n krakkemikkige “stad” is zoals er duizenden zijn in het Midden-Oosten. Hij vertelt van zijn kindertijd in het Palestijnse Zakariyya: dat was puur geluk, zonder angst of soldaten, idyllisch, zorgeloos en vrij. De vrije boeren daar bewerkten uiterst vruchtbare grond. Een komkommer die ’s avonds nog 2 centimeter was, mat de de volgende dag 12 centimeter! Tot 1948 ging het goed, maar toen ging het mis. U dient natuurlijk te begrijpen dat de komst van de Joden aan dat geluk een einde heeft gemaakt.

Het beeld dat de docu al in de eerst 5 minuten weet neer te zetten is: de goede, passieve, schuldloze Palestijn — in de persoon van deze oude man met zijn stok — werd verdreven uit een arcadisch paradijs en veroordeeld tot een vluchtelingenbestaan door de agressieve Jood die van het land een soort Marbella-anno-2000 maakte.

Maar de waarheid is dat de Joden vanaf 1880 welvaart, humaniteit en verbeterde gezondheid brachten in een nagenoeg leeg land met geërodeerde heuveltoppen en malaria-moerassen waarvan de bevolking onderdrukt werd door absenteïstische en feodale Arabische landheren. De waarheid is dat er in 1920 niet meer dan 700.000 (zevenhonderdduizend) mensen in Palestina woonden en in 1948 bijna twee miljoen, waarvan 68% Arabieren en 32% Joden (!). De waarheid is dat dús de onvermijdelijke conclusie moet luiden dat alleen al uit de bevolkingsaantallen valt op te maken dat de komst van de Joden naar Palestina een zegen voor de aldaar wonende Arabieren is geweest. De waarheid is dat er er goedwillende Arabieren waren die wél met de Joden wilden samenwerken, met de name de Nashashibi-clan, maar dat de Grootmoefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, dat voorkwam middels islamistische terreur die zich nog meer tegen de eigen goedwillende bevolking dan tegen de Joden richtte. De waarheid is dat de Moefti en zijn medestanders vóór 1948 elk compromis hadden afgewezen en dat ná 1948 bléven doen. De waarheid is dat die terreur en onverzoenlijkheid tot een aan de Joden opgedrongen oorlog leidden die incidentele verdrijvingen door Joden van Palestijnsen Arabieren noodzakelijk maakte.

Op 4:50 horen we voor het eerst de voice-over van de eerder genoemde Eugene Rogan, uit de kring van de bronnen-vervalsende “nieuwe historici”. Hij refereert plichtmatig en kort aan de pogroms in Oost-Europa in de 2e helft van de 19e eeuw, die, meent hij, aanleiding gaven tot een totaal nieuw idee”, namelijk de vestiging van een Joodse staat ergens in Amerika of in Oeganda of zo. Of misschien wel in Palestina. Rogan gaat totaal voorbij aan de vele eeuwen oude traditie van de Joden in de diaspora: “Volgend jaar in Jeruzalem!” U zult in deze docu ook vergeefs zoeken naar een aanwijzing dat de Joden al een paar duizend jaar in “Palestina” — (“Philistina”: naar de naam van vijanden van de Joden, door de Romeinen aan de landstreek gegeven om de Joden te pesten) — woonden, toen de Arabieren in 683 AD die landstreek binnen vielen en koloniseerden.

Ho, ja! Toch wel! Rogan verraadt per ongeluk tóch nog iets over de historische logica van de keuze voor Palestina in plaats van voor Amerika of Oeganda. Hij zegt dat er voor vestiging in Amerika of Oeganda geen “driving historical logic” was. En ja, die was er dus voor Palestina inderdaad wel!

(En verderop in de docu, op 32:30 zegt de vrouw van het Hagana-echtpaar over concentratiekamp-overlevenden die Palestina bereikt hadden: “Het deed er [voor hen] niet toe dat hier al honderden jaren Arabieren woonden. Wij woonden hier al in de tijd van Abraham, dus het was van ons. Het was heel moeilijk om ze uit te leggen dat hier nog een volk woonde.”)

Waarna meneer Rogan ertoe overgaat de Balfour-verklaring te framen als een imperialistisch-kolonialistisch opzetje van de Engelsen, daarmee het ontstaan van Israël als een neo-koloniaal project voorstellend.

Rogan:

“Het is net alsof Groot-Brittannië [met de Balfour-declaratie] Palestina aan de Zionistische beweging belooft. Maar eigenlijk gebruikten de Britten de Zionistische beweging om Palestina voor zichzelf te houden.”

Regressief-linkse onzin! Als het “project Israël” al in koloniale termen geframed moet worden, dan is het toch een vorm van dé-kolonisatie, namelijk een bevrijding van 1300 jaar Arabisch-islamitisch-feodale overheersing. Je zou het “project Israël” ook een vorm van ontwikkelingshulp avant la lettre kunnen noemen. Bovendien was het de bedoeling dat de mandaatgebieden die Engeland en Frankrijk kregen toegewezen zo snel mogelijk democratisch en onafhankelijk zouden worden. Je kan op die mandaatgedachte vanalles afdingen, maar een neo-koloniaal project was het zeker niet. Dit soort frame-working van meneer Rogan staat in de oude traditie van de Communistische Internationale die reeds in de jaren 1930 de goedwillende Joodse minderheid in Palestina de rol van “imperialistische agent van de onderdrukking” en de moordpartijen van de nazistisch-islamistische moefti-Arabieren voorzag van het etiket “nationale bevrijdingsbeweging”.

De stadsgids van Ramla

Met de mededeling van Rogan dat het zionisme oorspronkelijk een losse-pols-ideetje was van een groepje Europese intellectuelen dat tot een “nationalistische beweging” uitgroeide, komen we op 6:55 aan in Ramla, een stad die aan de Palestijnse Arabieren zou zijn toegevallen als ze hadden ingestemd met het verdelingsplan van de VN in 1947. Dat om te beginnen.

We worden bijgepraat over de geschiedenis van Ramla door een “Palestijnse” stadsgids. We horen van deze stadsgids natuurlijk niet dat de oorlog van 1948 voortkwam uit de Moefti-terreur vanaf 1920 en die weigering tot vrede en compromis. En we horen ook niet dat Ramla, net als Lydda, in 1948 koste wat kost door de Joden ingenomen en “etnisch gezuiverd” — de Joden stuurden de bewoners gewoon weg — moest worden omdat die steden aan de weg naar het hongerende en geïsoleerde Jeruzalem lagen. Jeruzalem ontzetten was top-prioriteit. Langs die weg optrekkend konden de Joodse strijdkrachten geen vijandige bevolkingen in deze steden in hun rug dulden. En dus stuurden ze die bevolking weg naar Arabisch gebied. Dat Ramla vandaag de dag niet Arabisch-Palestijns is, komt dus geheel en al voor de rekening van de moefti-terreur, de weigering tot compromis en de noodzakelijkheden van de aan de Joden opgedrongen oorlog die daaruit volgde.

Wat vertelt de stadsgids wél? Dat de monumentale toren van Ramla uit de 14e eeuw stamt. Dat er voornamelijk moslims woonden, maar ook christenen. Tot 1948. U dient uiteraard te begrijpen: christenen en moslims leefden daar in harmonie todat die Joden rotzooi begonnen te schoppen. Een leugen natuurlijk: christenen werden door moslims overal in het Midden Oosten als dhimmi’s behandeld. Waarom zou Ramla daarop een uitzondering zijn geweest)

De stadsgids:

“Om een Joodse staat te kunnen stichten, was het nodig te beweren ‘hier woont niemand en deze plek verdient beter’. De zionistische beweging beweerde dat Palestina leeg was. We weten heel goed dat het niet leeg was omdat het Palestijnse volk hier al eeuwen hun gewone leven leefde. Ze zagen wel dat hier mensen woonden, maar beschouwden hen niet als een volk. Het zijn barbaren, ze wonen hier toevallig, ze horen hier niet thuis. Dus we gaan deze plek civiliseren. Deze plek is van ons.”

“De zionistische beweging”, voorzover die al met één mond kon spreken, heeft nooit beweerd dat de Palestijnse Arabieren “barbaren” waren die niet in Palestina thuis hoorden. Dat is een grove en demoniserende leugen die hoogsten gebaseerd kan zijn op misschien een enkele geïsoleerde “zionistische” stem, totaal niet representatief voor het totaal. “De zionistische beweging” heeft de belofte van een “tehuis in Palestina” van de Balfour-verklaring aanvaard onder voorwaarde dat er geen inbreuk zou worden gemaakt op de rechten van de al aanwezige bevolking en die voorwaarde ook altijd gewoon gerespecteerd.

“De zionistische beweging” heeft voorts nooit beweerd dat het Palestina van 1948 “leeg” was. Maar het Palestina van 1880, toen de Joden naar Palestina begonnen te trekken was wel degelijk zeer dun bevolkt. Juist door de komst van de Joden kwam het land tot leven, groeiden welvaart en bevolking. Enfin, leest u de alinea hierboven nog eens die begint met Maar de waarheid is”.

Let ook op de beelden die onder de woorden van de stadsgids zijn gezet. Vredige historische beelden van drukke soeks en ambachtelijke bedrijvigheid moeten de Jodenleugen zionistenleugen van Palestina-leeg-in-1948 illustreren. En dan dit fijne plaatje met tekst:

Dan verschijnt er een oud-Palmach-strijder in beeld. Een Holocaust-overlever die oorspronkelijk uit Litouwen kwam. Een harde jongen met duidelijke taal. Daar zal-ie op uitgekozen zijn, want hij past goed in het verhaal van de kolonialistische Jood die niet anders dan fanatiek Palestina-ganger kon zijn omdat hij, zelfs nadat Hitler was verslagen, met alle macht Europa uit en Palestina in wilde. Daarmee past hij uitstekend in het frame van de schuld van Europa aan het ontstaan van Israël “in het hart van de Arabische wereld”.

De oude Palmachman

Natuurlijk is de enorme trek van vele honderd-duizenden Joden naar Palestina het gevolg geweest van de Jodenvervolging in Europa. Dat verband ontkent niemand. Maar het is te makkelijk om, zoals deze docu impliciet doet, het ontstaan van Israël toe te schrijven aan alléén het Europese antisemitisme en de Holocaust. Er was bijvoorbeeld  niet alleen de invloed van de pogroms in Polen, maar ook de invloed van Joodse geschiedschrijving in de 19e eeuw die een veel te rooskleurig beeld gaf van de aard van de islam en de tolerantie van moslims.

Joodse migratie naar Palestina was oorspronkelijk bedoeld om een Joods tehuis in Palestina te scheppen, waarin vreedzaam met de Arabische bevolking samen zou worden geleefd. Dat hebben de Joden onder leiding van Ben Gurion ook tot het uiterste geprobeerd. De immigratie van de Joden naar Palestina was geen “kolonisatie” maar juist een vorm van “ontwikkelingshulp” waar de oorspronkelijke bevolking zodanig profiteerde dat de gecreëerde dynamiek een enorme toestroom van Arabieren naar Palestina genereerde. In termen van afbraak door de Joden van de feodaal-islamitische structuren van absenteïstische Arabische landheren, kan men eerder spreken van dé-kolonisatie.

En wat hier, nogmaals, totáál wordt overgeslagen is dat de Hitler van de Arabische wereld, de moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, vanuit de eigen islamitische Jodenhaat-traditie en in innige samenwerking met de echte Hitler, Himmler en Eichmann, een stevig aandeel nam in het ontstaan van Israël.

Maar deze oude Palmach-strijder wordt dus uitsluitend gekoppeld aan Europees Hitler-antisemitisme. Het mag blijkbaar niet zo lijken dat hij in gevecht raakte met de volgelingen van Amin al-Husseini, de Hitler van de Arabische wereld en met de Arabisch-islamitische Jodenhaat. Want ja, dan moet je aandacht besteden aan die lijn. En dat willen de makers van deze docu niet.

Rogan op 10:12: “Je kunt gerust zeggen dat meteen toen de Balfour-verklaring werd gepubliceerd, het idee op verzet stuitte bij de Palestijnse Arabieren. Ze zagen het als een existentiële bedreiging van hun bestaan en hun territorium. De zionistische immigranten kwamen uit Oost- en West-Europa. Ze waren een vreemd volk in Palestina en een verlengstuk van de Britse kolonisatiedrang. De toename van de Joodse aanwezigheid leidde tot steeds meer spanningen die de Arabische bevolking in 1936 tot opstand dreven. Van 1937 tot 1939 kwam Palestina massaal in opstand tegen de Britten en het Zionisme. Als reactie namen de Britten enige van de zwaarste repressieve maatregelen die een koloniaal bestuur kan nemen. Collectieve straffen, vernietiging van huizen, massale opsluiting en executies. Tegen de tijd dat de Arabische opstand eindigde, in 1939, was een tiende van de Palestijnse mannen dood of gewond of zaten vast.”

Rogan liegt, voornamelijk opnieuw middels verzwijging van de rol van de moefti, die vanaf 1920 middels constante islamistische agitatie en terreur — vooral tegen de eigen bevolking — naar deze toestand van burgeroorlog heeft toegewerkt. Maar hij liegt ook gewóón: “dé Palestijnse Arabieren zagen de Joodse immigratie als een existentiële bedreiging”. Dat is niet waar. Er waren genoeg Arabieren, onder leiding van de Nashashibi-clan, die heel goed zagen dat de Joden dynamiek en welvaart brachten. En dan die botte formuleringen die meneer de professor bij zijn framing gebruikt: “vreemd volk verlengstuk Britse kolonisatiedrang”. En natuurlijk dikt Rogan de repressie door de Britten flink aan en noemt niet de grote oorzaak ervan: de agitatie en de terreur van de moefti.

Mag ik eens een andere kijk op de zaak citeren? Eentje waarin de moefti-terreur niet verzwegen wordt?

“Ondergronds waren [door de moefti] sharia-rechtbanken gevormd die beslisten over ‘fouten’ in eigen kring en over het lot van Joodse gegijzelden. De terreur richtte niet alleen tegen de Joden en de Britten, maar vooral ook tegen ‘verraders’ uit eigen kring. Tussen 1936 en 1939 werden 547 Joden en 494 Arabieren gedood door Arabische terreur. Wie van de Arabieren tot enig compromis bereid was met de Engelsen of de Joden, dan wel weigerde de terroristen het geld te geven dat ze vroegen, werd bedreigd en vervolgens,bij volharding, gedood. Een Arabische ambtenaar die voor de Engelse mandaatsmacht werkte, werd bijvoorbeeld verplicht tot spioneren. Alle mannen werden door de terroristen verplicht dezelfde hoofdbedekking te gaan dragen als de terroristen zelf, de hoofddoek met hoofdband. De ‘tarbush’ [die omgekeerde grote beker] de dracht van de Arabische stedeling, verdween uit het straatbeeld. Niet alleen islamitische vrouwen, ook christelijke werden gedwongen zich te behoofddoeken en zwaar in de lappen te hullen. Vrouwen die weigerden werden voor ‘hoer’ uitgescholden en een eventuele hoed werd ze van het hoofd getrokken. Terroristenleiders dreigden met straf voor de vrouwen die ‘volhardden in hun lichtzinnigheid’.”

De aanname van Rogan dat de trek van de Joden naar Palestina de oplossing was van alléén maar een Europees probleem, een antwoord was op alléén het Europése antisemitisme, is in deze NTR-docu, zoals gezegd, voortdurend impliciet aanwezig. Maar op 13:54 is Rogan expliciet en heeft het over “de dwingende logica van Palestina als oplossing voor de Holocaust”.

En dan bedoelt Rogan: de Holocaust als exclusief Europees probleem dat afgewenteld is op de Arabische wereld. Maar dat is, nogmaals, een leugen. Het is waarschijnlijk en zeer beargumenteerbaar dat de moefti een doorslaggevende rol heeft gespeeld bij Hitlers besluit tot de Endlösung. De moefti was een fellere Jodenhater dan Hitler, zoals bleek uit zijn voortdurende inspanningen gedurende de oorlog om geen Jood en vooral geen Joodse kinderen te laten ontsnappen aan vergassing.

Anders gezegd: het antisemitisme is een wereldprobleem op veel langere termijn en schaal, maar een probleem veel groter en hardnekkiger in de islam en in het Midden-Oosten dan in het christendom en het Westen.

Het is zelfs mogelijk de stelling te verdedigen dat de verwreding van het christelijke westen, inclusief inquisitie, martelpraktijken, heksenwaan en Jodenhaat een gevolg is geweest van de islamitische terreur in Zuid-Europa in de drie eeuwen van 630 tot 930.

En nog beter is de stelling te verdedigen dat de islam elk wezens-kenmerk met het nazisme deelt, een volwaardige partner was van het nazisme gedurend WO II en dat de gemengd-nazistisch-islamitische Jodenhaat-traditie na WO II en tot op heden in het Midden-Oosten de leidende ideologie bleef van islamitische dictators. Met andere woorden: de gemengd-nazistisch-islamitische Jodenhaat-traditie bleef na 1945 alléén in de islamitische wereld ongerept én succesvol en nergens anders ter wereld. Die traditie heeft ook en vooral de “Palestijnse” maffia’s van Arafat tot Abbas tot Hamas aangedreven. De huidige links-regressieve Israëlhaters als Eugene Rogan staan in diezelfde oude traditie, want reeds in de jaren 1930 gaf de Communistische Internationale de Joodse minderheid in Palestina de rol van “imperialistische agent van de onderdrukking” en voorzag de moordpartijen van de islamitische Arabieren van het etiket “nationale bevrijdingsbeweging”.

Het is verbijsterend: in deze NTR-docu komt alléén de Joodse terreur aan de orde. Terwijl de Joodse terreur veel minder verbreid, wreed en willekeurig was dan de Arabische en bovendien alleen een antwoord was op de terreur die door de moefti was begonnen in 1920 en die door zijn opvolgers Arafat, Abbas en Hamas tot op de dag van vandaag wordt volgehouden.

Uit mijn opstel “Werk in uitvoering: een korte geschiedenis van Israël

Rogan:

“De Irgoen maakte gebruik van terroristische tactieken. Bommen laten ontploffen op openbare plekken. Aanvallen op treinstations.”

De suggestie is dat er willkeurig werd gemoord, maar dat was en is nu juist een specialiteit van de Palmaffia’s, vanaf de Moefti tot Arafat tot Hamas en Abbas.

Hier:

Het Hagana-echtpaar vertelt dat ze hielpen bij het stiekem ontschepen van Joden op het Palestijnse strand rond Haifa en dat de Britten daar scherp tegen optraden. Dat staat in vreemd contrast met wat de oude Palestijn beweert, namelijk dat al in 1947 de Britten stiekem Joden in Engelse uniformen trainden voor de oorlogvoering tegen de Palestijnse Arabieren. Hoe kan dat nou? De Joden en de Britten stonden sinds de beperking van het immigratie-recht van de Joden door de Engelsen in 1939 recht tegenover elkaar. De docu adresseert die rare tegenstelling niet. Merkwaardig. Zowel de oude Palestijn als de oude Palmach-strijder vertellen over het maken van foto’s door de Joden vanuit vliegtuigen van Palestijns gebied. De oude Palestijn suggereert dat de Joden daarbij hulp kregen van de Britten, maar de oud-Palmach-man zegt dat het stiekem gebeurde. In elk geval is hoe dan ook de suggestie dat de Joden al van plan waren om Palestijns gebied te veroveren. Maar of we nu spreken van de tijd dat het verdelingsplan van de VN door de Arabieren was verworpen — dus na november 1947 — of van van de tijd daarvoor is onduidelijk. Als het is uit de tijd daarná, worden de Joodse “verkenningsvluchten” nóg begrijpelijker dan toch al.

Rogan komt vanaf 18:35 opnieuw aan het leugenwoord. Hij heeft het over de periode die volgde op de weigering van de Arabieren om het verdelingsplan van de VN van november 1947 te aanvaarden.

“Van November 1947 totdat de Britten zich terugtrokken, was de macht steeds meer verschoven naar de zionistische beweging die meteen een burgeroorlog begon tegen de Arabisch-Palestijnse gemeenschap om controle te krijgen over een zo groot mogelijk deel van Palestina nog voor de Britse terugtrekking. De Palestijnen waren in 1947 niet goed voorbereid op een oorlog. Hun leiders waren verbannen. Hun mannelijke bevolking moest zich nog herstellen van de verliezen van de Arabische opstand van 1936-1939. Ze hadden geen wapens in tegenstelling tot de Hagana, een formele militaire organisatie die wapens en training van de Britten kreeg. Dus riepen de Palestijnen milities of bendes in het leven die op alle mogelijke manieren probeerden aan wapens en munitie te komen.”

Dit is werkelijk uitzinnig van leugenachtigheid!

De waarheid is — lees Karsh erop na — dat de Joden de burgeroorlog kregen opgedrongen door de terreur van de moefti-Arabieren. De Joden waren degenen die het verdelingsplan van de VN van november 1947 hadden aanvaard. Ze kregen die oorlog bovendien vanaf 1948 opgedrongen onder genocidale strijdkreten van de Arabische landen. De eerste grote aanvallen en moordpartijen kwamen van de kant van de Arabieren. De voornaamste leider aan wiens verbanning Rogan zieligmakend refereert, was de moefti van Jeruzalem, Amin al Husseini, de bondgenoot van Hitler, persoonlijk vriend van Himmler, mede-aanstichter van de Holocaust, planner van een Holocaust in Palestina — (hij had de door nazi-ingenieurs ontworpen mobiele vergassingsinstallaties klaar staan in de haven van Athene om verscheept te worden naar Palestina) — persoonlijk verantwoordelijk voor de dood van duizenden Joodse kinderen die gered hadden kunnen worden.

Dat voortdurende benadrukken van de zieligheid van “de Palestijnen” is inderdaad héél erg walgelijk. Hoezo moesten ze “herstellen” van de Arabische Opstand van 6 jaar geleden? Wat is dit voor crap? Ze hadden geen wapens? Nog nooit eerder gehoord! Wat is dit voor een idiote bewering? Gebaseerd op wat? Op welke bron? Kreeg de Hagana steun van de Engelsen? Waar en waneer dan? Jordanië stuurde een compleet leger, het “Arabische Legioen”, dat op Engelse wijze getraind en georganiseerd was onder aanvoering van de Engels generaal Glubb. Enfin, lees zelf maar:

VAN MINUUT 21 TOT MINUUT 27

Globaal tussen de minuten 21 en 27 wordt de periode van weigering door de Arabieren van het verdelingsplan van de VN van november 1947 tot het daadwerkelijke vertrek van de laatste Engelse militairen op 15 mei 1948, de dag ook van de uitroeping van de staat Israël.

De oude Palmachstrijder vertelt hoe hij zijn in Polen geleerde dynamiet-technieken nu ook in Palestina inzette en dat er een illegale Joodse wapen-industrie in Palestina was, die mijnen, geweren en mitrailleurs maakte. Sluwe Joden! Dat staat dan weer mooi in tegenstelling met de het onschuldige slachtofferschap dat door de oude Palestijn en zijn vrouw onder woorden wordt gebracht:

“In 1947 begonnen onze mensen wapens aan te schaffen. Ieder familie kocht een geweer. De munitie werd gestolen uit Britse kampen.”

“Mijn familie had maar twee geweren. Elk geweer kon maar twee schoten afvuren.”

“Eind 1947 begonnen de schermutselingen. Er werd op ons dorp Zakariyya geschoten.”

“Het is in 1948 gebeurd. Ze vielen steden en dorpen aan. In ons dorp hebben ze meer dan dertien mensen gedood. Geen oorlogshandelingen maar liquidaties.

De oude Palmachstrijder wordt er wonder boven wonder tussen gezet om te vertellen dat Arabieren Israëlische dorpen en auto’s onderweg naar nederzettingen aanvielen.

Na een passage uit een Polygoon-journaal uit die tijd waarin melding wordt gemaakt van de inname van Haifa en Jaffa door de Joden, komt Rogan opnieuw aan het woord:

“Dit gebeurde al voor de Britse terugtrekking. Belangrijke door Arabieren bewoonde locaties werden ingenomen door de Joodse strijdkrachten: Jaffa en Haifa. De vlucht van de Palestijnen was dus duidelijk al begonnen in de aanloop naar de Britse terugtrekking in mei 1948. Doodsbange burgers vluchtten naar nabijgelegen grondgebied weg van de gevechtshandelingen.”

Rogan zegt zorgvuldig niet dat de vlucht van de Arabieren begon na de afwijzing door de Arabieren van het VN-delings-voorstel, want dát was het teken voor de Joden dat de oorlog onvermijdelijk was. Bovendien meldt hij niet dat de eerste grootscheepse aanvallen door Palestijnse Arabieren in Noord-Palestina werden uitgevoerd.

Het oud-Hagana-paar komt ook aan het woord om een bijdrage te leveren aan het beeld van de misdadigheid van de Joden.

“Ze zijn niet alleen verdreven, ze vluchtten ook uit angst.”
“Weet je nog hoe ze over hun hoofden heen schoten? Vertel maar wat er toen in Haifa gebeurde. Vertel maar.”

Er werd over hun hoofden heen geschoten, maar ook in de menigte. Ik herinner me dat er op de Karmelberg een mortier stond, gericht op het lager gelegen deel van de stad. Ik weet niet hoeveel mensen daarmee zijn gedood.”

“Ze gaven de immigranten geweren. Maar die wisten niet hoe ze met de situatie moesten omgaan. Dat was algemeen bekend.”

“Vergeet niet dat de Joden die na de oorlog uit Europa kwamen, onder wie kamp-overlevenden die dachten dat er hier tegen de nazi’s werd gevochten. Ze kenden de geschiedenis van Palestina en Israël niet. Dat wisten ze niet. Ze zagen alleen een vijand.” (Daar hadden die kampoverlevenden deels fors gelijk in voor zover het de forse “moefti-aanhang” betrof, die we tegenkomen in het Koestler-citaat dat hierboven is gegeven)

“Als we bijvoorbeeld in een dorp aankwamen, waren er soldaten die idruk wilden maken en op mensen schoten. Dan probeerden we dat te voorkomen. Dat gebeurde op meerdere plaatsen in Galilea.”

“Na 1947 zijn de Palestijnen gevlucht. De Israëliërs hebben dat huis dichtgemetseld. Want ze wilden niet dat de Palestijnen terug kwamen. Dat zie je wel vaker in de Arabische wijken.”

De gewetenspijn van dit oud-Hagana-paar wordt op precies 24:28 gelukkig even in beeld gelaten. Dat zouden we van Palestijnse Arabieren ook wel ‘s willen zien. Maar dat is moeilijker: de islam leert immers gewetenloosheid ten opzichte van ongelovigen en bovendien zouden — mochten de documakers zo’n Palestijnse Arabier vinden — ze aandacht moeten besteden aan de veel grootschaliger Palestijnse terreur en die ontbreekt nagenoeg geheel in dit totaal eenzijdige verhaal.

Mag ik in dit verband nog eens het citaat van Koestler aanbevelen dat hierboven is gegeven?

Vanaf minuut 27 tot einde docu

Vanaf minuut 27 komt de periode aan bod van ná het vertrek van de laatste Britse troepen op 14 mei 1948 toen de Europese Joden vrijelijk Palestina konden binnenstromen. Patrick Janssens en de rest van de docu-crew hebben het verhaal blijkbaar chronologisch willen vertellen, maar voor de anti-Israël-inhoud maakt het niks uit. Het gaat in dezelfde trant door. En erger.

Rogan:

“De feestelijkheden [rond de uitroeping van de staat Israël] werden overschaduwd door de wetenschap dat bij zonsopgang waarschijnlijk de eerste Arabische troepen het Palestijnse grondgebied zouden binnenvallen. Op 15 mei 1948 vielen de legers van Egypte, Jordanië, Irak, Syrië en Libanon het Palestijnse grondgebied binnen, zij het niet allemaal even overtuigd. Vergeet niet dat de Arabische staten heel nieuw waren, nog maar net onafhankelijk. Ze hadden nog niet de middelen om gezamenlijk op te treden. Bovendien vertrouwende ze elkaar voor geen cent. Maar ze hadden één ding gemeen: Ze onderschatten allemaal de aard van de vijand tegenover wie ze stonden.”

U ziet: zelfs de onder genocidale kreten binnenvallende Arabische legers zijn eigenlijk best zielig. En de aard van de vijand? Nou ja: Joden, je weet toch?

De oude Palestijn en zijn vrouw mogen opnieuw het zielige verhaal vertellen. Wie naar deze docu heeft gekeken komt weg met de gedachte dat de Palestijnse Arbieren alleen maar zielige slachtoffers waren en de sluwe Joden alleen maar harde rotzakken:

“Als de Arabieren ergens weggingen, namen de Joden bezit van die plek. De dorpen werden één voor één ingenomen. We waren machteloos. ( . . .) Voor we vluchtten waren er al 21 mensen uit het dorp gedood. Door de Joden. We werden verdreven. De mensen waren bang.”

“We zijn in oktober [1948] gevlucht. Er werd met kanonnen op ons dorp geschoten. Een projectiel heeft me op vijf meter gemist. Misschien een mortiergranaat. Die boorde zich in de muur. Mijn ouders waren aan het inpakken. Ze namen alleen het hoognodige mee: eten en dekens. Er waren maar drie auto’n in het dorp. We reden op ezels en kamelen. Zo konden we Betlehem bereiken. We gingen naar kamp Dheisheh. Hier wonen we nog steeds.”

Rogan:

“De hardnekkigste erfenis van de oorlog van 1948 is het Palestijnse vluchtelingenprobleem. Tot op heden betogen velen dat de Palestijnen uit hun dorpen zijn gevlucht tegen de wensen van de Israëli’s, opgeroepen door hun politieke leiders om het slagveld te verlaten, zoadat de Arabieren hun grondgebied konden bevrijden. [De Joden de zee in konden drijven!] En dat ze niet meer terugkeerden naar wat toen Israël werd. Anderen beweren dat er een duisterder kracht zat achter het ontstaan van het vluchtelingenprobleem. Namelijk een vooropgezet plan van de nieuwe staat Israël om een territorium te creëren met een homogeen Joodse bevolking. Dat kon alleen als niet-Joden werden verdreven uit het gebied dat zij wilden claimen voor de staat Israël. Dit alles: de vluchtelingenkwestie, het verlies van landbouwgrond en huizen, wordt uitgedrukt met het woord “Nakba”, “de Ramp”.

Ja, het is inderdaad een hardnekkige erfenis en dat komt omdat deze “Palestijnse” vluchtelingen de enigen in de wereldgeschiedenis zijn wier kinderen en kleinkinderen enzovoort tot aan het einde der tijden de vluchtelingenstatus erven waardoor hun aantal exponentiëel is toegenomen. Dat komt omdat vanaf het begin deze vluchtelingen als enigen ter wereld een speciale eigen VN-organisatie kregen buiten de UNHCR, namelijk de UNRWA, en het Westen constant via deze UNRWA miljarden blijft pompen richting de corrupte terroristen die hun eigen bevolkingen in Gaza en in Samaria-Judea gijzelen en in haat gevangen houden. Dat komt omdat de grote Arabische landen dit vluchtelingenprobleem bewust in leven hebben gehouden en opgeblazen om een propaganda-wapen tegen Israël te hebben. In de jaren 1950 zijn er trouwens minsten evenveel vluchtelingen uit de Arabische landen naar Israël gekomen als er “Palestijnse” vluchtelingen waren, namelijk zo’n zeven- of achthonderdduizend. Het kleine landje Israël, volop in de opbouw, heeft ze naadloos opgenomen. (Zodadelijk komt aan de orde hoe Rogan ook dit laatste feit weet te spinnen tot een Joods complot!)

Wat “velen” tot op heden “betogen” klopt inderdaad. En is uitgebreid onderbouwd, bijvoorbeeld door Efraim Karsh in zijn “Palestine Betrayed”. In dat boek wordt ook bewezen dat met name Ben Gurion tot het uiterste de boodschap heeft doen uitgaan: probeer zoveel mogelijk — uitgezonderd de noodzakelijkheden van de oorlog — de Palestijnse Arabieren te laten blijven waar ze zijn en wij Joden zullen ze in het nieuwe Israël een gelijkberechtigde plaats geven.

Wat “anderen beweren” heb ik nog nooit gehoord. Maar u begrijpt, lezer, wat deze hoogleraar aan de universiteit van Oxford en een “Fellow of the British Academy daar zegt: die duister-samenzwerende Joden hadden een geheim plan voor etnische verdrijving en moord om Israël ras-zuiver te maken. Ik denk dat de professor hier erg liegt. Want als er nou één gerommeerde studie van één gerenommeerde geleerde zou bestaan die deze kwaadaardige suggestie onderbouwt, zou Rogan dan in deze docu hebben gerefereerd aan “anderen” die “beweren”? Nee, dan zou hij die studie hebben genoemd. Kortom: het is leugenlasterlijk gelul.

Maar niettemin mag op 31:00 de stadsgids van Ramla, die we al eerder hebben gehoord, de abstracte woorden van de professor “concreet”(nou, ja) gaan invullen:

De “nakba-kaart” die door de stadsgids wordt getoond

“Dit is de nakba-kaart. Het is in feite een kaart van de staat Israël en de rode stippen geven aan, waar zich verwoeste Palestijne dorpen bevinden. We hebben 601 Palestijnse plaatsen geteld die Israël sinds het begin van de nakba heeft vernietigd. Alles is weggevaagd. Kijk maar om je heen. Je ziet geen Palestijnse dorpen in deze streek. Dat is eigenlijk regelrechte etnische zuivering. Een bewonderenswaardige prestatie.”

Hoveel van de kijkers naar deze docu zullen beseft hebben dat Ramla in Israël ligt? Dat deze gids waarschijnlijk betaald wordt door de Israëlische regering en dat hij desondanks al die anti-Israël laster mag verspreiden? Ik ben niet een zodanige specialist van de 1948-oorlog-en-de-jaren-vlak-daarna dat ik naar meer studies behalve die van Karsh kan verwijzen die dit verwoest-vernietigd-weggevaagd-verhaal falsifiëren. Maar ik verwed er een lief ding onder dat een degelijke studie die deze uitzinnige beschuldigingen wél onderbouwt óók niet bestaat. Zolang de locale geschiedenissen van deze “601 Palestijnse plaatsen” dus niet onderbouwd zijn beschreven, heeft deze “stadsgids” vrij spel in het democratische Israël. En kunnen “anti-zionisten” als Rogan, Janssens, Wietsma en Van den Born hem vrijelijk misbruiken voor hun Israël-bashing.

En dat doen Rogan, Janssens, Wietsma en Van den Born dan ook. Ze hebben de mensen gevonden die deze 601 verwoest-vernietigd-weggevaagde “Palestijnse” plaatsen van een concrete-persoonlijke ervarings-getuigenis kunnen voorzien. Hoe representatief deze mensen zijn, is onduidelijk

Enter de vrouw van de oude Palestijn:

“We kunnen ons land niet vergeten. Sinds die tijd worden we vluchtelingen genoemd. We heten als 70 jaar vluchtelingen. Maar we zijn toch in Palestina? Ons land is onze waardigheid. Als je je land verliest, verlies je ook je waardigheid.”

De vrouw weer van het Hagana-echtpaar:

“De immigranten die hierheen kwamen, kenden de problematiek van Israël en de Joden niet. De meesten kwamen uit de concentratie-kampen. Maar ze besloten al heel snel dat dit ‘van ons’ was. ‘Van ons’. Het deed er niet toe dat hier al honderden jaren Arabieren woonden. Wij woonden hier al in de tijd van Abraham, dus het was van ons. Het was heel moeilijk om ze uit te leggen dat hier nóg een volk woonde.”

Jammer. Jammer. Jammer.

Het zou misschien verhelderend zijn geweest om eens te peilen wat dit oude Hagana-echtpaar zélf wist en weet van de historische omstandigheden waarvan ze deel uitmaakten. Mijn inschatting is dat ze tot op de dag van vandaag geen idee hebben van de wereld van nazistische Jodenhaat die zich toen al via de moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, had verbonden met het Arabische “verzet” tegen de Joodse immigratie. Ze weten blijkbaar ook niet dat vanaf het moment dat de Joodse immigratie zichtbare dynamiek en welvaart begon te creëren, dus vanaf 1900, er een immigratiestroom van Arabieren op gang kwam vanuit de omringende landen naar Palestina. In 1920 woonden er niet meer dan zevenhonderdduizend mensen in Palestina, maar in 1948 bijna twee miljoen, waarvan 68% Arabieren en 32% Joden. Dús was een groot deel van de Arabieren die moesten wegvluchten voor de oorlog die hun eigen leiders hadden ontketend net zo hard immigranten als de Joden uit Europa. Maar wie dat niet weet en wie de oude Hagana-strijdster schuldbewust hoort zeggen “er woonde nóg een volk” zou natuurlijk zomaar kunnen besluiten dat die Joden toch eigenlijk best wel koloniserende bezetveroveraars waren.

Dit soort achteraf-getuigenissen uit de tijd zelf zijn natuurlijk goud voor Israël-haters, maar als dit Hagana-paar zich nooit afgevraagd heeft wat ze nou eigenlijk hebben meegemaakt en zich nooit heeft ingelezen in de context die achteraf verschaft kon worden, dan zit je dus toch te luisteren naar de wijze woorden van ervaringsdeskundigen die niet zo erg deskundig zijn.

Dat geldt natuurlijk nóg veel sterker voor het oude Palestijnse echtpaar: die zijn sinds ze in dat “vluchtelingenkamp” Deisheh zijn aangekomen gedrenkt in de propaganda van de Palmaffia’s van Arafat tot Hamas en Abbas.

Dus sprekend als vakhistoricus, maar ook vanuit mijn boerenverstand, zou ik zeggen: dit soort getuigen moet beoordeeld worden op hun verwoording van hun eigen ervaring, maar ook op hun vermogen tot latere intellectuele verwerking daarvan. En die blijkt bij de door deze docu opgevoerde getuigen gering. Ja, schuldgevoel genoeg bij het Hagana-paar en dat pleit voor de Joodse cultuur, maar graag ook wat intellectueel-historische verwerking.

Rogan vanaf 33:10:

“Ze hadden de oorlog in 1948 gewonnen, maar Israël moest nog heel wat oplossen. Het lastigste was misschien wel zorgen dat de bevolking groot genoeg werd. Door de Holocaust was het aantal Joden in Europa gedecimeerd. Waar moesten die miljoenen Joden vandaan komen die de nieuwe staat Israël zouden bevolken en beschermen tegen de vijandige buren waardoor het land werd omringd? Om dit op te lossen haalden ze alles uit de kast. Ze probeerden op een agressieve manier Joden in de Arabische wereld op te wekken te vluchten naar Israël. Er kwam een golf op gang van Mizrachi uit Egypte, Jemen Syrië en Irak.”

Er zijn inderdaad evenveel vluchtelingen uit de Arabische landen naar Israël gekomen als er “Palestijnse” vluchtelingen waren, namelijk zo’n zeven- of achthonderdduizend. Maar ik heb altijd begrepen dat het voor Israël een kracht-toer is geweest om tegelijk met de opbouw van het land ook nog eens honderduizenden soma “primitieve” niet Westerse Joden (“Mizrachi”) op te vangen en te integreren. Dat ze dus nu juist “alles uit de kast” moesten halen om dat te kunnen volbrengen. Ik heb nog nooit anders gehoord dan dat die Joden naar Israël kwamen omdat overal in het Midden-Oosten vanaf 1948 de haat tegen de Joden nog groter werd dan-ie al was.

Martin Gilbert behandelt in zijn (blijkbaar niet meer in de handel zijnde) “In Ishmaël’s House” al die uittochten van de Joden na 1948 Irak, Egypte, Syrië, Yemen, Tunesië, Marokko, Libië en enzovoort. Het is het enige boek dat ik heb gelezen waarin dit onderwerp ter sprake komt, maar ik neem aan dat een geleerde van naam als Gilbert het toch wel gemeld zou hebben als de Israëlische overheid “op een agressieve manier” wervings-acties had opgezet.

Zo kan je dus ook geschiedenis bedrijven, zoals Rogan doet: je streept niet die “Palestijnse” vluchtelingen weg tegen die verdreven Joden uit de rest van het Midden-Oosten. En je vergelijkt vervolgens niet het oplossen van dit vluchtelingen-probleem door Israël met het opblazen en laten door-etteren van het probleem in Arabische wereld, maar je maakt er, zoals Rogan doet, gewoon weer een sluw Joods hebzucht-complot van: hier met die vluchtelingen!

Waarna vanaf 33:57 twee “Mizrachi” uit Irak, een moeder en dochter aan het woord. Ze kwamen in 1951 naar Israël en vertellen hoe erg ze in het nieuwe Israël gediscrimineerd werden door de westerse Azhkenazi-Joden die zich superieur waanden. Ja, ook hier is de insteek: Israël-bashing. Kijk, die Rogan is een duidelijke antisemiet, maar zouden die Nederlandse programma-makers zichzelf nou niet heel langzaam in de gaten zijn gaan krijgen?

Blijkbaar om het verhaal van de opwekking-tot-vluchten door Israël te staven, vertellen moeder en dochter dat na 1948 in Irak de mare rond ging dat er nu een land was waar het voor Joden veilig en goed was. Maar ze hebben het niet over rechtstreekse propaganda door de Israëlische autoriteiten. Blijkbaar hebben de docu-makers daarvoor geen getuige uit Egypte, Jemen, Syrië of Irak kunnen vinden.

Maar net zo makkelijk beweert op 34:28 Rogan hetzelfde nog maar ‘s:

”Het gebeurde door actief ronselen door Israëlische agenten, die in het geheim door Arabische landen reisden om aan te zetten tot vlucht uit Egypte, Irak en Syrië. En zowel de zionistische acties als de nederlaag in Palestina veroorzaakten enorme vijandschap tegen de Joden in de Arabische wereld. Ineens was het heel gevaarlijk om een Egyptische of Syrische Jood te zijn.”

Dus het was volgens Rogan niet het oeroude antisemitisme van de islam in het Midden-Oosten, maar alleen maar de nederlaag tegen de Joden in Palestina en het gewroet van Joodse geheime agenten die de haat veroorzaakten! Een mooie opmaat voor een van de krassere uitspraken van professor op minuut 35:

Als je spreekt over Arabisch antisemitisme, gaat het om Arabische anti-Israël-sentimenten. Het is vijandigheid jegens Israël.”

Ik denk dat het psychologisch zó werkt met deze kwaadaardige leugen. Ik bedoel de leugen dat het Arabisch-islamitisch antisemitisme geen antisemitisme zou wezen maar alleen maar “vijandigheid jegens Israël”: Rogan probeert zichzelf ook meteen vrij te pleiten van antisemitisme. We moeten geloven dat de Israël-haat van zowel de moslims overal ter wereld als die van Roga zelf beiden géén Jodenhaat herbergen.

De Jodenhaat is echter zo oud als de islam. Hoe luidt die hadith ook alweer, waarin dat gezegde van Mohammed? Op de dag van het Laatste Oordeel verstoppen de Joden zich achter de rotsen en de bomen. Maar de rotsen en bomen roepen dan: ‘O Moslim, O dienaar van God, er is een Jood achter mij. Kom en dood hem’.” Zet de zoekfunctie van uw computer bij dit document eens op het woord “Joden”. De uitzinnige Jodenhaat van de moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, de grondlegger van de Arabische terrur in Palestina, de bondgenoot van Hitler en de vriend van Eichmann en Himmler, is beschreven in een mede door mij vertaald boek. De moefti ging er prat op dat de moslims niet voor nazi’s hoefden onder te doen in Jodenhaat. Hier is de eerste alinea van een wat mij betreft nog veel te academisch-genuanceerd artikel over de Jodenhaat in de islam, omdat “op straatniveau” de Jodenhaat in de Arabische wereld véél primitiever is:

Enfin, de “Mizrachi” mogen deze docu besluiten. Moeder en dochter, “Mizrachi” uit Irak, vertellen dat ze in Israël gediscrimineerd werden. Want de Oosterse muziek die de vader van de moeder, de opa van de dochter, vroeger in Irak maakte, werd in Israël helemaal niet gewaardeerd. Daar luisterden ze liever naar Beethoven, zegt de moeder. Waarna minutenlang een portret volgt van de zoon van de moeder, de broer van de dochter, die erin is geslaagd een mix te maken van “westerse muziek” en “Mizrachi-muziek” die in Israël in deze jaren 2000 blijkbaar begint aan te slaan. De zoon-kleinzoon-broer zegt dat het zelfs “cool” begint te worden om in Israël van dit mengsel te houden. Integratie en vrede via de muziek!

Dit positieve einde van de de docu, zo vermoed ik, is een poging om de misdadige eenzijdigheid ervan te doen vergeten. Het is alsof de makers proberen een indruk van goede bedoelingen achter te laten, zodat de Israël-haat die door de hele docu en ook nog door dit item geweven zit, door de kijker voor zoete koek geslikt wordt.

Of misschien kwamen de makers op een gedachte, toen ze merkten dat ook de oude Palmach-strijder, die zoveel oorlog had gevoerd en zoveel had doen ontploffen in Polen en in Palestina, altijd een verlangen had gekoesterd in een koor te zingen. Want die zit helemaal aan het einde in een gemengd man-vrouw-koor van uitsluitend Joden met een heel slechte stem iets te zingen dat duidelijk duidelijk niet een mengsel is. Wat dan weer een poging kan zijn van de makers om subtiel aan te geven dat die agressieve westerse Azkenazi-Joden de Mizrachi-muziek blijven afwijzen. En dus de vrede.

Ja, het is misschien vergezocht, maar ik weet niet hoe ik dit muzikale slot-accoord anders moet duiden.

Zie de “handleiding” bij dit boek.
___________________

Advertenties