KLIK OP AFBEELDING VOOR DUIDELIJK EN GROOTKLIK OP AFBEELDING VOOR DUIDELIJK EN GROOT

We hebben het over de vierdelige VPRO-docu met de overkoepelende titel “Natascha’s Beloofde Land” van Natascha van Weezel, een Joods meisje (33) uit een “links-Joods” Amsterdam-Zuid-milieu. De vier docu’s gaan over de kwestie Israël & “Palestijnen”. Mijn analyses van de eerste drie afleveringen staan respectievelijk hier en hier en hier.

We gaan ook deel vier bespreken dat de titel draagt “Op zoek naar hoop”.
Maar eerst even ‘n paar inleidende alineaatjes over het begrip “hoop” dat door Natascha*** wordt aangesneden.

In 1993 schreef ik een artikel in Letter & Geest (Trouw) onder de titel “Je kunt toch niet zeggen dat er geen hoop is?” Dat ging over de illusies en de taboes die ik zag rond de “multiculturele samenleving”. Zelf valt me bij herlezing op dat ik in 1993 nog geen enkele aandacht gaf aan de gevaarlijkste dimensie van het politiek-correcte diversiteits-gelul, namelijk het feit dat de multiculturele medemens in bijna 100% van de gevallen een moslim was, een hekel had aan Joden en vooral aan Israël, want erg verbonden met het “Palestijnse broedervolk”.

Dat was bij mij blijkbaar nog niet prominent in beeld. Ik citeerde wel James Baldwin (1924 – 1987) die ergens midden jaren 1980 — hij was toen een eind in de zestig — toegaf geen hoop meer te hebben op iets als “een betere wereld”, maar dat hij zulks niet durfde zeggen aan de jongvolwassenen aan wie hij les gaf: “You cannot tell these children there is no hope”.

En dan moeten we het nu hebben over Israël 2018, omspoeld door islamisme en Jodenhaat. Mag ik dan nu, in mijn 74ste levensjaar, tegen de jeugdige Natascha van Weezel beweren dat ze vol gevaarlijke illusies zit over vrede tussen “Palestijnen” en Joden? Can I tell this child there is no hope?

Ja, dat kan ik en dat moet ik. Het punt is dat er wel enige hoop zou kúnnen zijn — voor Israël, Nederland en de wereld — als er iets van realisme en historisch besef zou zijn in onze huidige nep-elite, waarvan Natascha zo’n duidelijk product is. Ik heb de definitie al vele tientallen keren gegeven, maar ik schrijf ‘m nog maar ’s op omdat-ie zo treffend alle dimensies van die quasi-elite, eh . . . . treft: het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat.

Realisme en historisch besef: dat is wat er bij onze hele quasi-elite ontbreekt en dus ook bij Natascha en haar docu’s. Dezelfde essentieel-existentieel-fundamentele makke die ik in de eerdere drie afleveringen signaleerde, en die ook het hele regressief-linkse machts-conglomeraat in media, politiek en onderwijs doortrekt, is hier opnieuw aanwezig. Bij alles wat Natascha illusioneert, vergeet ze namelijk de Grote Achtergrond: te weten dat vanaf 1920, dus 100 jaar lang al, de Palmaffia’s de terreur telkens opnieuw beginnen en volhouden; dat Israël vrede wil, maar de Palmaffia’s dat niet eens kúnnen willen omdat ze een tijger berijden die ze elke dag zelf injecteren met Jodenhaat en bloeddorst; dat die Jodenhaat en bloeddorst het product zijn van 1400 jaar islam, een nazisme avant, pendant et après la lettre. En telkens weer wordt door Natascha en de medestanders die ze interviewt het beschuldigende woord “bezetting” tegen Israël in stelling gebracht. En dat is niet alleen een leugenwoord omdat moreel en internationaal-rechtelijk de Joden duizend procent recht hebben om in Samaria-Judea te wonen, maar vooral ook omdat in en na 1967 de Arabische wereld en de Palmaffia’s de meest genereuze vredesaanbiedingen hebben afgeslagen en daarmee Israël hebben gedwongen het bestuur van “de Westbank” over te nemen. Dat je dat “bezetting” noemt is voorbij elke gotspe.

Natascha laat al fietsend weer véél muur zien. Zoals in alle afleveringen ook veel ijzer van “checkpoints” te zien is. Nu weer. Checkpoint Kalandia. Vooral de “Palestijnen” worden zwaar gecontroleerd, zegt Natascha. You don’t say. Tsjonge. Gut. How weird. De vertaalster van Natascha’s crew wordt uit de auto gehaald “omdát ze Palestijns is”. Ja, het zijn verschrikkelijke racisten, die Israëli’s. De vertaalster “moet te voet verder”. En Natascha en haar gevolg zijn solidair en lopen met haar mee. En dan komen ze in de hal van checkpoint Kalandia terecht. Dat is natuurlijk allemaal de vooropgezette bedoeling geweest. Die vertaalster moet gecheckt worden. Dat wisten Natascha cum suis best. Nu kunnen ze de verschrikkingen van Kalandia in beeld brengen:

“met hónderden mensen: kinderen, zwangere vrouwen en bejaarden. Opeengepakt tussen prikkeldraad en stalen hekken. Het is bijna veertig graden en de wachttijd bedraagt een uur.”

 

Verdriet om Kalandia

Na een bloesjeswissel gaat ’t weer beter. Mooi contrast tusen het motief op het bloesje en de muur op de achtergrond.

Pas later, als ze bekomen is van de schrik — ze heeft nu een ander bloesje aan — is Natascha in staat te verwoorden wat op haar hart drukt. En ze kijkt, zoals ze in alle afleveringen herhaalde malen doet, het Nederlandse volk gekweld aan:

“In mijn Beloofde Land moet het niet zo zijn dat een heel volk wordt tegengehouden, belemmerd in zijn vrijheid, door het verleden. Omdat er een paar mensen tussen zitten die aanslagen hebben gepleegd of dat nog zouden willen doen. En wat al helemaal niet zou moeten in mijn Beloofde Land; dat twee volkeren toch wel ongelijkwaardig worden behandeld.”

Dit is tekenend voor haar mentaliteit: fris kakelmeisje kwekt vrijblijvend staande op het morele krukje. Ze heeft het over “ongelijkwaardige behandeling”. Maar wat wil je dan? Moeten de Israëli’s net doen of die 100 jaar Palmaffiaanse en 1400 jaar islamitische terreur niet bestaan? In ’n vorige aflevering liet Natascha weten niet het risisco te willen lopen voor Israël te sterven als soldaat, maar de Israëli’s moeten van haar blijkbaar wel aanslagen tolereren als iets wat bij het dagelijks leven hoort. Het wrange is dat ze zodadelijk een intens gevoelig meeleef-nummer zal maken van een “Palestijnse” en een Joodse adolescent de beiden een zusje hebben verloren in het geweld en nu als de grootste vrienden gesubsidieerde verzoenings-wereld-tours houden.

Het bijschrift bij de video van de docu op de NPO-site geeft aan wat het thema van deze aflevering moet wezen:

“Natascha van Weezel onderzoekt of de verharding doorzet of dat er hoop groeit met de opkomst van een nieuwe generatie. Ze spreekt jonge ondernemers die kiezen voor verzet door economische vooruitgang.” [mijn vet]

U begrijpt dat de jonge ondernemers “Palestijnen” zijn. En, ja hoor! De jonge bierbrouwerij — alcohol: zie je wel dat die Palestijnen hartstikke modern zijn — wordt gerund door een jonge christen die in Engeland gestudeerd heeft. Het bier dat hij maakt heet “Shepherd’s Beer” want, vertelt hij, dat refereert aan de voorouders die nomadisch herders waren in Palestina. Ik zou de echte roots van deze bier-ondernemer wel eens willen nagaan, want vooral toen eenmaal de Joden welvaart begonnen te creëren in Palestina, kwamen er steeds meer Arabieren op af uit de omringende Arabische landen. Die Arabieren zijn dus véél harder en in net zulke grote aantallen nieuwkomers in Palestina, dan de Joden. Ze kwamen trouwens ueberhaupt pas vanaf Anno Domini 636, toen de Joden er al millennia zaten en de grote bulk kwam pas na 1850. Maar hier wordt met behulp van Natascha dus weer een stukje mythe geschapen rond de “Palestijnen”. Het zijn positieve, ondernemende, jonge academici, soms met een Westerse achtergrond en oeroude wortels in het land die alleen maar het goede willen. Oh ja! Er is ook iets slechts! Van één ding hebben ze last! Van Israël, van de Joodse bureaucratie, die alleen maar pesterig obstakels loopt op te werpen voor deze jonge entrepreneur. Ah! En dat zou ik bijna vergeten: bier is in het Midden-Oosten uitgevonden. Niet in Europa!

En dan zijn we op een feestje van de Shepherds bierbrouwerij, waar Natascha de enige Jood is. Het is een beest, die Natascha. Ze drinkt bier (kijk op 10:00) zoals ze pistoolschiet: lippen nét nat maken en de vinger vooral niet aan de trekker.

Vervolgens gaan we naar de nieuwe stad Rawabi, de eerste geheel nieuwe en geplande stad die ooit op “Palestijns” grondgebied verrees. De bouwers zijn voor inspiratie naar Almere geweest, maar ze zijn er toch in geslaagd veel van die steriliteit die het kenmerk is van al die oliegeldsteden in de Golfstaten en Saoedi-Arabië over te brengen op dit stadje.

Natascha spreekt met een paar ondernemers en nieuwe inwoners. Het had ‘t Silicon valley van het MO moeten worden, maar ja: de Israëlische bureaucratie pest deze positieve bouwers door het water af te sluiten. Ze zijn heel erg machteloos, maar ze gaan geen stenen gooien. Het enige wat ze kunnen doen is proberen positief verder te bouwen. Natascha vat het invoelend samen: “Jullie gooien megabytes in plaats van stenen.” Opnieuw is de boodschap: moderne, positieve, beschaafde, rustige “Palestijnen” en tirannieke, achterlijke Israëli’s.

Natascha trekt deze keer een conclusie die in de buurt van de waarheid komt:

“Verzet [tegen “de bezetting”] door economische welvaart. Verzet door groei. Maar toch klopt er iets niet. Er is hier plek voor 50.000 mensen en er wonen er pas een paar duizend. En als ik een beetje rondkijk ziet het er niet naar uit dat die huizen heel snel gevuld zullen worden. Dus: is het allemaal wel zo hoopvol? Of is Rawabi één groot theater, één grote façade.”

Ik denk dat Natascha deze keer gelijk heeft. Maar toch wel raar dat ze niet ingeseind is door de VPRO dat dit misschien niet zo’n geweldig item zou zijn om de stelling te illustreren dat het dappere “Palestijnse volk” ondanks alle pesterijen van de “bezetting” moedig en positief blijft bouwen aan een schitterende toekomst. Want 15 oktober 2012 zond diezelfde VPRO een juichende reportage uit van wel 50 minuten over de bouw van ditzelfde stadje: “Rawabi, de beloofde Palestijnse stad”.

En de begeleidende tekst op de VPRO-website uit 2012 luidt aldus:

“Op de Westelijke Jordaanoever vindt een wonder plaats. Daar verrijst de nieuwe superstad Rawabi. High tech, groen en . . . Palestijns. Volgend jaar wonen er 40.000 mensen uit de nieuwe Palestijnse middenklasse. Tegenlicht ging kijken.”

Ja, er is blijkbaar iets heel erg mis gegaan bij de ontwikkeling van Rawabi. Want er wonen in 2018 pas maximaal 4000 mensen. De “bevlogen Palestijnse ondernemer en geestelijk vader van Rawabi: Bashar Masri” die in “de beloofde Palestijnse stad” voortdurend zijn juichende popagandaverhaal mocht afsteken, was door de VPRO klaarblijkelijk niet bereid gevonden om nu de mislukking te becommentariëren. Ik zou aan deze docu ook weer makkelijk een paar duizend woorden kunnen besteden om de anti-Israël-tendens bloot te leggen, maar wie wil weten wat de bedoeling van deze Bashar Masri was met de bouw van Barawi moet tussen minuut 36 en 40:30 gaan kijkluisteren. Dan kunt u vernemen dat die vriendelijke, moderne, positieve, gematigde ondernemer géén “kolonisten”, dus géén Joodse bewoners in Samaria-Judea wenst. Hij wenst een Judenreine “Westbank”.

Arabische meneer vertelt wat het doel van Rawabi is

En dan zijn we bij “Kids for Peace”. We zien een parkachtige omgeving, waar “Palestijnse” en Joodse kinderen spelletjes spelen. “Israëli’s en Palestijnen leren elkaar hier van jongs af aan kennen.” Mooi. En dan weer zo’n dommig-gratuite opmerking van Natascha die werkelijk nérgens op slaat en waarvan ik niet weet wat ik er anders van moet zeggen dan dat het dom en gratuit is: “Van muren, barrières en checkpoints is op dit feestje geen sprake.”

Twee tieners die door “Kids for Peace” gevormd zijn, een “Palestijnse” jongen en een Joods meisje spreken van de “vooroordelen” en de “kwaadspekerij” die aan beide kanten heersen en die je moet doorbreken door nou ’s echt met mekaar te gaan praten. Het punt is natuurlijk dat de “kwaadsprekerij” aan de Israëlische kant gewoon realisme is: de Palmaffiaans-islamitische cultuur is al respectievelijk 100 en 1400 jaar vervuld van Jodenhaat en het telkens opnieuw beginnen en volhouden van de terreur komt ook alléén maar steeds van die kant. Voortdurend, in alle vier afleveringen van deze docu, wordt gedaan alsof het Joodse Israël en het islamitische Arabierië moreel equivalent zijn. Dat is niet zo. De Joods-Christelijk-Verlichte traditie is oneindig superieur aan de nazistische islam. Je kunt individuen uit de verschillende kampen in gesprek brengen en zelfs op een pragmatische manier met elkaar laten samenwerken, maar van “integratie” of een “melting pot” kan bij ’n totalitair systreem als de islam nooit sprake zijn. Voorlopige vreedzame co-existentie is het hoogst haalbare als het om de islam gaat. In het Westen, Europa en Amerika, is het niet anders: moslims nemen in het beste geval precies in zoverre deel aan het sociale leven als nodig is om economisch te kunnen functioneren. Voor de rest zitten ze in hun eigen culturele sfeer opgesloten.

“Het wrange is”, schreef ik hierboven, “dat ze zodadelijk een intens gevoelig meeleef-nummer zal maken van een ‘Palestijnse’ en een Joodse adolescent de beiden een zusje hebben verloren in het geweld en nu als de grootste vrienden gesubsidieerde verzoenings-tours houden”.

En dan is daar inderdaad Arab, die er nog steeds moeilijk over kan praten en vooral niet op de plek waar het gebeurd is. Maar dat doet-ie toch. Hij was dertien en zijn zusje was tien. Ze werd gedood, zo leren we van de journaal-beelden die Natascha als begeleiding heeft gekozen, door eenaanvalsgranaat van de grensbewaking”.

De “confrontatie” waarin de aanvalsgranaat werd gebruikt, zo kunt u in het onderstaande screenshot zien, was uitgelokt door het IDF zelf. En dagleufde gij? Wát een pervertering nou toch weer!

Er is één onderdeel van het verhaal dat me trof als bijzonder demoniserend. Arab vertelt iets dat ongeveer tien jaar geleden speelt toen hij 13 was. Hij passeerde in paniek en blijkbaar huilend een checkpoint op weg naar huis nadat hij het nieuws over zijn zusjes dood had vernomen. En dan vertelt Arab dat een soldaat begon te lachten. Dat zou wel kunnen, dat een huilend en paniekerig jongetje aan een volwassen man een glimlach of zelfs een lach ontlokt. Maar dit wordt gebracht alsof die soldaat wist dat het zusje van dat jongetje zojuist door een van zijn colega’s gedood was en hij nu in leedvermaak dat jongetje uitlachte. Ik kan me dat moeilijk voorstellen.

En dan mag Yigal zijn verhaal vertellen, namelijk hoe, toen hij vijf jaar oud was, zijn veertien-jarige zusje en nog vier anderen omkwamen bij een zelfmoordaanslag in Jeruzalem. Ja, dat is tragisch en net zo tragisch is dat-ie de verkeerde conclusie trekt uit zijn verdriet. Namelijk dezelfde die al dat regressief-linkse volk gemakzuchtig trekt: Israël is een onderdrukkend macht en het komt allemaal door “de bezetting”. Hoe die “bezetting” er zo gekomen is en waarom er alsmaar geen einde aan komt — namelijk door het rejectionisme van de Palmaffia’s — vraagt-ie zich blijkbaar niet af. Althans ik hoor geen enkele reflectie daarop. Net zo min trouwens als van al die “bezettings”-kletsmeiers in deze docu’s van Natascha, van Natascha zelf of van het hele links-regressieve zooitje in Israël en het hele Westen.

En dan komt de verrassing van de docu: Yigal en Arab blijken vrienden en via de “Parents Circle”, een organisatie van mensen die geliefden hebben verloren in het conflict, gaan ze, zegt Natascha, de wereld rond om overal te tonen dat vriendschap tussen Palestijnen en Joodse Israëli’s wel degelijk mogelijk is.

Mooi hoor! Maar effectief kan het pas worden als jongens als Arab de “Son of Hamas” achterna gaan en de Palmaffia’s en de islamitische wereld confronteren met de waarheid. Want dat “proces” moet na 100 jaar Palmaffia-terreur en 1400 jaar islamitische terreur nog beginnen: moslims die in betekenisvolle aantallen beginnen de werkelijkheid van de islam onder ogen te zien, geschiedenis en actualiteit, praktijk en theorie.

Natascha leidt haar peroratie in met nog maar ’s een fietstochtje langs die muur die 5% van de barrière uitmaakt en bedoeld is om scherpschutters geen kans te geven op Joden en Joodse woningen te schieten.

“Voordat ik aan mijn reis begon, kreeg ik van veel mensen het verwijt dat ik naïef was. Wie dacht ik wel niet dat ik was? Op zoek naar hóóp? In het Midden Oosten. En dan specifiek in Israël en de Palestijnse gebieden? Er wás geen reden voor hoop! Er wás geen reden voor optimisme! Een lang conflict dat al decennia lang voortduurt. Toen ik op mijn fiets stapte, was ik best zenuwachtig. Ik wist niet wat ik kon verwachten. En ik heb gemerkt dat niet alles me hoopvol stemde tijdens mijn reis. Ik ontmoette veel mensen aan beide kanten, die nog altijd vastgeroest zitten in oude patronen, in eigen overtuigingen, in machts-structuren, bezig zijn met trauma’s, oorlogen en grenzen. Maar ik ontmoette ook mensen die me alle reden gaven om hoop te hebben. Hoewel ze soms tegenstand krijgen, blijven zij doorgaan. Deze jonge mensen staan voor waarin ze in geloven. En ze wijken geen millimeter af van hun idealen. Wat ik mijn Beloofde Land het meest toewens: dat er meer mensen komen die zo leven. En misschien dat mijn generatie daar in elk geval een begin mee maakt.” [mijn vet]

In de vette regels zitten niet alleen de naïviteit, maar ook de gemakzucht van comfortabelistisch links besloten. Narcistische hedonisten zoals Natascha verdommen het eenvoudig om kennis te nemen van de geschiedenis. Als je dat wel doet, zie je dat er maar één kant zit “vastgeroest in oude patronen en in eigen overtuigingen, in machts-structuren”. Er is maar één kant bezig met het cultiveren van “trauma’s, oorlogen en grenzen”. En dat zijn de Palmaffia’s en de wereld van de islam. De Israëli’s en het Westen zijn voortdurend het omgekeerde geweest van “vastgeroest”, namelijk openstaand voor de mogelijkheid dat de Palmaffia’s en de moslims tot bezinning zouden komen. Slechts heel langzaam, na 100 jaar Palmaffiaans rejectionisme, is het besef doorgedrongen dat die ándere kant “vastgeroest” zit in een 14 eeuwen oude traditie, islam geheten. “Vastgeroest” zitten voorts ook regressief-linksen als Natascha, die alsmaar niet wensen te leren van 14 eeuwen islam en 100 jaar Palmaffiaans rejectionisme.

Natascha van Weezel heeft met haar 4-delige docu precies in de kaart gespeeld van de Israëlhaters in het Westen, die steeds meer de wind in de zeilen krijgen. Ga maar ’s lezen: “In het Westen groeit het verzet tegen de Joodse natiestaat Israël”.

_________________________

 *** Het noemen van die voornaam wil geen hang naar intimiteit uitdrukken, maar “Van Weezel” schrijft en leest veel minder lekker weg dan “Natascha”.