Dit is ’n tweet van de echtgenote van de antisemitische ex-correspondent in Israël van de NRC Derk Walters. Hier kan je kennis met haar maken.

“Adolf Hitler, socialist” is hoofdstuk 22 uit Bosma’s boek van 2010, “De schijnélite van de valsemunters” , dat hier in zijn geheel in PDF te downloaden is.

Ik heb tegelijkertijd zelf een klein opstel gepubliceerd —  “Op 4 mei verzwijgt onze linkse elite de moslimische Jodenhaat” — waarin naar Bosma’s essay verwezen wordt. (Inmiddels ook te lezen op “Veren of Lood”)

En nu het essay:

 ************************************************************

‘Wij zijn socialisten, we zijn de vijanden van het huidige kapitalistische systeem van uitbuiting van de economisch zwakken. (. . .) wij zijn vastbesloten dit systeem te vernietigen tot elke prijs.’
ADOLF HITLER IN ZIJN 1 MEI SPEECH VAN 1927 (1)

De Tweede Wereldoorlog heeft voor de actievoerders van ’68 niet een historische waarde, maar een politieke: hoe kan deze gebruikt worden voor de eigen agenda? Zijn zij tegenstanders van autoriteit, dan verwijzen ze naar de Duitse bezetter, die ook autoritair was geweest. Zijn zij antikapitalistisch, dan verwijzen zij naar het vermeende kapitalistische karakter van de nazi’s. Hebben ze een afkeer van het christendom, dan gaat de vinger al snel naar de christelijke symbolen die werden gebruikt in Hitler-Duitsland. Hoogleraar James Kennedyschrijft: ‘De jongere actievoerders waren minder geïnteresseerd in de rol van de Duitsers. Zij maakten de oorlog los uit de geschiedenis om zo het “fascistische” en collaboratoire karakter van de burgerlijke autoriteiten in de jaren zestig te benadrukken.’(2)

De manier waarop de oorlog in Nederland is uitgelegd, is tamelijk uniek. In de jaren die ik in Amerika woon, hoor ik nooit iemand zeggen dat pacifisme de conclusie van de oorlog zou moeten zijn. Integendeel, vraag het aan de gemiddelde Amerikaan en hij zegt: de les is een militair sterk Amerika, en het bestrijden van dictators in een zovroeg mogelijk stadium. Niks appeasement. Het is beter te sterven dan slaaf te zijn. Ook in Israël ben ik zulke lessen nooit tegengekomen. De mensen met een nummer op hun arm in de kibboets waarin ik werkte, waren nooit van mening dat ‘tolerantie’ nou net datgenewas waaraan het ze ontbroken had in de jaren dertig en veertig. De afkeer van de natiestaat is daar evenmin een les uit de oorlog – eerder dewens dat die joodse natie tien jaar eerder was gevormd, en zo misschien velen had kunnen redden uit de ovens.

Ik kan me ook niet voorstellen dat mensen in Nederland anno 1960 een andere les hadden geleerd van de oorlog dan de wens vanuit kracht een herhaling proberen te voorkomen. Maar ergens verandertde betekenis van WO II. Dat gebeurt nadat de actievoerders van mei 1968 hun overname voltooien. De lessen worden nu ineens: tolerantie tot elke prijs, geen nationalisme, geen racisme, geen autoriteit, geen vijanddenken, pacifisme, wantrouwen tegen rechts. Echter, dit is een selectie uit wat er gebeurde tussen 1940 en 1945. Het zijn niet de echte lessen uit de oorlog; het waren de meningen van de culturele marxisten. Uit de gebeurtenissen tussen ’40 en ’45 shopten zij eenvoudigweg wat in hun ideologie paste.

Het beeld dat ons wordt voorgehouden, ziet er zo uit: Hitler was een rechtse gek, gefinancierd door de grote bedrijven. Door een keiharde onderdrukking van de arbeiders bleef hij aan de macht. Dankzij gezagsgetrouwheid van de Duitse bevolking heeft het zover kunnen komen. De oorlog met de Sovjet-Unie was het logisch gevolg van twee uitersten van het politieke spectrum die elkaar bestreden. Dat Hitler rechts was, blijkt ook uit het feit dat hij nationalist was en antisemiet. Dat is het beeld. Maar klopt het ook?

Voor het toetsen ervan beginnen we bij Jacques de Kadt. In zijn klassieker Het fascisme en de nieuwe vrijheid (1939) analyseert hij het Nationaal Socialisme. Ideologisch ziet De Kadt helemaal geen tegenstelling tussen socialisme en nationaal socialisme. Hij ziet de strijd tus-sen communisme en fascisme als het ‘duel der twee socialismen’.(3) DeKadt stelt dat het niet zo kan zijn dat Duitsland in de jaren dertig ineens gek is geworden onder invloed van Hitlers demagogie en datde massa’s in het land er met geweld onder gehouden moesten worden. Nee, blijkbaar was er een wenkend perspectief. Dat wenkend ideaal was er, en heette socialisme – een alternatief voor het kapitalisme.‘Het plaatste tegenover de bandeloosheid van het kapitalisme de ordening, de tot in alle onderdelen doorgevoerde organisatie van het gehele volk,van de gehele maatschappij’ (de cursivering is van De Kadt). (4)

Het economische beleid van het Nationaal Socialisme staat haaks op het beeld van Hitler als zaakwaarnemer van het grootkapitaal, een visie die zou rechtvaardigen Hitler rechts te noemen. De waarheid is: Hitler maakte juist een eind aan de vrije markteconomie. De Kadt: ‘De daden van de fascisten bewijzen hoe ver zij bereid zijn het kapitalisme aan te tasten. (…) Wat is dan overgebleven van het oude kapitalisme met zijn zelfstandige ondernemingen, die de staat hun wil oplegden? Het tegendeel is thans het geval: de staat dicteert vanuit zijn eigen politieke en ideologische belangen; en het zakenleven heeft zich hiernaar te regelen. De kapitalisten zijn in de fascistische staat hooguitnog goed betaalde filiaalhouders ( . . .). Zelf het recht zich uit zaken terug te trekken hebben ze niet langer. Als de Staat dat wil, moeten ze op hun post blijven en hun handtekening plaatsen onder besluiten die ze verafschuwen.(5)

Kortom, Hitler heeft de directeuren uit hun macht ontheven en ze onder curatele geplaatst. Ze hebben niets meer te vertellen. Daarmee voerde Hitler een succesvolle aanval uit op het kapitalisme en de belangen van het bedrijfsleven.

En dan de claim dat de kapitalisten de NSDAP financieel steunden. De Kadt ziet het niet. ‘In de eerste periode van haar bestaan zijn er na-tuurlijk wel eens vermogende lieden geweest, die de Nazi’s steunden,maar dit was niet anders dan de steun die iedere beweging van geestverwanten placht te ontvangen.’(6)

Jacques van Doorn, de godfather van de Nederlandse sociologie,schrijft vlak voor zijn dood in 2008, terwijl hij al ernstig ziek is, zijn meesterwerk Duits socialisme. De titel geeft al meteen aan waar het boek heen gaat. Het Nationaal Socialisme is een Duits socialisme. Van Doorn ziet de wortels van het Nationaal Socialisme in het socialisme van Ferdinand Lassalle (1825-1864), de aartsvader van het Duitse socialisme.Dit socialisme was nationaal en geestdriftig. Over de NSDAP schrijft hij: ‘Het basisprogramma uit 1920, dat later als definitief en onveranderbaar werd aangemerkt, ademde in onderdelen een socialistische en in zijn geheel een antikapitalistische geest (…). De hoogste leiders noemden zich nadrukkelijk socialist.’

Het socialistische karakter behelst alle leiders. ‘Goebbels verkondigde dat het Nationaal Socialisme revolutionair moest zijn om “deslavernij van het internationale kapitaal” te verslaan. Hitler stelde zelfs dat Duitsland de Eerste Wereldoorlog niet om territoriale belan-gen had gevoerd maar om het wereldkapitaal te vernietigen.’(7)

Van Doorn ziet de strijd ten tijde van de Weimar-republiek tussen SPD, NSDAP en KPD als de strijd tussen drie varianten van het socialisme. Georg Strasser was lange tijd de nummer twee van de nazi’s. In 1926 (zeven jaar voor de machtsovername) verklaart hij: ‘Wij zijn socialisten, en zijn de vijanden, dodelijke vijanden, van het bestaande kapitalistische systeem.’(8) In 1931 en 1932 trekt hij in de Rijksdag de aandacht met een ‘Keynesiaans’ gekleurd program ter bestrijding van de massawerkloosheid. (9)

De Duitse sociaaldemocraten, de SPD, hangen daarentegen een marxistisch internationalisme aan dat de aansluiting miste bij de wensen van het Duitse volk. Daarom verliezen zij de strijd om het hart van het Duitse volk. De sociaaldemocraten zitten opgesloten in een marxistische ideologie die hun leerde dat het kapitalisme op instorten stond. Ze hebben het historische gelijk aan hun zijde en hoeven alleenmaar te wachten op de onvermijdelijke revolutie. Het Nationaal Socialisme kan daarom eenvoudigweg geen gevaar vormen, vond men.

In de dagen van Weimar zien de Duitsers de NationaalSocialisten veelal als links. De SA, de nazi-knokploeg, wordt aangeduid als ‘bief-stuk’: bruin vanbuiten, rood vanbinnen. (10) Overtuigd dat Hitler een echt socialistisch regime zou vestigen, trokken deze jonge mensen door de straten van de grote steden onder de leuzen die ze deelden met hun communistische tegenstanders. De communisten en de nazi’s voelen ‘een unieke kameraadschap’, ook al bestreden ze elkaar soms fel. Het was geen zeldzaamheid dat ze één lijn trokken wanneer de politie een inval deed bij een van hun conflicten in een bar of bierhal. Beide groepen waren vurig bezield door hun zaak en meenden dat het doel de middelen heiligde. Ze deelden een soortgelijk socialistisch doel en minachtten allebei de parlementaire procedures. De laatste 1 mei hadden ze arm in arm geparadeerd door de straten van Berlijn,protesterend tegen het demonstratieverbod en hun leuze uitschreeu-wend: vrijheid, arbeid, brood. (11)

Er zijn weinig verschillen in stemgedrag tussen nationaal socialisten en communisten. In 1929 en 1930 moet er in de Pruisische Landdag (Pruisen was de belangrijkste deelstaat) en in de Duitse Rijksdag gestemd worden over 241 kwesties. In 70 procent van de gevallenstemmen beide partijen identiek.(12) De voorzitter van de SPD-fractie in de Pruisische Landdag, Ernst Heilman, zegt op een verkiezings-bijeenkomst in 1932: ‘Communisten en nationaal socialisten zijn zo nauw met elkaar verbonden als twee copulerende gifslangen.’(13) De overstap is in 1933 voor velen daarom ook snel gemaakt. Dagblad Muenchner Post schrijft: ‘Veel communisten die op zaterdag nog tijdensde wandeling de Sovjetster droegen, presenteerden zich op verkiezingsdag (5 maart 1933) als kersverse nazi’s.’ (14) Na 1945 zouden velende andere kant weer op gaan en binnen de DDR worden vele oud-nationaal socialisten actief in de SED, de communistische eenheidspartij. Zo blijft men actief bínnen het socialisme.

Van Doorn noemt ook anderen die het socialistische karakter van het Nationaal Socialisme zien, zoals Friedrich von Hayek (in zijn standaardwerk The Road to Serfdom) en Von Mises. (15) In wezen borduurt VanDoorn voort op het boek Hitler’s Social Revolution van David Schoenbaum uit de jaren zestig. Ook daarin wordt betoogd  hoe Hitler de Duitse standenmaatschappij omvormde tot een samenleving waarveel opwaartse mobiliteit mogelijk was. Niet alleen de adel kon officier worden, maar ook de arbeider. Hetzelfde gold in de burgermaatschappij.

De progressieve econoom Keynes, na de oorlog held van alle linkse economen, onder wie Joop den Uyl, roemt de economische politiek van Hitler-Duitsland. Hij vindt dit beleid voor driekwart uitstekend en zonder meer aan te bevelen voor Engeland. Hij verklaart zelfs dat zijn theorie in landen met een autoritair of totalitair regime beter valt toe te passen dan in landen waar de laissez-faire-economie overheerst. Hij maakt deze opmerking in het voorwoord bij de Duitse editie van General Theoryin 1936. (16) PvdA-icoon en econoom Jan Tinbergen is na de oorlog van mening dat nazi-Duitsland het juiste antwoord op het werkloosheids-vraagstuk heeft gegeven. (17)  Niet zo gek, omdat het Plan van de Arbeid waarmee de SDAP (de voorloper van de PvdA) de crisis wil aanpakken, niet echt verschilt van Hitlers ideeën. Het plan pleit er-voor door overheidsinvesteringen de economie weer op gang te krijgen en de economie nauw te reguleren. Het Plan van de Arbeid is geïnspireerd door Hendrik de Man, een Belgische socialist die zich later aansluit bij de Nationaal Socialisten. Arie van der Zwan, PvdA-econoom en Nieuw Linkser, is om die reden positief over het economisch beleid van Hitler. ‘Het recept van nazi-Duitsland voor het economischherstel was zó goed, dat de wereld een tamelijk welwillende indruk kreeg. Je kunt vragen stellen over de legitimiteit ervan, maar het recept is bruikbaar.’ (18)

Een derde cruciaal boek is Liberal Fascism van Jonah Goldberg, eenAmerikaanse journalist. Het boek verkoopt in de Verenigde Staten enorm goed, maar is in Nederland nagenoeg onbekend. Goldberg stelt dat Nationaal Socialisme eenzelfde oorspong heeft als de NewDeal van Roosevelt en het Italiaanse fascisme: de wil om de economie centraal te organiseren en planmatig te beheren. (19) De gedachte datMussolini en Hitler het bij het rechte eind hebben, is lange tijd bon ton in de Verenigde Staten. The New York Times, bastion van de links-liberale elite, schrijft in juli 1933: ‘Er is in ieder geval één officiële stem in Europa die de methoden en motieven begrijpt van President Roosevelt. (. . .) Die stem is die van Duitsland, zoals vertegenwoordigd door kanselier Adolf Hitler.’ (20) Het fascisme moet volgens Goldberg beschouwd worden als een links fenomeen. Fascisme en communisme waren bei-de utopische visies. Het Nationaal Socialisme en het fascisme werden algemeen beschouwd als een progressieve beweging. (21)

Benito Mussolini, vernoemd naar drie links-revolutionaire helden, groeit op in de socialistische beweging. Hij wordt vooraanstaand partijlid en brengt het tot hoofdredacteur van La Lotta di Classe (‘Klassen-strijd’), het orgaan van de linkervleugel van de socialistische partij. Als hoofdredacteur van Avanti!, het dagblad van de partij, wordt hijook lid van het bestuur van de socialistische partij.

Na een breuk over de Italiaanse deelname aan de Eerste Wereldoorlog verlaat hij de Socialistische Partij, zonder ooit het  socialisme vaarwel te zeggen. Mussolini zegt: ‘Het socialisme zit in mijn bloed.’ Als hij afscheid neemt van Avanti! spreekt hij: ‘Ik ben en ik blijf een socialist. Mijn overtuigingen zullen nooit veranderen. Ze zitten mij in de botten.’ (22) De argumenten voor deelname aan de Eerste Wereldoorlog zijn niet in strijd met zijn socialisme, maar het logische gevolg ervan.Hij ziet de strijd tegen het Duitse Keizerrijk als een strijd tegen het imperialisme, en voor de socialistische revolutie. Mussolini richt zijn eigen krant op, Il Popolo d’Italia. Daarin schrijft hij dat het nodig was de socialistische partij te vernietigen teneinde het socialisme te redden. (23) In 1919 sticht hij een nieuwe organisatie, de Fasci di Combattimento. De naam komt van Fascio, dat refereert aan een oud-Romeins symbool, maar is in die dagen synoniem met het woord vakbonden. (24) Kernpunten in het eerste programma zijn puur socialistisch: landonteigening, superbelasting voor de rijken en het afpakken van bezittingen van de kerk.

Mussolini regeert en sterft als socialist. Bij zijn executie in april 1945 roept zijn persoonlijke hulp: ‘Lang leve Mussolini! Lang leve het socialisme!’ (25)

Mussolini wordt in de jaren twintig en dertig in de hele wereld gezien als een progressieve, dynamische leider, die van staatswege de economie beheert en gebruikmaakt van moderne zaken als het vliegtuig en de radio. De lezers van het Algemeen Handelsblad (nu heet dat NRC Handelsblad) vinden in 1928 Mussolini de op één na grootste figuur van die tijd,net na Thomas Edison. (26) De hoofdredacteur van de Haagse Post(nu HP/De Tijd), S.F. van Oss, prijst Mussolini in 1934 als ‘een van de meestbelangwekkende staatkundige figuren van onzen tijd’. (27)

Hitler komt aan de macht door consequent gebruik te maken van anti-kapitalistische retoriek. Hij is een revolutionair. Wat Hitler nastreeft, is een antikapitalistische, antiliberale en anticonservatieve Volksgemeinschaft, die klassenverschillen moet vernietigen.(28) De oorlog die de nazi’s in de Weimar-republiek uitvechten met de communisten, is een strijd tussen twee honden die vechten om één been. (29) De oorlog is een oorlog over wie de baas is op links. Het is geen strijd om economische idealen, want die zijn hetzelfde.(30) Het uitgebreide onderzoek van Henry Ashby Turner toont ook aan dat Hitler geen noemenswaardige financiële steun heeft gekregen van industriëlen. (31)

Hitler ziet de overeenkomsten met het communisme. In 1934opent hij de deuren. ‘De verschillen tussen ons en de bolsjewisten zijnkleiner dan de overeenkomsten. Bovenal hebben wij een waarlijk re-volutionair gevoel gemeen. Hiermee rekening houdend, heb ik veror-donneerd dat voormalige communisten ogenblikkelijk als lid van denationaal socialistische partij geaccepteerd dienen te worden. De kleinburgerlijke sociaaldemocraat en de vakbondsbaas zullen nooiteen echte nazi worden, maar een communist altijd.’(32)

De enige oppositie die Hitler vreest, is de conservatieve. Deze houdt hem tot het eind toe bezig, schrijft Sebastian Haffner in zijn Anmerkungen zu Hitler. (33)

Hitlers socialisten zijn niet alleen links, maar ook groen. De nationaalsocialisten legden grote sympathie aan de dag voor de islam. MinisterAlbert Speer, de ‘architect van het Derde Rijk’ en nauw bevriend met Adolf Hitler, beschrijft dat de Führer warme gevoelens voor de islam heeft. ‘Want hun godsdienst is er een die gelooft in de verbreiding van het geloof door het zwaard en het onderwerpen van alle naties. (…) Dat was perfect geweest voor het Duitse temperament. (…) Hitler sloot dan meestal af of door te zeggen: “Het is ons ongeluk dat we het verkeerde geloof hebben. (…) De mohammedaanse godsdienst zou ons veel beter passen dan het christendom. Waarom moest het zo nodig het christendom zijn met zijn zachtmoedigheid en meegaandheid?”’(34)

Er zijn vele warme contacten tussen vooraanstaande mohammedanen en nationaal socialisten. De Moefti van Jeruzalem woont het grootste gedeelte van de oorlog in Berlijn als speciale gast van Hitler. Haj Amin al-Husseini is de politieke en islamitische leider van wat nu genoemd wordt de ‘Palestijnen’. Hij leidt alle intifada’s tegen de joden; die van 1920, 1929 en 1936. Het judenrein maken van Hebron in 1929, waarbij de eeuwenoude joodse gemeenschap wordt uitgemoord, is in belangrijke mate zijn werk. Hij haat de joden omdat hij van mening is dat zij de islam willen vernietigen. (35) Ook ziet de Moefti veel overeenkomsten tussen de islam en het nationaal socialisme, zoals monotheïsme, eenheid van leiderschap, de ordenende macht, de strijd (‘een van de belangrijkste geboden uit de Koran’), de gemeen-schap, het gezin, de verhouding tot de joden en de verheerlijking van de arbeid. (36)

Als speciale gast van Hitler ontvangt hij in Berlijn jarenlang een enorme som geld en heeft hij de beschikking over zes appartementen. De Moefti bespreekt met de Führer zijn wens elke jood in Palestina tevernietigen op basis van de ‘Duitse wetenschappelijke innovaties’.Hitler zegt: ‘De joden zijn voor jou.’ (37) De nationaal socialisten houden in Griekenland een Einsatzgruppe gereed die in het Land van Israël de joden moet gaan uitmoorden als het veroverd wordt door de nationaalsocialistische legers. Hitler ziet Arabieren als ‘ere-Ariërs’. (38)

De Moefti is bevriend met Adolf Eichmann, de organisator van de Holocaust, en heeft volop contacten met het gehele nationaal socialistische leiderschap. Hij noemt Eichmann ‘de beste vriend van deArabieren’ en ‘een zeer zeldzame diamant’. (39) In een telegram van Heinrich Himmler aan de Moefti schrijft de SS-leider: ‘De nationaalsocialistische beweging in Groot-Duitsland heeft altijd de strijd tegen het wereldjodendom hoog in haar vaandel staan. Ze volgt daar met bijzonder veel sympathie de strijd van vrijheidslievende Arabieren, in het bijzonder die in Palestina, tegen de joodse indringer.’

Himmler spreekt over de ‘natuurlijke alliantie tussen het Nationaal Socialistische Groot Duitsland en de vrijheidslievende moslims over de hele wereld’. (40) De SS-leider schrijft dit in een telegram ter gelegenheid van de verjaardag van de Balfour-declaratie, de verklaring van de Britseregering waarin zij Palestina (dus Jordanië en Israël) toezegt als ‘nationaal tehuis’ voor de joden. Himmler is zo enthousiast over de islam dat een vertrouweling dit beschrijft als Begeisterung für den Islam. (41) De massa-moordenaar noemt de islam een ‘praktische en sympathieke godsdienst’. (42) Ook Himmler betreurt het dat Europa niet veroverd is door de moslims, bijvoorbeeld in 1683 toen de Turken voor de poorten van We-nen stonden. ‘Zouden de mohammedanen destijds de overwinning hebben behaald en de islam zijn zegetocht door Europa hebben ge-maakt, dan zouden de christelijke kerken volledig van hun politiekemacht zijn beroofd.’ (43)  Al-Husseini dringt er in 1943 bij de nationaal socialistische machthebbers op aan dat de Duitse pers de term ‘antisemitisme’ niet meer gebruikt. Arabieren zijn ook semieten, en daarom is de term kwetsend voor moslims. (44)

De Moefti moedigt de nazi’s aan het tempo van de Shoah op te voeren.Hij verzet zich tegen elke poging bijvoorbeeld joodse kinderen te redden en hen te laten ontsnappen naar het Land van Israël. Hij bezoekt Auschwitz, waar hij de bewakers oproept nog efficiënter te werk te gaan. De Palestijnse leider wordt daar gesignaleerd door de Nederlandse gevangene Ernst Verduin, die op een dag een bonte optocht onder SS-begeleiding voorbij ziet trekken van mannen in hagelwitte boernoesen, met gouden ceintuurs en witte hoofddoeken met daar-omheen dikke gouden banden en veel goud aan hun handen. Een bewaker vertelt hem dat het gaat om de Moefti van Jeruzalem ‘die komtkijken hoe de joden zich lieten doodwerken, zodat hij dat ook in Palestina kan doen met al de joden die daar wonen’. (45)

De Moefti pleit voor het bombarderen van Tel Aviv en Jeruzalem. (46) Vanuit Berlijn verzorgt de islamitische leider radio-uitzendingen gericht op het Midden-Oosten. De meest Arabische landen hebben dan nog omvangrijke joodse minderheden. De Moefti roept de mohammedanen via de nazi-radio op: ‘Dood de joden waar ge hen maar aantreft. Zulks behaagt God, de geschiedenis en de godsdienst.’ (47) In Duitse propaganda gericht op de Arabische landen wordt Hitler steeds voorgesteld als een man die geheel handelt in het verlengde van de profeet Mohammed. (48)Het blijft niet bij woorden. De Moefti werft tienduizenden soldaten voor de islamitische SS-divisies zoals Handschar (‘kromzwaard’). Daarin vechten halal etende moslims in spe ciale islamitische SS-uniformen, met als hoofdbedekking een fez metde nationaal socialistische adelaar. De mohammedanen vechten daadwerkelijk mee aan de zijde van de nazi’s en zetten zich bijvoorbeeld in voor het uitmoorden van de Hongaarse en Bosnische joden. (49) Adolf Hitler is blij met zijn islamitische strijders: ‘Ik acht alleen demoslims betrouwbaar.’ ((50)
(Het werk van de Moefti wordt later voortgezet door zijn achter-neef, de Egyptenaar Yasser Arafat.)

De NSDAP is ook op een andere manier groen. Het is een echte ecologische partij. De nazi’s zijn milieufreaks. Het idee van beschermde natuurgebieden komt van hen. Hitler is vegetariër, niet-roker, geheelonthouder en een aanhanger van homeopathie. De nationaal socialistische regering voert campagnes voor het eten van volkorenbrood, streekproducten en groente en fruit. De nazi’s hebben een antirookbeleid. Er is volop steun voor de biologisch-dynamische landbouw. SS-leider Himmler bezit een ecoboerderij. (51) Himmler wil de hele SS laten overschakelen op biologisch voedsel, zoals hij hoopt dat heel Duitsland dit zal doen na de oorlog. (52) Heinrich Himmler is een dierenrechtenactivist. Hitler be-steedt vele uren aan het vraagstuk of het land moet overgaan op vleesloze voeding. Dachau is ook de vestigingsplaats van ’s werelds grootste alternatieve en organische medicijnen-research-laboratorium. (53) Himmler,Rudolf Hess, Martin Bormann en wellicht Goebbels zijn vegetariërs of health food-aanbidders. (54) Topprioriteit van de nazi’s bij de machtsover-name in 1933 is een dierenrechtenwet. In augustus 1933 verbiedt Hermann Göring de ‘onderdragelijke marteling en lijden bij experimenten op dieren’. (55)

In “How Green Were the Nazis?” lezen we over het milieubeleid van de nazi’s. In 1935 decreteren de Nationaal Socialisten bijvoorbeeld het meest vergaande bosbeschermingsprogramma ter wereld (‘Reichs-naturschutzgesetz’), gebaseerd op de wens het landschap te beschermen tegen joods-kapitalistische vervuiling. Uitgangspunt zijn striktere eisen ‘op het gebied van ecologische diversiteit en duurzaamheid’. Het is de weerslag van het nazistreven naar een ‘klassenloze, raciaal-pure en eeuwige Volksgemeinschaft’. (56)

Klassenloze maatschappij? Duurzaamheid? Ecologische diversiteit? Niet echt begrippen uit het rechtse lexicon. Wat maakte Hitler dan toch rechts? Kwam dat door het Deutschland über alles-idee? Ook niet. Het nationalisme van de nazi-socialisten was voor hen een logisch vervolg op hun socialisme. Goebbels zegt: ‘Zuerst die sozialistische Erlösung, dan kommt die nationale Befreiung wie ein Sturm.’ (57)

Nationalisme is niet per definitie links of rechts. Het enige substantiële nationalisme dat we in de Nederland kennen is vooral links: de liefde voor de EU-superstaat. Stalin, Castro en Chávez bewijzen dat links zich uitstekend thuis voelt bij  nationalisme. (58) Defensieminister Henk Vredeling noemde zijn partijgenoot Joop den Uyl ‘de grootste nationalist die er bestaat’. (59) Dus ook dat kan geen reden zijn Hitler in te delen bij het rechtse kamp. Dat we het Nationaal Socialisme zien als rechts valt terug te voeren op Stalin, die een persoonlijke order uitvaardigde dat het woord ‘socialisme’ nooit meer gebruikt mocht wordenals er gerefereerd zou worden aan fascisten. (60) Later waren het de mensen van de Frankfurter Schule, zoals Theodor Adorno en Max Horkheimer, die Hitler en het nazisme hebben gepresenteerd als rechts, omdat hij een beschermer zou zijn geweest van het kapitalisme. Horkheimer deed dat bijvoorbeeld in zijn boek Die Juden und Europa uit 1933. (61) Hij deed dit vanuit het marxistisch-leninistische axioma dat alles wat niet dienstig was aan het communisme, automatisch rechts is.

Een vierde boek dat cruciaal is om het socialistische karakter van Hitler te begrijpen, is The Dictatorsvan Richard Overy, een vergelijking van Hitler en Stalin. Volgens de dominante visie zou die vergelijking aan het licht moeten brengen dat beiden zeer tegengesteld waren – twee uiteinden van een continuüm. Maar niets is minder waar. Hitler en Stalin voerden bijvoorbeeld eenzelfde economisch beleid. Net als Jacques de Kadt dat zestig jaar eerder al deed, stelt Overy vast dat Hitler een succesvolle strijd tegen de grootindustriëlen voerde. Daardoor waren ondernemers net zo afhankelijk van de overheid als de leiders van de staatsbedrijven van de Sovjet-Unie waren van Stalin.

De staat beveelt, de economie gehoorzaamt. (62) Bedrijven waren bij-voorbeeld voor het voortbestaan aangewezen op staatskredieten. Het stelsel van gerichte toewijzing van kredieten en andere middelen had dezelfde gevolgen als de planning door middel van streefcijfers in de Sovjet-economie. Zowel onder Hitler als onder Stalin domineerde de staat het bedrijfsleven volledig. (63) Nationalisaties waren daarom in Duitsland niet nodig. Het bedrijfsleven deed toch wel wat de staat wilde. In het partijprogramma van 1931 staat dat de economie ‘eigendom is van het volk’en dat ze zou worden beheerd door de staat ‘als het hoogste gezag’. (64) Hitler zegt dat ‘wat eens toeval was, nu gepland moet worden’. (65)

In 1937 houdt Hitler in Neurenberg een toespraak waarin hij zegt dat het particuliere bedrijfsleven alleen wordt getolereerd zolang het zich aan de doelstellingen van de regering houdt. Anders zou de staat het overnemen. De nazi’s voelen zich net zomin geroepen om de belangen van de kapitalisten te dienen als de communisten in de Sovjet-Unie. (66) Eigendom is niet langer een onvervreemdbaar recht. Ook dit sneuvelt, net als in communistisch Rusland. Alles behoort aan de gemeenschap. (67) Veel mensen uit het bedrijfsleven verlaten daarom het (nationaal) socialistische Duitsland.

Hitler zet zich af tegen ‘het egoïsme van de zakenman’. Als de nazi’s ergens consequent en fanatiek in zijn, dan is het wel in hun haat tegen het kapitalisme. Het zijn vooral economisch-populisten. De nazi’s eisen een verbod op renteheffing en speculatie in land, de afschaffing van de aandelenhandel, een inkomensplafond, de nationalisatie van alle landelijke vennootschappen, inclusief de banken en warenhuizen, en de doodstraf voor speculanten. Ze benadrukken steeds weer dat particulier bezit niet hoeft te worden afgeschaft, zolang het maar wordt aangewend ‘ten gunste van de gemeenschap’. (68) In de Rijksdag komt de NSDAP-fractie met tal van antikapitalistische voorstellen, zoals de nationalisatie van banken, een verbod op handel in aandelen en obligaties, en een maximumrente van 5 procent. (69)

Het (nationaal) socialistische Duitsland is een plan-economiewaarin de staat de lonen en prijzen bepaalt. Ondernemers hebben letterlijk de minister van Economische Zaken als hoogste baas. De staat dwingt bedrijven samen te werken in kartels in plaats van te concurreren. Het kartel bepaalt de hoogte van de prijzen, investeringen enzovoort, in overeenstemming met  instructies van bovenaf. De Ministervan Landbouw is de baas van de boerenorganisatie en bepaalt wat boeren verbouwden; zo moet bijvoorbeeld de productie van suikerbieten omhoog. (70)

Hitler is een socialist, met economische ideeën die niet afwijken van Stalin of andere linkse denkers. Wat maakt hem dan wel rechts? Hoe past dan de moord op de joden in het Nationaal Socialisme? Voor de Nationaal Socialisten ligt de schuld van de economische crisis bij het internationalen Finanzjudentum. Die (antikapitalistische) woorden gebruikt Hitler bijvoorbeeld in zijn cruciale rede van 30 januari 1939, waarin hij voor het eerst openlijk zinspeelt op de komende massavernietiging. (71) Richard Overy schetst dat Hitler de kapitalistische economie ziet ‘als de schepping van de joden’. (72) We herinneren ons de antisemitische spotprenten waarin de jood wordt afgebeeld als kapitalist, met driedelig kostuum en horlogeketting. Kapitalisme en jodendom worden door de Nationaal Socialisten gezien als twee handen op een buik. Sommige communisten vinden dat ook. Ruth Fisher, die behoort tot de linker-vleugel van de communistische KPD, zegt: ‘Wie tegen het joodse kapitaal verzet aantekent is reeds klassenstrijder (. . .) Vertrap de joodse kapitalisten, hang ze op aan lantaarnpalen, stamp ze kapot.’ (73) Hitler zegt: ‘Hoe kun je socialist zijn, zonder antisemiet te wezen?’ (74)

Het ontbrekende puzzelstukje wordt geleverd door de Duitse historicus Götz Aly met zijn boek Hitler’s Benificiaries (in het Duits: Hitlers Volksstaat), een cruciaal geschrift voor wie de Shoah wil begrijpen. Het boek was in Duitsland binnen een week uitverkocht, maar kent geen Nederlandse vertaling. Aly noemt Hitler een feelgood dictator, iemand die zich met cadeautjes populair weet te maken bij het volk. Iemand die zijn populariteit koopt.

Duitsers ontvangen veel van de Führer: belastingverlaging, royale soldij, vakantiegeld, gratis hoger onderwijs, de auto (Volkswagen), landbouwsubsidies, stabiele prijzen, kinderbijslag, gratis gezondheidszorg, hogere pensioenen. In de oorlogsjaren wordt nog een ‘bijzondere bijstand’ geïntroduceerd: er komen uitkeringen voor de kosten van huur, verzekering, kolen, aardappels en andere eerste levensbehoeften. (De enige belastingverhoging die ‘de gewone man’ raakt, is een accijns van 50 procent op tabak en alcohol – een gezond-heidsbelasting.)

Dat zijn allemaal zaken die veel geld kosten. Hitler is vastbesloten niet de fout van de Eerste Wereldoorlog te herhalen, toen de Duitsers met enorme belastingverhogingen moesten kromliggen voor de oorlogslasten. Dat leidde tot hyperinflatie en het uithollen van de steun aan de oorlogsinspanning. Onrust aan het thuisfront, dat kunnen de socialisten van Hitler niet (weer) gebruiken. Dus hoe moet, economisch gezien, het onmogelijke worden gepresteerd – een dure oorlogzonder belastingverhogingen en toch geen achteruitgang van de koopkracht? Dat kan door één bevolkingsgroep volledig te onteigen en en vervolgens te vermoorden. De joden zijn gemiddeld gezien niet rijker dan de andere Duitsers. Maar ze hebben wel gewoon geld en bezittingen, zoals iedereen.

Dat maakt het zeer aantrekkelijk om bij hen de rekening neer te leggen. Daar komen de Nationaal Socialisten al achter als het land in 1938 afkoerst op een faillissement ten gevolge van een economisch beleid dat veel weg had van een piramidespel. De joden in het zojuist veroverde Oostenrijk brengen uitkomst. Het Weense bedrijfsleven wordt ‘geariseerd’, oftewel joodse bedrijven en bezittingen worden geconfisqueerd en de voormalige eigenaren veroordeeld tot een leven in armoede, na financieel volledig te zijn kaalgeplukt. Dat model wordt later toegepast op heel Europa. (75) Hermann Göring, de economische superminister die verantwoordelijk was voor de economische planning, geeft als reden waarom hij zo actief was op het gebied van het ‘Joodsche vraagstuk’: ‘Ik weet geen andere manier waarop we  hetvierjarenplan en de Duitse economie aan de gang kunnen houden.’ (76)

Sowieso worden de oorlogskosten verhaald op bezet West-Europa via een uitgebreid schema van roof. Hitler zag zijn socialisme als oorlogssocialisme. De urgentie en de saamhorigheid van de Eerste We-reldoorlog zijn het voorbeeld voor zijn vorm van socialisme. Dat oorlogssocialisme wordt onder andere gefinancierd door de Shoah en het economisch plunderen van de bezette landen.

Hitlers Shoah is volgens Aly dus niet in strijd met zijn socialisme, het is er een uitvloeisel van. De basis van zijn antisemitisme is irrationeel (zo van: ‘De joden willen Duitsland vernietigen’), maar bij de beslissing tot uitvoering spelen financiële voordelen een belangrijke rol. Zoals Aly het schrijft: economische logica was een motor die deHolocaust voortbracht. (77) Dit systeem wordt later toegepast bij de bezetting van Nederland. Ook omgerekend naar hedendaagse waarde is de Nederlandse joden meer dan een miljard toenmalige guldens afgenomen, berekent Gerard Aalders in zijn boek Roof. (78) Binnen de NSDAP zijn de fanatiekste socialisten ook de fanatiekste jodenhaters.Götz Aly: ‘Het streven naar sociale hervorming was het sterkst onder die nazileiders die ook de agenda van etnische schoonmaak bevorderden.’ Een paar dagen voor de inval in de Sovjet-Unie in 1941 schrijftGoebbels in zijn dagboek dat de militaire actie zou moeten resulteren in de vestiging in Rusland van ‘der echte Sozialismus’. Hij is ervanovertuigd bij te dragen aan de zege van het socialisme. (79) Adolf Eichmann, de architect van de jodenvervolging, verklaart meerdere malen: ‘Mijn politieke gevoelens zijn links. Ze zijn sociaal en nationalistisch.’ Hij typeert de strijd tussen communisten en nationaal socialisten als de strijd tussen broeders. (80)

Dat is geen breuk met de geschiedenis. Genocide als beleidsinstrument duikt al op bij de oorsprong van het socialisme. Friedrich Engels bestempelt Schotten, Bretons en Basken als ‘Völkerabfall’, als hinderlijke stammen die de gang van de geschiedenis verstoren. ‘De vol-gende grote oorlog,’ schrijft Engels in 1849, ‘zal niet alleen reactionaire klassen en koningshuizen van de aardbodem wegvagen, maarook gehele, reactionaire volken. En ook dat is vooruitgang.’ (81) Karl Marx mag zich graag antisemitisch uitlaten. Marx’ joodse familie bekeert zich tot het protestantisme. De grondlegger van de progressieve beweging geeft zich echter veelvuldig over aan antisemitisme. In zijn Zur Judenfrage (1844) schrijft hij: ‘Wat is de wereldlijke grond van het jodendom? Dat is eigenbelang (…) Wat is de wereldlijke godsdienst van de joden? Het is het afpingelen bij de straatventer. (…) Wie is zijn werellijke God? Het is geld. De bevrijding van den sjacheraar en van hetgeld, dus van het praktische, werkelijke jodendom zou de zelfbevrijding van onze tijd zijn.’ (82) Marx stelt hiermee dat het jodendom samen-valt met het kapitalisme, en dat is voor hem de bron van alle kwaad.

De NSB heeft maar een bescheiden ideologische worteling. Haar leider, ir. A. Mussert, had Mein Kampf nooit gelezen. (83) Maar de linkse idealen komen desondanks flink aan de oppervlakte. In het verkiezingsprogramma van de NSB uit 1935 lezen we dit stukje antiglobalisme: ‘Eerst door toepassing van het socialistische beginsel één voor allen en allen voor één kan een natie een ware eenheid zijn. (…) Het kapitaal kent wel een geboorteplaats, maar is er volstrekt niet aan gehecht. (…) Het vloeit af naar de plaatsen, waar het grootste rendement te verkrijgen is. (…) Een arbeider buiten zijn land is een verschoppeling, een paria. Een kapitalist buiten zijn land is een welkome, metveel zorgen omringde gast.’ Te Slaa en Klijn schrijven in De NSB: ‘(…) nationaalsocialisten waren vroege voorvechters van wat later de “maakbare” samenleving zou worden.’ (84) ‘Werk en brood in plaats van winst en geld,’ luidde kort en bondig het motto van de NSB. De partijpresenteert zichzelf voortdurend als antikapitalistisch. (85)

Meinoud Rost van Tonningen, onder andere directeur van De Nederlandsche Bank, is overtuigd socialist: ‘Alleen karakterloozen kunnen verwachten, dat een Socialist zijn Socialistisch ideaal zou kunnen prijsgeven.’ (86) Volk en Vaderland schrijft in 1934: ‘Alles wat produceert,de productie steunt of bevordert in den ruimsten zin van het woord, georganiseerd in corporaties, waar heerscht economische, sociale enpolitieke gelijkheid van werkgever en arbeider, tezamen arbeidend tot verbetering van de productiviteit en verhooging der economischekracht van de Natie.’ (87)

Gelijkheid tussen werkgever en arbeider? Hoe noemen wij dat ideaal? Dat noemen wij socialisme.

We zagen eerder hoe in het nationaal socialistische Duitsland het bedrijfsleven was verworden tot een onderafdeling van de staat. Bedrijven moesten doen wat de overheid voorschreef. Als nazi-Duits-land extreem rechts was, hoe komt het dan dit exact de situatie is waarnaar velen binnen links verlangen? Een voorbeeld. In het NieuwLinks-manifest Tien over Rood (1966) lezen we dat bedrijven die geen rekening houden met hun omgeving, moeten worden genationaliseerd: ‘Produktie in particulier eigendom van deze bedrijven leidt tot willekeurige en irrationele beslissingen.’ De hele economie moet volledig onder staatscontrole worden gebracht, onder andere door:

  1. a) nationalisatie van de grote banken en levensverzekerings-maatschappijen teneinde de geldstroom te kunnen beïnvloeden,
  2. b) bedrijfstaksgewijze planning; de overheid dient, in nauwe samen-werking met het bedrijfsleven, streefcijfers op te stellen in welke mate bedrijfstakken zich moeten ontwikkelen; door middel van economische technieken kunnen dan de fricties die in een vrije markt-economie noodzakelijkerwijze optreden, worden vermeden. (88)

Er leven bij de Nationaal Socialistische Beweging wel meer ideeën die heden ten dage nog steeds op warme gevoelens bij links kunnen rekenen. Volgens de NSB hebben intellectuelen en kunstenaars tot taak hun uitzonderlijke talenten ten goede te laten komen aan de gemeenschap door het volk te bezielen met de ware, nationaal socialistische geest. (89) Kunst was dan ook belangrijk voor de Nationaal Socialisten.Het verkiezingsprogramma van 1935 spreekt zich uit voor financiëlesteun aan kunstenaars: ‘In schril contrast met de zeer groote financieele offers, welke de natie zich getroost voor de intellectueele ontwikkeling, staat het geringe bedrag – men zou bijna kunnen sprekenvan de aalmoes – welke de overheid beschikbaar stelt voor de bevordering van de schoone kunsten, welke voor de volksopvoeding voor de verheffing van de geest, van zoo onschatbare waarde zijn.’ Vooraf-gaande aan de Provinciale Statenverkiezingen van 1935 kondigt Mussert zelfs aan dat de helft van het salaris van alle toekomstige NSB-statenleden afgedragen zal worden aan jonge kunstenaars. (90)

De belofte tot steun aan kunstenaars wordt ingelost. Paul Schnabel, directeur van het Sociaal en Cultureel Planbureau, stelt in 2006 dat tijdens de Duitse bezetting de overheid de verantwoordelijkheid voor de financiering van kunst en kunstenaars op zich heeft genomen. (91) Hans Mulder komt in 1978 met Kunst in crisis en bezetting. Daarin publiceert hij een lijst van tijdens de bezetting door het Departement van Volksvoorlichting en Kunsten verleende subsidies aan kunstenaars en instellingen. Het ministerie beschikt over een miljoenen-budget dat tijdens de bezetting verviervoudigt, ondanks de oorlogsinspanning. Veel kunstenaars profiteren ervan. Eerst moeten ze lid wo-den van de Kultuurkamer. (92)

Ook deze partij is groen en links. De NSB is een echte milieupartij. Ze pleit voor: ‘krachtige bescherming van het landschap- en stedenschoon. (. . .) Zonder dat de Regeering een hand tot redding uitsteekt,wordt de natuur noodeloos verwoest. De eenige richtlijn is het spek-ken van de beurzen van de grondspeculanten op kosten van de gemeenschap. Als het zo doorgaat, is de natuur straks alleen nog maarin een museum te bezichtigen.’ Ook dierenrechten zijn belangrijk. De top twee van de NSB, Rost van Tonningen en Anton Mussert, zijn beiden lid van antivivisectieclubs. (93)

Wie is de partij die in Nederland pioniert met de Europese gedachte? Opnieuw de NSB. In zijn cruciale rede van 1 februari 1934 spreekt Mussert: ‘Staande op de basis van dezelfde wereldbeschouwing zullen de Europeesche natiën elkander leeren begrijpen en verstaan en zullen zij leeren inzien hoezeer zij Europeesche natiën elkander noodig hebben om met vereende kracht de Europeesche cultuur tot nieuwen bloei te brengen en daardoor volkomen af te rekenen met de defaitistische leuze van de ondergang van dit Avondland, dat aanstaande zou zijn.’

Mussert zou zijn ideaal altijd trouw blijven. Zelfs in de oorlog nog pleitte hij tegenover Hitler voor een Germaanse statenbond, waarin Nederland een min of meer zelfstandige rol zou moeten vervullen. (94)

Maakbaarheid van de samenleving, antikapitalisme, milieu, kunst-subsidies, de Europese gedachte, steun aan de buitenlandse ideologie. Het roept andermaal een onhistorische fantasie op: waar zou Mussert op uitkomen als hij vandaag de Stemwijzer zou invullen?

Veel iconen uit het linkse pantheon staan in hun jonge jaren dan ook positief tegenover het Nationaal Socialisme. Joop den Uyl schrijftvoor de oorlog over Duitsland als ‘een herboren zelfbewust volk, dat in eensgezindheid om den Führer was geschaard’. Den Uyl studeert in nazi-Duitsland, in Kiel. Onder de Duitse jeugd bespeurt hij een ‘ver-langen naar pure humaniteit’. Hij wil het ‘nieuwe Duitsland’ positief en ‘genuanceerd’ beoordelen. (95)

Er zijn er meer uit de socialistische beweging die partij kiezen voor de nationale versie. Bijvoorbeeld twee mensen uit de rode Zaanstreek die we eerder in dit boek tegenkwamen. Jan Duys, in Zaandam de eerste SDAP-wethouder, sluit zich aan bij de NSB. VARA-oprichter GerritJan Zwertbroek bekeert zich eveneens tot het Nationaal Socialisme en wordt antisemitisch radiopropagandist.96Ook de socialistische om-roep staat aanvankelijk niet onwelwillend tegenover de Nieuwe Tijd. Voorzitter Arend de Vries houdt op 24 juli 1940 een rede via de VARA-microfoon waarin hij enthousiast de nieuwe verhoudingen verwelkomt. (97)

Werden zij van rechts links? Nee, zij bewogen zich bínnen het socialisme. Van de ene vleugel naar de andere. Sommigen ter linkerzijde hebben oog voor het socialistische karaktervan de Nationaal Socialisten. Dick Pels, tegenwoordig van het wetenschappelijk bureau van GroenLinks, schrijft in 1982 een artikel onderde titel ‘De redelijkheid van het fascisme’. In 2002 geeft hij in een blad van de PvdA toe: ‘Het Derde Rijk was door deze nivellerende tendenties inderdaad “op weg naar het socialisme”.’ (98)

Buitenlandse edities van het Nationaal Socialisme neigen eveneens naar links. De leider van de Engelse nationaal socialisten Sir OswaldMosley, oprichter en leider van de British Union of Fascists, zegt: ‘Ik ben nooit iemand geweest van de rechterkant van het politieke spec-trum. Mijn positie was links en is nu in het centrum van de politiek.’ (99) Zijn partij wordt nergens zo openlijk gesteund als door de linkse krant Daily Mirror, meestal een bastion van Labour. Op 22 januari 1934 luidt een kop in die krant: ‘Give the blackshirts the helping hand’. Het bevat een oproep de fascistische partij te steunen, inclusief adressen van partijkantoren.

De Franse socialistische president Mitterrand werkt voor het collaboratiebewind van Vichy en is bevriend met René Bousquet, die dertienduizend joden deporteerde. Als de schrijver Jean d’Ormesson zich hierover beklaagt bij Mitterrand, spreekt hij de woorden: ‘U bent ge-voelig voor de schadelijke invloed van de joodse lobby in Frankrijk.’ (100) De socialistische Chileense president Salvador Allende (gefinancierd door de KGB en in 1973 afgezet door Pinochet) schrijft in 1933 een wetenschappelijk werk, waarin hij pleit voor eugenetica, vooral voor joden en zigeuners, omdat die ‘mentale hygiëne’ bedreigen. Joden zijn voorbestemd voor misdaden als fraude en oplichting. Als minister van Volksgezondheid van Chili (1937-1941) zet hij zich in voor gedwongen sterilisatie. (101) Gas als middel om tegenstanders te vermoorden is een uitvinding van de Russische communisten.(102)

Dat het Nationaal Socialisme een vorm is van socialisme, klinkt ons misschien vreemd in de oren, maar niet in het land waar het is uitgevonden. Udo Voigt, voorzitter van de nationaal socialistische NPD,verklaart dat zijn partij strijdt tegen ‘de asociale, globalistische econo-mische politiek van Duitsland’. De NPD gaat prat op haar goede contacten met de enig overgebleven stalinistische staat, Noord-Korea, en heeft haar aanhang vooral in de voormalige DDR, waar velen terugverlangen naar het socialisme. In 2000 sluit Horst Mahler, mede oprichter van de terreurorganisatie RAF, zich aan bij de NPD. Is hij van links rechts geworden? Nee, hij is altijd bereid uit te leggen dat het Nationaal Socialisme links is, en altijd geweest is. (103)

Linkse terroristen uit zijn generatie waren niet vies van antisemitis-me. In juni 1976 kapen Duitse links-extremisten een vliegtuig van AirFrance. Zij eisen vrijlating van gevangen raf-terroristen en PFLP- jihadisten. Het vliegtuig, afkomstig uit Tel Aviv, wordt gedwongen te landen op het vliegveld van Entebbe in Oeganda. De leden van de Revolutionäre Zellen gaan vervolgens over tot ‘selektia’, het scheiden van joodse en niet-joodse passagiers. Een van de joodse gijzelaars toont zijn tatoeages uit de kampen. Voor 49 niet-joden is de kaping voorbij, zij worden vrijgelaten.

Als in oktober 2009 in Hamburg de film van Claude Lanzman Pour-quoi Israël? wordt getoond, schreeuwen de linkse anti-Israël-demonstranten ‘Judenschwein’ naar de mensen die de film komen bekij-ken.(104) In een artikel in Trouw over de opkomst van neonazi’s in Duitsland staat te lezen: ‘Ze zijn vaak niet te meer te onderscheiden van links-radicale jongeren.’ Beiden dragen Palestina-sjaals. Ook is ‘het rechtsextremisme heel divers aan het worden met sociale en eco-logische thema’s’. (105) Jammer dat de correspondent de geschiedenisvan het Nationaal Socialisme niet kent.

Er is heden ten dage volop antisemitisme in Nederlands extreem-links. De Internationale Socialisten worden in het rapport Polarisatie en radicalisering in Nederland beschreven als anti-joods. ‘Tijdens en na de oorlog in Gaza heeft de Internationale Socialisten haar pro-Palestijnse standpunt in behoorlijk antisemitische termen verwoord.’(106) De organisatie houdt een demonstratie gericht tegen Israël die wordt opgesierd door 75 hakenkruisvlaggen. (107)

Het links-christelijke ICCO (een ontwikkelingshulpclub gefinancierd door de belastingbetaler, voorzitter is Doekle Terpstra) betaalt mee aan een demonstratie in Amsterdam, 3 januari 2008. Betogers tonen Hamas- en Hezbollah-vlaggen, plus portretten van Khomeiny enHamas-leider sjeik Yassin. Ook worden de teksten Israël herhaalt de Holocaust en Israel burn in hell getoond, en wordt de Israëlische vlag vertrapt. Er zijn spreekkoren ‘Hamas, jihad,hezbollah’ en ‘Hamas, Hamas, joden aan het gas’. (108)

SP-sympathisant Gretta Duisenberg weet wie er de baas zijn in Nederland. Het zijn de joden. In een interview met Islamonline.net zegt ze: ‘The radical people within the Jewish people have very strong feelings toward Israël, and they dominate our government.’(109) In Veenendaal zou in 2009 een bijeenkomst plaatsvinden van het Nieuw Solidaristisch Alternatief. Volgens RTV-Utrecht is dit een ‘extreem rechtse organisatie’. Maar, vreemd genoeg: dit N-SA is een beweging die opkomt voor eigen volk en zich keert tegen het kapitalisme. (110)

Constant Kusters, de leider van de oudste Nationaal Socialistische partij  van Nederland, de NVU, stemt SP. Kusters zegt in een tv-interview met Theodor Holman zaken als: ‘Wij zijn de echte socialisten vanNederland, de SP volg ik op socialistisch vlak zeer sterk, Wilders is een Zionist, Israël is een piratenstaat, NVU staat honderd procent achterde Palestijnen, Marijnissen is een verrader, wij van de NVU zijn echte socialisten, Bin Laden is een vrijheidsstrijder. De bijstandsuitkeringen moeten 15 procent omhoog. Wij zijn net als de SP destijds in Oss.’ De ‘extreem rechtse’ NVU heeft ook kritiek op de SP. De partij is niet socialistisch genoeg. ‘De staat moet de burger verzorgen van de wieg tot het graf,’ zegt Kusters. (111)

Dat het geen bevlieging betreft, blijkt uit een bericht van een jaar eerder. Onder de kop ‘NVU: Geert Wilders toetert alles weg’ lezen we in dagblad Sp!ts: ‘Constant Kusters, al jaren voorman van de extreemrechtse Nederlandse Volks Unie (NVU), heeft naar eigen zeggen niets met Geert Wilders. “Als ik nu zou moeten stemmen, zou ik op de SP stemmen,” zegt de Arnhemmer zonder een spoortje ironie.’ (112)

De NVU demonstreert graag met Hezbollah-vlaggen. Kusters verwijt Geert Wilders dat hij ‘schopt’ tegen de islam en dat hij uit zou zijn op ‘een bloedige burgeroorlog’ tussen moslims en christenen. Terwijl die groepen volgens de NVU juist één front zou moeten vormen tegenhet Zionisme, het kapitalisme en het Amerikaanse imperialisme. (113)

In nationaal socialistische kring wordt altijd met dankbaarheid gerefereerd aan de prettige samenwerking tussen Hitler en de Moefti van Jeruzalem. Op een NVU-demonstratie in 2006 herinnert Kusters aan de strijd van mohammedaanse soldaten aan de zijde van de nazi’s. Dat sommigen van hen zich later aansloten bij de PLO, maakt de NVU’ers helemaal enthousiast. (114)

Wat extreem rechts wordt genoemd, wil nog wel eens wortels hebben in een grote linkse partij. Wat hebben Joop Glimmerveen en Joop Hagenbeek (de top twee van de Nationaal Socialistische NVU), Hans Janmaat en dr. W.J. de Bruyn (de top twee van de Centrumpartij) met elkaar gemeen? Het zijn allemaal oud-leden van de PvdA. (115)

Waarom hebben de babyboom-actievoerders dan toch het Nationaal Socialisme als rechts weten te bestempelen? Het antwoord is: omdat zij daar alle belang bij hebben. Door tegenstanders van dat label te voorzien, hangen zij een molensteen om de nek van rechts en zelf zijn ze in één klap strijders voor het goede. Door Hitler af te schilderen als ‘rechts’, verwerft hun strijd voor wat in wezen het culturele marxisme is, meteen een morele superioriteit. Daarmee zijn hun tegenstanders gereduceerd tot nazi’s en is de aartsvijand, het democratisch kapitalisme, meteen op één lijn gebracht met Hitler. Ook de demonstranten tegen de Partij voor de Vrijheid worden in de pers vaak aangeduid als ‘antifascisten’. Dat is handig. Daarmee is de andere kant meteen weggezet als nazistisch en kunnen de linkse demonstranten poseren als naoorlogse verzetsstrijders.

Let maar eens op als op 4 mei de ongekozen burgemeesters hun rede houden, of als de geschiedenisprogramma’s van de staatsomroep losbarsten. Het woord ‘Nationaal Socialisme’ zal niet vallen. Als dat wel zou gebeuren, kon iemand wel eens op het idee komen dat Nationaal Socialisme iets te maken heeft met socialisme, en dat is nou ook weer niet de bedoeling. Daarmee zouden de linksen zich beroven van een belangrijk wapen voor het beheersen van de discussie.

Dat geldt ook voor de linkse pers. Als NRC Handelsblad een artikel plaatst van de hand van Geert Wilders en mijzelf waarin gepleit wordt voor de Hereniging van Vlaanderen en Nederland, voegt NRC-redacteur Hubert Smeets (ex-PSP) daar aan toe dat ‘extreem rechtse groeperingen’ hier in het verleden voorstander van waren. (116)

Als dezelfde krant een artikel plaatst pro kunstsubsidies, pro milieubeleid of pro Europese een wording, zal hij dat niet doen. Waarom niet? Dat is omdat links selectief shopt in het gedachtegoed van de Nationaal Socialisten. Komt het in de eigen kraam te pas, dan worden de nazi’s van stal gehaald. Standpunten die niet passen in de linkse kerk, worden gekoppeld aan het Nationaal Socialisme. Bij linkse stokpaardjes wordt dit achterwege gelaten.

Moraal van dit verhaal: er bestaat helemaal geen rechts extremisme in Nederland. ‘Extreem rechts’ is een bedenksel, een links bedenksel, bedoeld om links bij voorbaat aan een morele superioriteit te helpen. Wie teruggaat naar de bronnen, ziet iets anders. ‘Extreem rechts’ blijkt in de praktijk puur socialisme. Nationaal Socialisme als rechts is een verzinsel van Stalin en de mensen van de Frankfurter Schule. Via de universiteiten is het in de bloedbaan van de samenleving terecht gekomen. Linkse journalisten beschermen die mythe. Organisaties uithet Subsidie-Netwerk van Links, zoals de Anne Frank Stichting, bewa-ken het verhaal. Door steeds voorbeelden te vinden van ‘opkomend rechtsextremisme’ verzekeren ze zich van het in stand houden vanhun werkgelegenheid. Het versterkt de linkse dominantie, en hun hypotheek drijft erop.

Zie: “Für Prophet und Führer: Wie der Islam durch das NS-Regime instrumentalisiert wurde”

______________

1)  J. Toland, Adolf Hitler. Het einde van een mythe, 1976 p. 30600
2 J.C. Kennedy, p. 68
3)  J. de Kadt, 1939, p. 30
4) Ibid., p. 124
5) Ibid., p. 135
6) J. de Kadt, 1939, p. 162
7)  J.A.A. van Doorn, Duits socialisme. Het falen van de sociaal-democratie en de triomfvan het nationaalsocialisme, Amsterdam, 2007, p. 170
8) R. Overy, Dictators. Hitlers Duitsland, Stalins Rusland, Amsterdam, 2005, p. 69
9) J.A.A. van Doorn, p. 180
10) Jeffrey Herf, Reactionary Modernism, zoals geciteerd in Trouw, 28 juli 2007: ‘Denazi’s waren ook socialisten.’
11) J. Toland, p. 258-261, zoals geciteerd in Karel Beckman, Vrijheid en vrede, ongepubliceerd
12)  E. Vermaat, Nazi’s, communisten en islamisten, Soesterberg, 2008, p. 95
13) M. van den Heuvel en D. Verkijk, Schuld en boete, Soesterberg, 1998, p. 76
14) Vermaat, 2008
15) J.A.A. van Doorn, p. 38
16) Ibid., p. 257
17) Ibid., p. 257
18) ‘Dubieuze financiële steun aan Universiteit van Utrecht’, Kleintje Muurkrant, zonder datum, www.stelling.nl/kleintje/283/SASAKAWA.htm
19) J. Goldberg, Liberal Fascism: The Secret History of the American Left, New York,2007, p. 130
20)  Ibid., p. 295
21) Ibid., p. 9
22) Ibid., p. 44
23) Ibid., p. 45
24) Ibid., p. 36
25) Ibid., p. 5
26) ‘De zomer van 1928’, Elsevier, 2 augustus 2008
27) R. te Slaa en E. Klijn, Densb. Ontstaan en opkomst van de Nationaal Socialistische Be-weging, 1931-1935, Amsterdam, 2009, p. 487
28)  J. Goldberg, p. 69
29) Ibid., p. 72
30) Ibid., p. 70
31)H.A. Turner jr., German Big Business and the Rise of Hitler, New York, 1985
32) M. Roele, ‘Was Hitler links?’, hp/De Tijd, 5 mei 2002
33) J.A.A. van Doorn, De draagbare Van Doorn, Amsterdam, 1996, p. 53
34) A. Speer, Inside the Third Reich, New York, 1970, p. 142-143
35) D. Dalin en J. Rothmann, Icon of Evil. Hitler’s Mufti and the Rise of Radical Islam,New York, 2008 p. 38
36) E. Vermaat, Heinrich Himmler en de cultus van dood, Soesterberg, 2010, p. 161
37) D. Dalin, p. 6
38)  Ibid., p. 47
39) Vermaat, 2010
40) D. Dalin, p. 49
41) Vermaat, 2010, p. 152
42) Ibid., p. 154
43) Ibid., p. 156
44) Ibid., p. 137
45) Ibid., p. 168
46) D. Dalin, p. 60
47) Ibid., p. 54
48) Vermaat, 2010, p. 151
49) D. Dalin, p. 57
50) Vermaat, 2010, p. 176
51) M. Roele, ‘Was Hitler links?’, hp/De Tijd, 5 mei 2002
52)  J. Goldberg, p. 70
53)  Ibid., p. 19
54)  Ibid., p. 385
55) Ibid., p. 386
56) F. Bruggemeier, M. Cioc en Th. Zeller, How Green Were the Nazi’s?, Athens, 2005, p. 52, 60
57) J. Schüßlburner, Roter, brauner und grüner Sozialismus: Bewältigung ideologischer Übergänge von SPD bis NSDAP und darüber hinaus, Grevenbroich, 2008, p. 60
58) J. Goldberg, p. 71059 ‘Een nonnetje maar ook iets van een duivelin’, Vrij Nederland, 23 januari 2010
60) J. Goldberg, p. 287
61) J. de Kadt, 1939, p. 133
62) R. Overy, p. 437
63) Ibid., p. 442
64) Ibid., p. 433
65) Ibid., p. 431
66)  Ibid., p. 463
67) Ibid., p. 461
68) H.A. Turner jr., p. 65
69) Ibid., p. 127
70)  M. Roele, ‘Was Hitler links?’, hp/De Tijd, 5 mei 2002
71) ‘Wenn es dem internationalen Finanzjudentum in und außerhalb Europas gelingen sollte, die Völker noch einmal in einen Weltkrieg zu stürzen, dann wird das Ergebnis nicht der Sieg des Judentums sein, sondern die Vernichtung der jüdischen Rasse in Europa!’ ‘Voorspelling die Hitler deed’, www.ver-zet.org
72) R. Overy, p. 431
73) Vermaat, 2008, p. 96
74) G. Watson, The Lost Literature of Socialism, Londen, 2009, p. 82
75) G. Aly, Hitler’s Beneficiaries: Plunder, Racial War, and the Nazi Welfare State, NewYork, 2005, p. 49
76) Ibid., p. 48
77) Ibid., p. 19
78) G. Aalders, Roof, Den Haag, 1999, p. 252
79) G. Watson, The Lost Literature of Socialism, Cambridge, 2010, p. 85
80) J. Schüßlburner, p. 22
81) NRC Handelsblad, 7 januari 1985, zoals geciteerd in C. van Nispen tot Sevenaer,p. 142
82) Karl Marx, ‘Zur Judenfrage’, Deutsch-Franzoesische Jahrbuecher(Paris, 1844), re-printed in Karl Marx/Friedrich Engels, Werke, Vol. 1(1964), p. 347-377, in hetNederlands vertaald als K. Marx, De Joden-questie. Kritiek op het jodendom, hetchristendom en de staat, Amsterdam, 1908, p. 37
83) R. Havenaar, Anton Adriaan Mussert, verrader voor het vaderland, Den Haag, 1984,p. 54
84) R. te Slaa en E. Klijn, p. 792
85) Ibid., p. 725
86) Voorplaat van de brochure: J.H. Scheps, Het misverstand der Ned.-Soc.-Werkge-meenschap, Op Korte Golf, Den Dolder 1940
87) R. te Slaa en E. Klijn, p. 498
88) H. van den Doel en H. Lammers (red.), Tien over rood. Uitdaging van Nieuw Links aan de PvdA. Polak & Van Gennep, Amsterdam 1966, p. 51
89) R. te Slaa en E. Klijn, p. 522
90) Ibid., p. 519
91)‘In de kunst is het aanbod de vraag’, Paul Schnabel, NRCHandelsblad, 28 januari 2006
92) H. Mulder, Kunst in crisis en bezetting. Een onderzoek naar de houding van Nederlandse kunstenaars in de periode 1930-1945, Utrecht, 1978
93) ‘Mensen kunnen niet zonder dieren’, interview met Amanda Kluveld, hp/DeTijd, 6 maart 2009
94) R. te Slaa en E. Klijn, p. 785
95) ‘Joop den Uyl sympathiseerde met de nazi’s’, Elsevier.nl, 20 februari 2008;‘Ome Joop’, door Bart Jan Spruyt, hp/De Tijd, 22 februari 2008
96) ‘Biografisch woordenboek van het socialisme en de arbeidersbeweging inNederland’, IISG.nl, 23 mei 2002
97) ‘De vara was altijd een beetje fout, door Filantroop’, Het Nieuwe Journaal, 6 mei 2010
98) D. Pels, ‘Meritocratie en nivellering in nazi-Duitsland’, Socialisme en Democratie 4, 2008
99) Ingezonden brief in The Times, 26 april 1968
100) Column Derk Jan Eppink, Elsevier, 15 maart 2008
101‘Chilean martyr advocated surgical “cure” for homosexuality’, Sydney MorningHerald, 14 mei 2005
102) G. Watson, The Lost Literature of Socialism, Londen, 2009, p. 102
103) M. Roele, ‘Was Hitler links?’, hp/De Tijd, 5 mei 2002
104) ‘Links antisemitisme’, Trouw, 12 december 2009
105) ‘Ouders radeloos over neonazi’s’, Trouw, 26 januari 2010
106) ‘Andersglobalisten moeten schoon schip maken’, de Volkskrant, 16 juni 2007
107) ‘Grootste manifestatie van antisemitisme sinds 1945’, De fabel van de illegaal,zomer 2002
108) ‘Moszkowicz doet aangifte tegen SP-Kamerleden’, De Pers, 14 januari 2009
109) ‘Gretta Duisenberg: Joden domineren de Nederlandse overheid’, HP/De-Tijd.nl, 26 januari 2010
110) ‘Bijeenkomst extreem rechts afgelast’, RTV-Utrecht.nl, 12 december 2009
111) Theodor Holman in gesprek met Constant Kusters, 15 september 2008
112) ‘NVU: Geert Wilders toetert alles weg’, Sp!ts, 28 augustus 2007
113) ‘Nationaal socialisten: “Wilders is uit op bloedige burgeroorlog”’,HP/De Tijd, 22 juni 2009
114) Toespraak Constant Kusters, 1 juli 2006, Den Haag
115) ‘De pseudo-wetenschap van Jaap van Donselaar’, Carel Brendel, website Het verraad van links, 7 november 2009
116) ‘Nederland en Vlaanderen horen bij elkaar’, Geert Wilders en Martin Bosma,NRC Handelsblad, 7 juli 2008