Persian Painting from the 15th century:  prophet Muhammad visits islamic hell for women. We see “shameless women” being eternally punished for exposing their hair to the sight of strangers, for not wearing hijab and for not being obedient to their husbands. In islamic hell, women are hung by their hair or tongues, slowly roasting. The black creature, the Hell Keeper, is greeting Muhammad who visits hell. In case the women are not in enough pain, the Hell Keeper uses a pitchfork to poke them once in a while.

(Door Klaartje Groen)

“Klaartje Groen” is het pseudoniem van een, tot voor zéér kort, linksig ouder meisje dat, mede onder mijn invloed, maar vooral door de zich opdringende werkelijkheid, een politiek wakkerwordingsproces doormaakt. Ze doet op deze site daarvan af en toe verslag. LEES OOK VAN KLAARTJE GROEN: Mijn kind gaat niet meer naar die Marokkanen-school  (21 juli 2019) “Vet zwijn! Jij bent Theo van Gogh!”: Marokkanen-terreur in zwembad en op straat (25 juli 2019) Halsema had gelijk: zwarte scholen zijn een marteling voor blanke kinderen (12 september 2019) Het Marokkanenprobleem van een alleenstaande moeder (26 september 2019) Klaartje Groen – multikulpropaganda en werkelijkheid  (7 januari 2020)

Ik las een mooi stuk over de ellende die ex-moslims over zich heen krijgen, zelfs van twee kanten, namelijk van policor-links en van de islamitische ex-stamgenoten.

Dat riep herinneringen op aan mijn zelfbevrijding uit de fundamentalistisch-christelijke gevangenis.

Het moet voor ex-moslims nog veel zwaarder zijn dan voor ex-christen- fundamentalisten, want bij ex-moslims komt de dreiging van doodstraf er nog eens bij, maar ook christen-fundamentalisten hebben hun tribale technieken om de stam bij elkaar te houden. Ik kan het weten, want ik heb zelf in de jaren “80 meegemaakt welke straf er staat op afvalligheid: totale excommunicatie.

In Pinkstergemeenschappen, in zogenaamde Vol-Evangelische gemeenschappen en in Youth For Christ-kringen word je opgenomen in één grote familie. Dat is niet alleen in theoretische, maar vooral in praktische zin. Er is een structuur van zondagdiensten, koffie drinken, wandelen en eten met elkaar. Er zijn weekenden waar je samen in de bossen zit: christelijke humor, bijbelstudie, levensvragen, diepe gesprekken, kampvuren. Er zijn zomerkampen op christelijke campings die een structuur volgen van drie keer per dag bijbelstudie, bidstonden en een special bijbel-programma voor de kinderen. Er is financiële hulp, pastorale hulp, schoonmaakhulp, oppashulp, ziekenbezoek en dodenwaken. Er zijn zangkoren. Er zijn verhuizingen waar zomaar een stuk of tien  gemeenteleden komen helpen. Als er baby’s worden geboren, worden de moeders bijgestaan. Je noemt elkaar broeders en zusters in de Heer. Je hebt een groot netwerk om je heen, van hulp, maar vooral van controle.

Als je iets “zondigs” doet krijg je bezoek van de “oudsten” van de kerk. Die gaan hemel en aarde bewegen om jou, zondaar, te laten inzien dat je van de rechte weg bent afgedwaald. Bijbelteksten worden voorgelezen, bidstonden gehouden. Tijd noch moeite worden gespaard om jou terug te laten keren naar Gods Wegen. Doe je dat, dan worden je zonden je vergeven, dan ben je weer een rein kind van God. Er wordt weer tegen je gesproken, benadrukt dat we allemaal zondaars zijn, levende wormen in Gods aangezicht en dat juist daarom Jezus Christus voor ons, zondaars, is gestorven.

Ik wenste mijn zonden niet te belijden en werd ge-excommuniceerd. In één klap raakte ik alle contacten kwijt, belandde in een niemandsland. Maar mijn partner was nog steeds gemeentelid omdat hij zijn zonden wél voor de “oudsten” had beleden. En dus was er nog wel ‘s bijbelstudie in ons huis en zaten die “christenen” in onze huiskamer de Heer te loven, terwijl ze mij, de vrouw des huizes, totaal negeerden.

Ook mijn oudere zus werd op een gegeven moment ge-excommuniceerd. Ze stierf eind jaren “90. Dat was zo’n tien jaar na haar ex-communicatie, maar na al die jaren meenden de dames en heren, met wie mijn zus in Youth For Christ had gezeten, toch op de begrafenis te moeten komen. Ik ben naar ze toegelopen en heb gezegd: “Wat doen jullie hier eigenlijk? Jullie hebben haar toch al veel eerder begraven? Ga dan nu hier weg en waag het niet om mij te condoleren.”

Het geloof is vooral een indoctrinatie waarbij angst voor de hel in je ziel wordt gebrand. Ik heb begrepen dat dreigen met vreselijke helle-straffen ook in de islam een favoriete manier is om de mensen eronder te houden. Maar hoe kan je als diep angstig mens, altijd afhankelijk van de goedkeuring van anderen, ooit uitgroeien tot een volwaardige volwassene? Veel fundamentalistische christenen en moslims lopen met oogkleppen door het leven. Ze zitten opgesloten in een sociale structuur waarin ze veilig zijn zolang ze in de pas blijven lopen. Innerlijk blijven ze kleuters. Dit soort religie is de ultieme vorm van mind-control, gebaseerd op angst en op straf-en-beloning. Het heeft niks te maken met uitgroeien tot een volwaardige volwassene die weloverwogen zijn keuzes maakt en die op grond van kritisch nadenken verantwoordelijkheid neemt voor zijn gedrag.

______________