We zien hierboven Bret Weinstein in een hearing voor een commissie van het Amerikaanse Congres. Ik kwam Bret Weinstein al steeds tegen in allerlei interviews die mij via mijn bubble-filters werden aanbevolen. Dat waren lange interviews, bijvoorbeeld met Joe Rogan op 3 juni 2017 dat twee-en-een-half-uur duurt en bijna 2 miljoen clicks genereerde. Ik vond dat allemaal veel te lang en dus . . . . . . kreeg ik het fijne ervan niet door.

Ook “Spartacus” (Timon Dias) van GeenStijl wist me aanvankelijk niet in te lichten over wat-dat-nou eigenlijk-was met die Bret Weinstein. Totdat! Totdat ik dit stuk van “Spartacus” las. Het stuk was op zich een ramp, want geheel geschreven in de GeenStijl-taal die niet bedoeld is om informatie over te dragen, maar uitsluitend en alleen om de lezer ervan te tonen wat een briljant-grappige woordkunstenaar de schrijver is. Maar gelukkig ging ik in op onderstaande aansporing in de tekst van “Spartacus”:

“Dit is dus EXACT dezelfde massapsychose die Evergreen State College (bindend drieluik) zichzelf in 2017 aanpraatte.

Nou, toen ik dat “bindend drieluik” aanklikte – een, twee, driezat ik toch een uurtje van mijn stoel te vallen. Dat ging helemaal over Bret Weinstein en de racistische terreur die op hem is uitgeoefend op “Evergreen”, een college waaraan hij jarenlang verbonden was.

Mijn advies – (als je tenminste iets wilt snappen van wat er tegenwoordig in de wereld qua rááásiesmèèèh aan de hand is) – luidt: ga deze drie videootjes- een, twee, drie – allemaal en helemaal en aandachtig uitkijken.

Maar je kan ook eerst bovenstaande video met de hearing van Bret Weinstein goed bekijkluisteren, dan weet je wat je wat je gaat beleven als je dat bindend drieluik aanklikt. Natuurlijk kan je het ook omgekeerd doen: dan weet je pas achteraf precies wat je allemaal gezien en gehoord hebt.

Hier is de spreektekst van Weinstein voor de commissie die je hem hierboven “live” kunt horen uitspreken:

“Tomorrow is the one year anniversary of the day that 50 Evergreen students – (students that I had never met) – disrupted my class, accusing me of racism and demanding my resignation. I tried to reason with them. I felt no fear because I knew that, whatever my failings might be, bigotry was not among them. At that moment. I felt sure I could reach these students. I also felt a moral obligation to try. Racism, which squanders human potential, and erodes human dignity, offends me. I am also well versed in the evolutionary logic that makes racism durable. I should have had no trouble establishing common ground. Their response surprised me, and it would take months for me to fully understand what had happened. The protestors had no apparent interest in the very dialog they seemed to invite. I was even more surprised by the protestor’s fervor in shouting down my actual students–some of whom had known me for years. The cruelty and derision reserved for students of color who spoke in my defense was particularly chilling.

If not discussion, what did they want? I was one of Evergreen’s most popular professors. I had Evergreen’s version of tenure. Did they really think they could force my resignation based on a meritless accusation? They did think that. AND THEY WERE RIGHT. What I had not counted on was their alliance with Evergreen’s new president. Though the protestors openly humiliated him, THE PRESIDENT OF THE COLLEGE PARTNERED WITH THE MOB IN PRIVATE, HANDING THEM CONCESSION AFTER CONCESSION. We know this because the rioters filmed everything and proudly uploaded it. In one particularly telling video, President Bridges calmly discusses with the leaders of the protest a demand to target STEM faculty based on the empty assertion that scientists are particularly prone to bias. In that same video the president speaks of his plan for those who resist the new order:’BRING ‘EM IN. TRAIN ‘EM. AND IF THEY DON’T GET IT, SANTION ‘EM.  HE INVITES HIS PARTNERS TO HOLD HIM TO IT.

On the second day of unrest, the police chief called me. Rioters were stopping traffic and searching for someone, car to car. The chief believed it was me. She was worried for my safety and helpless to protect me as the president had ordered her force to “stand down.” What would have transpired if the rioters had found me? I still don’t know, and I strongly suspect they don’t either. The protest at my class did not emerge out of the blue in May, 2017. One year earlier I stood up and spoke in opposition to a dangerous proposal, one that threatened to establish A RACIAL HIERARCHY amongst faculty. To those who have not faced something similar, this likely sounds hyperbolic.

But one can now advance such policies, and almost certainly succeed in passing them, if they are properly draped in weaponized terminology. “Equity”, for example, has taken on special properties. If a person opposes an “equity” proposal, those advancing the proposal are secure in asserting that their opponent is motivated by opposition to racial equity itself: In other words, that they are racist. My opposition to that first “equity” proposal was voiced to my colleagues, with no students present. Demands for my resignation one year later, were not the result of organic student confusion. They were payback for violating a de facto code of faculty conduct in which one’s right to speak is now dictated by adherence to an ascendant orthodoxy in which one’s race, gender and sexual orientation are paramount.

The students were on a mission. They were unwitting tools of a witting movement. This committee should take my tale as cautionary. Is there a free speech crisis on college campuses? One can certainly make that argument, but that portrayal is at least as misleading as it is informative. What is occurring on college campuses is about power and control–speech is impeded as a last resort, used when people fail to self-censor in response to a threat of crippling stigma and the destruction of their capacity to earn.”

Tot zover de speech vanWeinstein voor de congres-commissie. Misschien toch nog even benadrukken dat het sleutelwoord hier “equity” (rechtvaardigheid) is en dat je een racist was als je kritiek had op voorstellen die onder dat label werden gedaan. En als je blank was, was je sowieso een racist. Verder is natuurlijk duidelijk dat zijn voorspelling dat deze terreur niet tot de universiteits-campussen beperkt zou blijven inmiddels ruimschoots is uitgekomen.

Hier zijn een paar stills die ik heb geschoten uit het bindend drieluik – een, twee, drie – dat “Spartacus” aanbeval:

Dit is George Bridges, de “president” van het Evergreen State College, die helemaal op de knieën ging voor de racisme-terreur van een deel van de studenten

Kijkluister in deel 3 op 11:47 vooral even naar hoe dit in de roomboter gebakken transgender-psychootje pathetisch zwelgt in haar lijden aan “racisme”

Drie maal Naima Lowe, van wie je in één oogopslag kunt vaststellen dat “racisme” van “witten” haar probleem is

Van deze hetzende engnek heb ik de naam niet kunnen achterhalen

Robin DiAngelo van het boek “White Fragility” waarin blanken tot genetische racisten worden verklaard