(Door gastauteur Marc Schoeters, aka “Titaniumman”)

23 oktober 2020. Antwerpen. Oude Koornmarkt – in het historische centrum van de eens zo mooie koekenstad. Even na elf uur ‘s avonds – nauwelijks een uur vóór de avondklok die door nogal wat mensen niet wordt nageleefd. En waar zelfs de Antwerpse politie geen moeite voor doet om die te handhaven. Waarom zouden ze? Wie wil er met zo’n miserabel lage wedde problemen? 

Naast mij hoor ik het luide gebonk dat bij twintigers tegenwoordig voor muziek moet doorgaan. Veel roepende en halfdronken stemmen. Een party! Een privéfeestje van hen die bijna niets te vrezen denken te hebben van het Covid-19-virus. Alleen oude blanke zakken gaan eraan dood – toch? Is dat niet zalig? 

Aan de overkant – op de hoogste verdieping van restaurant Verona (vanzelfsprekend uitgebaat door Turken) – zie ik een tiental twintigers geagiteerd rondlopen, elkaar omhelzen en met open monden naar elkaar dingen schreeuwen die ik vanwege hun en mijn dubbele beglazing niet kan horen. De mannen lopen rond in bezweet bovenlijf. De vrouwen hebben paars of groen geverfd haar – een kapsel dat je de afgelopen jaren ook veelvuldig zag op klimaatbetogingen of BLM-protesten. Het lijkt me daar aan de overkant wel een cool feestje – van onsterfelijke godenkinderen die zich boven het Covid-19-virus verheven achten. Alleen oude blanke zakken gaan eraan dood – toch? Is dat niet zalig? 

Enkele uren geleden zag ik na het invallen van de duisternis tientallen allochtone jongeren onder mijn raam passeren. Luid roepend en sommigen met de vuist geheven. Ik kon alleen maar “fuck you” en “rasiesten” begrijpen – de rest was voor mij koeterwaals. Maar er hangt nogal wat ressentiment, wraaklust en geweld in de lucht. En het Covid-19-virus is voor sommige bevolkingsgroepen blijkbaar een gedroomde kans om de westerse samenleving de doodsteek te geven. Alleen oude blanke zakken gaan eraan dood – toch? Is dat niet zalig? 

En vanmiddag zag ik nogal wat oudere mensen tussen 65 en 75 jaar door de straten paraderen. Zonder mondmasker – en zonder noemenswaardig afstand te houden. Aan hun bebaarde “Karl-Marx-look” te zien behoren zij tot de generatie babyboomers die volledig schijt hebben aan de doodsvijand bij uitstek: de westerse beschaving. Zij zijn natuurlijk oude blanke zakken – en lopen nogal wat gevaar door het Covid-19-virus. Maar zij weten dat zowel hun kleinkinderen – de Klimat-Jugend van generatie Z – als hun geïmporteerde stoottroepen uit het Zuiden het werk gaan afmaken: de westerse beschaving vernietigen. Die babyboomers zijn al decennia stukken gevaarlijker en dodelijker dan het Covid-19-virus. Dat gaat ook hen – oude blanke zakken – misschien doden. Maar dat zal hen worst wezen. De linkse babyboomers zijn – net als hun atavistische mohammedaanse vriendjes – dol op de dood. De dood van anderen. En als het nodig is – hun eigen dood. In die haat tegen het westen en dat martelaarschap voor “de heilige zaak” vinden babyboomers en mohammedanen elkaar. 

En intussen gaan de feestjes van de twintigers naast en tegenover mij door. Dat heet – dansen op de vulkaan. 

Het wordt op dit verloren continent vast nog een prachtige party. Is dat niet zalig – toch? 
_____________________