*********************************************************
Redactionele” inleiding: De Midden-Oosten-politiek van Barack Obama heeft gedurende zijn hele ambtstermijn (2008-2016) in het teken gestaan van zijn liefde voor de islam, een ideologie die alle wezenskenmerken met het Hitlerisme deelt, en de complementaire haat jegens Israël, het land waar de Joden steeds massaler naar toe vluchtten toen Hitler in samenwerking met de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, de Holocaust organiseerde. Is het mogelijk dat een president van Amerika, Obama, dermate slecht op de hoogte was van de geschiedenis van de islam en van Israël dat hij gedurende zijn hele ambtstermijn een wurgpolitiek jegens Israël voerde en een pamper-politiek jegens de islamitische Palmaffia’s en de Arabische landen? We moeten het aannemen, want anders moeten we Obama zien als een kwaadaardig mens en een antisemiet.
********************************************************

Over de islam-liefde van Barack Obama zal het hier minder gaan dan over zijn Israël-haat, die vooral bleek uit zijn buitenlandse politiek. Niemand heeft Obama’s buitenlandse politiek beter geduid dan de onvolprezen Caroline Glick in een overzichts-artikel van 13 januari 2017 dat vertaald is in het Nederlands door de website OpinieZ. In het volgende vat ik Glick parafraserend samen.

Obama heeft zijn voorgenomen buitenlandse politiek in zijn Cairo-speech van 4 juni 2009 uiteengezet en hij heeft zich strikt daaraan gehouden. Hij heeft tot op de laatste dag van zijn ambtstermijn Israël dwars gezeten en de islamitische wereld bevoordeeld. Het Westen, zo verklaarde hij, moest boeten voor kolonialisme en racisme jegens de moslimwereld en zorgen dat moslims zich weer veilig en gerespecteerd voelden. De aanslag op de Twin Towers was niet gepleegd door de echte islam, een buitengewoon rijke religie. Obama citeerde in die speech vol bewondering driemaal “de Heilige Koran”. Hij prees de grote bijdragen van de islamitische beschaving aan de wereld en benadrukte dat de islam altijd een belangrijk deel van de Amerikaanse manier van leven was geweest. Obama beloofde de Amerikaanse troepen terug te trekken uit Irak, ongeacht de gevolgen. En dat deed hij. Hij behield wel de Amerikaanse troepen in Afghanistan, maar gaf ze als opdracht: aardig zijn en veel geld uitdelen. Israël, meende Obama, is een product van het Europese kolonialisme, precies wat ook Iran en Hamas beweren. De Palestijnen noemde hij de oorspronkelijke bewoners van het land en de voornaamste slachtoffers van het koloniale westerse schuldige geweten na de Holocaust. Hij noemde het verzet van Hamas tegen Israël legitiem. Wel zou Hamas moeten leren van het geweldloze verzet in Zuid-Afrika, India en van de zwarten in Amerika tegen de blanke koloniale racisten.

In werkelijkheid, zegt Glick, is Hamas de Palestijnse tak van de Moslim Broederschap, die vernietiging van Israël en de uitroeiing van het Joodse volk over de hele wereld beoogt. In het publiek in Cairo zaten die dag leden van de Egyptische tak van die Moslim Broederschap. De toenmalige Egyptische president Hosni Mubarak beschouwde Obama’s uitnodigen van de Moslim Broeders als een vijandige daad, boycotte de toespraak en weigerde Obama te begroeten op het vliegveld van Cairo. Twee jaar later steunde Obama het afzetten van Mubarak en de kandidaat van de Moslim Broederschap die hem verving.

Amerika had de haat van de ayatollahs van Iran verdiend, zei Obama, omdat de CIA in 1953 het pro-Sovjet regime in Iran omver had geworpen en de pro-Amerikaanse Shah had geïnstalleerd. Iran had ook recht op een vreedzaam nucleair programma en anderzijds moesten Amerika en de rest van de leden van de nucleaire club hun kernwapenarsenaal vernietigen. In de jaren daarna verkleinde Obama de Amerikaanse kernmacht inderdaad aanzienlijk en keurde grote transporten van uranium naar Iran goed. Al met al heeft Obama het jihadisme en ISIS bevorderd. De islamitische wereld raakte door zijn beleid in chaos. Na Obama’s terugtrekking, heeft ISIS jarenlang niet alleen Irak en Syrië gedestabiliseerd, maar ook Europa.

Irans proxy, het sjiitische Hezbollah, heeft genocide gepleegd op de Soennieten in Syrië en de vluchtelingencrisis veroorzaakt die Europese Unie teisterde. De slachtoffers van de islamistische moordpartijen in San Bernadino, Boston, Fort Hood, Orlando en meer plaatsen zijn er bewijs van dat ook Amerikaanse burgers de prijs betaalden voor Obama’s programma. Iran is nu de opkomende regionale grootmacht. Rusland, partner van Iran, heeft weer een machtspositie in het Midden-Oosten. Erdogan, Turkije’s islamistische leider, surfde mee op Obama’s golf van islam-sympathie en brak de laatste resten af van de seculiere Turkse Republiek.

De laatste daad van uitvoering van Obama’s “plan van Cairo” — Amerika en het hele Westen verzwakken — was het zich onthouden van stemming in de VN-Veiligheidsraad over resolutie nr. 2334, slechts een maand voordat Obama door Donald Trump zou worden vervangen.

Tot zover Glicks samenvatting van acht jaar buitenlandse politiek van Obama.

Over die resolutie 2334 het volgende. We hebben het hierboven voldoende gehad over hoezeer Joden recht hebben om in Samaria-Judea (“op de Westbank”) te wonen, hoe dat gebied diende als springplank om genocidale oorlogen tegen Israël te voeren, hoezeer Israël geprobeerd heeft vrede te sluiten met de Palmaffia’s en het gebied te ontwikkelen. En we hebben gezien hoe de Palmaffia’s alle vredespogingen hebben gesaboteerd omdat ze een staat eisen, geheel vrij van Joden die ze opnieuw tot springplank voor een genocidale oorlog tegen Israël kunnen ombouwen.

Op 23 december, veertien dagen voordat Donald Trump zou aantreden, nam de VN-Veiligheidsraad resolutie nr. 2334 aan waarin staat dat Israël moet stoppen met de bouw van nederzettingen in Samaria-Judea. Dat was in lijn met de wil van de Palmaffia’s om Samaria-Judea Judenrein te maken. Obama had zijn vertegenwoordigster Samantha Powers opdracht gegeven zich van stemming te onthouden, waardoor de resolutie werd aangenomen. Trumps pro-Israël-politiek werd daarmee nog voor de start meteen flink gehandicapt.

Direct na het aannemen van resolutie nr. 2334 schreef Caroline Glick een artikel in de Jerusalem Post waarin zij erop wees dat de actie van Obama weliswaar gericht was tegen Israël, maar vooral een vijandelijke daad was tegen zijn eigen land. De Sovjets, zegt Glick, hebben de VN altijd als podium gebruikt om in de Koude Oorlog aan macht te winnen, maar alle voorgaande Amerikaanse presidenten hebben altijd hun veto gebruikt om dat te voorkomen. Nu de islam via de OIC, de Organisation of the Islamic Cooperation, in bondgenootschap met Rusland, China en de EU alsmede via omkopen en chanteren van “ongebonden landen” de algemene vergadering van de VN beheerst, is dat slot op de deur, dat veto in de Veiligheidsraad des te belangrijker. En dat heeft Obama bewust niet gebruikt, want hij wil liever dat de VN een soort wereldregering wordt, die de handen van Amerika bindt. Obama wilde vooral de macht van Amerika beperken en Amerika schaden. Obama was een anti-Amerikaanse president, de Manchurian Candidate die het wél gehaald heeft.

Obama’s ideologische verblinding past natuurlijk in de sfeer van Israël-haat en Palmaffia-liefde waarvan de hele “linkse” beweging sinds de jaren 1970 doortrokken is. Vooral bij veel zwarten in Amerika, en met name in New-York, is de Jodenhaat virulent: Farrakhan’s “Nation of Islam” wordt naadloos voortgezet in “Black Lives Matter”. En nu blijken Obama’s mémoires vol te staan met laster-leugens over Israël.

In het volgende ontleen ik veel aan Dov Lipman, die een analyse maakte van het gedeelte van Obama’s boek “A Promised Land” waarin Israël behandeld wordt, namelijk de pagina’s 623 tot 636 van hoofdstuk 25. Ik heb die pagina’s zelf ook gelezen. En ik vat Lipman samen, maar pleeg zelf ook een paar aanvullingen en die zijn misschien ietsje scherper geformuleerd dan Lipman gedaan zou hebben. U krijgt dus een zowel kernachtig samengevatte alsook verrijkte visie van Lipman op Obama’s geschiedschrijving van de “Palestijnse kwestie”.

De onwetenden die op een dieet staan van mainstream-media inzake Israël en de Palmaffia’s — de meeste mensen dus — zullen bij Obama opnieuw het beeld bevestigd zien dat die media al decennia schetsen: Israël is de foute agressor en de “Palestijnen” zijn de weerloze slachtoffers. (In het volgende kan het voorkomen dat leugens die hierboven al behandeld zijn opnieuw aan de orde komen.)

De Balfour-verklaring van 1917 was, zoals men weet, een brief van de Britse minister van BZ, Arthur Balfour aan Lord Rothschild waarin Balfour verklaarde dat Engeland welwillend stond tegenover de stichting van een nationaal tehuis voor de Joden in Palestina. De Balfour-verklaring leidde in 1922 tot het verstrekken door de Volkenbond aan Groot-Brittannië van het “Mandaat voor Palestina” dat opdracht gaf tot “de vestiging in Palestina van een nationaal tehuis voor het Joodse volk”. Het “Mandaat voor Palestina” stipuleerde dat die opdracht werd gegeven met in gedachten “de historische verbinding van het Joodse volk met Palestina”.

Maar Obama spreekt in “A Promised Land” over de Britten die “Palestina hadden bezet” op het moment dat ze de Balfour-declaratie publiceerden. Hij geeft niet eens als context dat het Ottomaanse rijk in WO1 een bondgenoot was van Duitsland en dat de oorlog dus ook in het Midden-Oosten werd uitgevochten. En hij verzwijgt het door de Volkenbond gegeven Mandaat. Obama wil klaarblijkelijk bij de lezer de indruk wekken dat de Balfour-declaratie vanaf het begin een daad van heel erg kolonialistisch imperialisme was, gericht tegen de Arabieren in Palestina en dat “Israël” vanaf het begin een illegale onderneming was.

Obama: “In de loop van de volgende 20 jaar wisten de zionistische leiders een golf van migratie naar Palestina op gang te brengen.”

In deze zin zit, in zijn verzwijging van zo’n beetje alles wat van belang is, zóveel smerige suggestie dat we even uitgebreid in herhaling moeten vallen over de werkelijke gang van zaken.

Obama wil dus de indruk wekken dat de Joden, toen eenmaal de Engelsen waren begonnen die illegale Joodse staat te vestigen, van wereldwijd kwamen om zich op het weerloze Palestina en zijn “Palestijnen” te werpen en de buit te verdelen. De waarheid is dat de Joden al zo’n 3000 jaar in Palestina hadden gewoond, dat ze, ondanks de verbanning door de Romeinen, ook de laatste 2000 jaar met een kleine gemeenschap aanwezig waren gebleven en dat vanaf ongeveer 1880 onder druk van de pogroms in Oost-Europa ongeveer 100.000 Joden naar Palestina waren getrokken. Daar verrichtten ze een wonder van welvaartsontwikkeling en humanisering. De landstreek Palestina zuchtte namelijk vanaf het jaar 638 voortdurend onder islamitische bezetters. Het islamitische (Ottomaanse) bestuur was zo beroerd dat de streek tot steeds diepere armoede verviel. Het was een zeer langdurige kolonisatie die pas beëindigd werd door de Britse overwinning op de Ottomanen in 1918.

In de jaren 1920 werd die “golf van migratie naar Palestina” waarvan Obama rept evenmin veroorzaakt door “zionistische leiders” maar door het groeiende antisemitisme in Europa en . . . . . door het beperken van de migratie van Joden naar Amerika via quota door de Amerikaanse regering. In de jaren 1930 was Hitler in opkomst en toen hoefden die “zionistische leiders” al helemaal geen moeite meer te doen om golven van Joden richting Palestina te zenden. In Palestina gingen overigens ook de Engelsen over tot het quoteren van Joden omdat de haat-hetze jegens de Joden die de latere bondgenoot van Hitler, de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini had ontketend, steeds meer zijn terroristische vruchten begon af te werpen.

Tot zover over één enkele smerige verzwijg-zin in de memoires van Obama.

Dan Obama’s bewering dat de geïmmigreerde Joden “zeer getrainde gewapende strijdkrachten organiseerden om hun nederzettingen te beschermen”. Maar dat deden de Joden pas noodgedwongen door de terreur die vanaf 1920 structureel werd uitgeoefend door jihadisten die waren opgehitst en georganiseerd door de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini.

Nog meer misleiding. Als Obama spreekt over het verdelingsplan van 1947 van de VN, zegt hij dat “de zionistische leiders” het accepteerden, maar dat de “Arabische Palestijnen alsmede omringende Arabische landen die op dat moment zich bevrijdden van koloniale heerschappij, krachtig bezwaar aantekenden”. Die term “zionistische leiders” in plaats van “Joodse leiders” past prachtig in het nieuwe internationale antisemitisme, dat irrationele haat-kritiek op Joden modern verpakt als gerechtvaardigde kritiek op Israël en “zionisten”. Obama’s spreken over de Arabische landen die zich bevrijdden van het koloniale juk, dient om de weigering van het vredesplan door de Arabieren goed te praten. Want die hadden, zo wil Obama zeggen, na het kolonialisme van Frankrijk en Engeland geen zin in Joden als nieuwe overheersers. Maar de waarheid is: met uitzondering van Egypte bestond geen van de omringende Arabische landen als staat voor WO I (1914-1918). Deze Arabieren waren al eeuwen onderdeel van het Ottomaanse Rijk.

Kortom: het beeld van Arabische landen die bezig waren te ontsnappen aan “kolonialisme” en die geen zin hadden in “zionistische heersers” is vals. En misschien mag ik herinneren aan nóg een paar feiten die hierboven al gereleveerd zijn: dat de Joden als gelijken kwamen van de Palestijnse Arabieren die evenveel rechten zouden krijgen; dat de Joden niet “koloniseerden” maar welvaart en humaniteit brachten; dat de enige oorzaak van het geweld en de noodzaak tot opdeling de jihadistische Moefti-terreur was.

Obama meent de vestiging van de staat Israël in twee zinnen te kunnen vatten:

“Toen Groot-Brittannië zich terugtrok, begon de oorlog tussen de twee kampen al snel. En toen Joodse milities de overwinning claimden in 1948 werd de staat Israël geboren.”

Dit is ronduit kwaadaardige geschiedvervalsing.

Toen Engeland zich terugtrok, begon de oorlog niet “al snel”, want de terreur van de jihadisten onder leiding van de Moefti begon in 1920 en vervolgens kan je vanaf de jaren 1930, en zeker bij de “Arabische opstand” van 1936 tot 1939, gewoon spreken van oorlog. En de “twee kampen” waren niet gelijkelijk schuldig aan de oorlogstoestand: het waren altijd uitsluitend de Palmaffia’s die aanvielen en de Joden die zich verdedigden. En er waren geen “Joodse milities” die “de overwinning claimden”, maar er was een regulier Israëlisch leger dat helemaal géén overwinning claimde, want dat leger moest, toen Ben Goerion op 14 mei 1948 de staat Israël uitriep op grond van het VN-verdelingsplan, voorlopig nog de legers van vijf Arabische naties verslaan.

Waarna Obama de volgende dertig jaar, zeg dus van 1948 tot 1978, in één zin samenvat. En opnieuw hebben we hier te maken met kwaadaardige geschiedvervalsing.

“Gedurende de volgend drie decennia, zou Israël deelnemen aan een reeks conflicten met zijn Arabische buren.”

De term die ik hier vertaal met “deelnemen” luidt in Obama’s originele tekst “engage” en dat heeft net iets meer connotatie van ‘zich bewust en opzettelijk mengen’ dan de vertaling die ik gekozen heb: deelnemen. Er zit dus nog net iets meer gore geschiedvervalsing in de oorspronkelijke Engelstalige zin, want er was natuurlijk geen enkele sprake van initiatief tot oorlogshandelingen van de kant van de Joden en Israël. Net zoals bij de jihadistische terreur van de Moefti tot 14 mei 1948, waren de daaropvolgende oorlogen, die van 1967 en van 1973, alle twee aanvalsoorlogen van de kant van de Arabieren.

Hier is een man aan het woord met maar één doel: de haat tegen Israël en de Joden in Amerika en overal ter wereld opstoken.

En kijk eens naar deze zin over de oorlog van 1967:

“Een Israëlisch leger dat zwaar in de minderheid was, versloeg de gecombineerde legers van Egypte, Jordanië en Syrië. Al doende ontnam Israël aan Jordanië de controle over de Westbank en Oost-Jeruzalem, aan Egypte die over Gaza en de Sinaï en aan Syrië die over de Golan-hoogte.”

Waarvandaan dat compliment komt van ‘zwaar-in-de-minderheid-en-toch-een-klinkende-overwinning’ kan ik slechts raden. De slimme doortraptheid van de Joden benadrukken? Of de zieligheid van de Arabieren? Beiden?

In het kader van de totale verzwijging van het feit dat sinds 1920 de enige agressors de Arabieren waren, verzwijgt Obama ook de directe voorgeschiedenis van de Juni-Oorlog van 1967. Ik citeer en vertaal hier Dov Lipman:

“Hier verzuimt hij in te gaan op de aanleiding tot de oorlog, toen al die Arabische legers zich langs de grenzen van Israël verzamelden en verklaarden dat het hun voornemen was het land van de kaart te vegen. Hij beschrijft niet Israëls smeekbedes richting Jordanië om niet deel te nemen aan de oorlog, noch dat Jordanië helemaal geen legale rechten had op de Westelijke Jordaanoever, die het in 1948 bezette en in 1950 indruisend tegen het internationale recht annexeerde. Het meest tekenende is dat Obama geen melding maakt van Israëls bereidheid, direct na de oorlog, zich in ruil voor vrede terug te trekken uit alle gebieden die het in zijn defensieve strijd had veroverd. Voorts verzuimt hij te vertellen van de ‘drie nee’s’ van de Arabische Liga [in Khartoem] als reactie op dat aanbod: geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël en geen onderhandelingen met Israël. Deze omissie dient opnieuw om Israël af te schilderen als de agressieve bezetter die conflict zoekt en geen vrede.”

Dat verzwijgt Obama allemaal, klaarblijkelijk teneinde zijn politiek van steun aan de Palmaffia’s te rechtvaardigen en vervolgens trekt hij die lijn van geschiedvervalsing door met nóg een leugen. Hij beweert dat de opkomst van de PLO (Palestinian Liberation Organisation = Palestijnse Bevrijdings Organisatie) het “resultaat” was van de oorlog van 1967. Maar de PLO werd in 1964 opgericht. Wat wilden ze toen “bevrijden”? Dat zal dan toch gewoon Israël zelf wel geweest zijn. Toch?

En al die Obamaiaanse leugens, die overal ter wereld in de mainstream-media en in beleidsbepalende kringen van de internationale politiek werden herhaald, dienden maar één doel: de “bezetting” van Samaria-Judea en de weigering van Israël om die landstreek Judenrein uit leveren aan de Palmaffia’s aan te wijzen als de oorzaak van het uitblijven van “vrede”.

Obama’s politiek werd wel aangeduid als de “geen-enkele steen-politiek” (“not-one-brick-policy”) dat wil zeggen: geen enkele nederzetting in Samaria-Judea erbij, maar omgekeerd juist graag alles afbreken en dan Israël terug achter de onverdedigbare bestandslijn van de oorlog van 1948, de zogenaamde “groene lijn”.

Nog een stukje geschiedvervalsing uit die 13 pagina’s van hoofdstuk 25 van “A Promised Land. Bij het overleg van Camp David in 2000 was Ehud Barak bereid meer dan 90% van Arafats eisen in te willigen. Obama schrijft: “Arafat eiste echter meer concessies en het overleg bezweek onder onderlinge verwijten.” Maar het overleg “bezweek” niet, want de “Tweede Intifada” die op de mislukking volgde en waarbij 1137 Israëlische burgers werden vermoord en 8341 verminkt, was vooraf gepland door Arafat. Hij is nooit van plan geweest aan de minimale eisen van Barak, betrekking hebbend op de veiligheid van Israël, te voldoen.

Na aldus op zijn minst de helft van de schuld voor het mislukken van Camp-David-2000 bij Barak en Israël gelegd te hebben, probeert Obama die ene helft verantwoordelijkheid die hij Arafat toedicht ook nog weg te poetsen. Namelijk door het bezoek van Sharon aan de Tempelberg van september 2000 als een grove provocatie neer te zetten. Hij spreekt letterlijk van dat bezoek als van “provocerend” en een “stunt” waardoor “Arabieren overal in woede ontstaken”. Maar de waarheid is: Sharon had van de hoogste verantwoordelijken van de “Palestijnse Autoriteit” te horen gekregen dat er geen probleem zou zijn zolang hij maar geen moskee zou binnengaan of ging bidden. Waaraan Sharon zich uiteraard heeft gehouden.

Obama beschrijft voorts de Tempelberg als “een van de heiligste plekken van de islam”, maar heeft de ongelooflijke brutaliteit onvermeld te laten dat de Tempelberg niet “een van” maar kortweg dé heiligste plek is van de Joden.

Kortom: na de valse indruk gewekt te hebben dat de mislukking van Camp-David-2000 voor een flink deel aan Israël was te wijten, is bij Obama alles erop gericht om te zorgen dat het bezoek van Sharon bij de lezer overkomt als een totaal onnodige provocatie op een heilige islamitische plek waardoor het bloedvergieten van de “Tweede Intifada” geheel op rekening van Israël komt.

Verzwijgen is een standaard-techniek van de “Israël-critici” en Obama maakt er ruim gebruik van zoals u hierboven al hebt kunnen zien. Zo maakt hij geen enkele melding van het feit dat Israël in 2005 Gaza ontruimde en 9000 Israëli’s dwong hun huizen te verlaten. Hij schrijft: “De Palestijnen zelf waren gefragmenteerd na Arafats dood in 2004: Gaza kwam onder de controle van Hamas en zat spoedig onder een strak opgelegde Israëlische blokkade, terwijl de Palestijnse Autoriteit, waarin Fatah de dienst uitmaakte . . . . “. Enzovoort. Maar Obama vermeldt niet dat Israël in 2005 Gaza ontruimde. Dat is natuurlijk op zich al kras, maar hij vertelt ook niet hoe dat ging en wat Hamas al deed nog voor er sprake kon zijn van een “Israëlische blokkade” al dan niet “strak opgelegd”.

En wat deed Hamas dus al enige tijd? Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005. Hij beschrijft de Joodse nederzetting Gush Katif vóór de ontruiming:

“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.” (12)

Klein beschrijft hoe nog vóór de Israëli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. De prachtige broeikassen in Gaza werden geheel intact achtergelaten door de Joden en direct vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 via “verkiezingen” officieel werd.

Dat verzwijgt Obama dus allemaal: dat de Palmaffia die we Hamas noemen al sinds 2005, dus gedurende 15 jaar, dat onafhankelijke islamitische paradijs had kunnen scheppen, maar dat zulks niet gelukt is ondanks de miljarden aan subsidie die Hamas heeft gekregen van EU en VN, want die zijn opgegaan aan beloning van “martelaren” (zelfmoord-terroristen), besteed aan raketten en terreur-tunnels, overgezet op buitenlandse bankrekeningen van Hamas-kopstukken en besteed aan luxe enclaves en villa’s voor diezelfde Hamas-kopstukken binnen Gaza. In Gaza gaat een onvoorstelbare luxe voor de Hamas-elite samen met een onvoorstelbare armoede van de gewone bevolking die getrakteerd wordt op een dieet van Jodenhaat.

Nog meer geschiedvervalsing en misleiding in die luttele dertien pagina’s. Zoals bekend vuurt Hamas voortdurend in het wilde weg raketten af op de Israëlische bevolking. Daar heeft Obama geen problemen mee, althans: daarover zegt hij niks. Het probleem voor Obama is het antwoord van Israël op die raketaanvallen. Daarmee is Obama helemaal in linemet alle mainstream-media in de Westerse wereld en dus valt dit soort misleiding, dat alleen bedoeld kan zijn om de haat jegens Israël en de Joden wereldwijd aan te wakkeren, op vruchtbare geestesbodem bij een publiek dat gewend is aan de demonisering van Israël. Het antwoord van Israël op Hamas-raketbeschietingen is onder meer, zegt Obama, het inzetten van “door de VS geleverde Israëlische Apache helikopters die hele buurten met de grond gelijk maken”.

Wat zegt u? Hele buurten met de grond gelijk maken! Zozo! Nounou. Daaruit moet je toch wel concluderen dat Amerika wapentuig (Apaches) levert aan oorlogsmisdadige Joden! Natuurlijk zijn het allemaal leugens, gebaseerd op de gruwelsprookjes van Hamas die door het internationale journaille gedwee over de wereld verspreid worden.

Lipman schrijft terecht: “Het probleem is dat het vals is. Israël neemt terroristenleiders onder vuur die raketten op Israëlische steden afschieten. Tragisch genoeg gebruiken Hamas-leiders onschuldige Palestijnen als menselijke schilden door zich achter hen te verschuilen in burgerwijken en door daarvandaan raketten naar Israël af te schieten en ook vanuit ziekenhuizen en moskeeën. Israël doet zijn best geen onschuldige mensen te doden door zelfs pamfletten te droppen die een aanstaande luchtaanval aankondigen en blaast missies af die ten doel hebben raketinstallaties te vernietigen of terroristenleiders te doden als er zich teveel burgers in het gebied bevinden. Israël voert zeer zeker geen vergeldingsaanvallen uit die in het wilde weg ‘hele buurten met de grond gelijk maken’.”

Lipman gaat niet in op het geneuzel dat Obama ten beste geeft over het karakter van Netanyahu, die door Obama wordt beschreven als “slim, geslepen, onbuigzaam en een begaafdecommunicator” die zich “charmant en op zijn minst betrokken” kan gedragen als het hem voordeel kan opleveren, maar die zichzelf ziet als “de voornaamste verdediger van het Joodse volk tegen onheil“ en daarmee, aldus Obama, meent hij “zo’n beetje alles te kunnen rechtvaardigen dat hem aan de macht zou houden”. Obama vraagt zich af of de zaken anders hadden kunnen lopen met een andere premier van Israël. Dat lijkt mij wel: een linkse goedmenselijke naïvist had misschien wel gevonden dat Israël best achter de onverdedigbare bestandslijnen van voor 1967 terug kan met daar vlak naast een “Palestijnse Staat” die in nóg kortere tijd dan Gaza in 2005 omgebouwd zou worden tot een raketlanceerinstallatie en een thuisbasis voor IS, maar zo iemand komt in Israël niet aan de macht, want het Midden-Oosten dwingt tot iets meer realisme dan Obama-land.

Uit de kwalijke zinnetjes die Obama heeft geschreven over Israël, kiest Lipman er op zijn laatst eentje uit als het meest smerige. Dit zinnetje:

“For the next three decades, Israel would engage in a succession of conflicts with its Arab neighbors . . . .”

Dan heeft hij het dus over de oorlogen van 1948, 1967 en 1973, die alle drie genocidaal bedoelde aanvallen waren door de Arabische landen op Israël.

I rest my case, want ander barst ik uit in een onbedaarlijk, schuimbekkend schelden.

_______