Door gastauteur Roelf-Jan Wentholt

Ergens eind maart, misschien begin april 2020 zag ik een jongeman in een Nederlandse televisiestudio. Hij gaf commentaar bij beelden uit Italië. We zagen overvolle IC-afdelingen met voor hun leven vechtende patiënten, uitgeput verplegend personeel dat aangekleed was alsof er een pestepidemie woedde, alsmede grote aantallen lijkkisten en zelfs militaire colonnes beladen met lijkkisten. De jongeman verklaarde plechtig dat dit alles ook in Nederland kon gaan gebeuren. Er ging een opgewonden siddering door de studio en ongetwijfeld ook door Nederland. (Zie hier angst-porno-foto’s en angst-porno-video’s) Het is dit soort aartsluie journalistiek die de meeste schuld draagt voor de totaal uit de hand gelopen situatie rond de Chinese griep.

Lees hieronder wat een  Italiaanse waarnemer publiceerde op 31 Maart 2020:

De afgelopen weken hebben de meeste Oost-Europese verzorgenden, die 24 uur per dag, zeven dagen per week zorg verstrekten aan oude mensen in Italië, het land in grote haast verlaten. Deze haast werd ingegeven door de paniekstemming die over het land kwam nadat overheden dreigende taal uitsloegen over het sluiten van grenzen en de instelling van een uitgaansverbod.

Het resultaat was dat oude, hulpbehoevende mensen, en ook gehandicapten, sommigen van wie geen familie hadden om op terug te vallen, hulpeloos achter werden gelaten door hun verzorgenden.

Veel van deze verlaten mensen belandden na een paar dagen in de ziekenhuizen in de omgeving, vooral vanwege uitdroging en gelijksoortige klachten voortvloeiend uit gebrekkige verzorging. Deze ziekenhuizen functioneren in gewone omstandigheden al op het randje van hun maximale capaciteit. Ongelukkigerwijze kampten de ziekenhuizen uitgerekend nu met een ernstig personeelstekort. Want veel personeel kon hun huis niet verlaten omdat zij moesten zorgen voor de kinderen die niet naar school of kinderdagverblijf konden omdat deze door de overheid waren gesloten.

Dit leidde tot grote chaos en de totale ineenstorting van de zorg voor gehandicapten en ouderen, het meest in de gebieden waar de meest strenge maatregelen ter bedwinging van het virus waren afgekondigd.

De verplegingscrisis, die het gevolg was van de paniek, leidde tot een tijdelijke sterke stijging van overlijdens in de ziekenhuizen. Deze dodentallen joegen de toch al flinke paniek onder leidinggevenden, politici en media verder aan. De media kwamen met koppen als “nog eens 475 doden gevallen”, “Het leger wordt ingezet om de doden uit de ziekenhuizen te verwijderen”, met daarbij beelden van een militaire colonne en stapels grafkisten.

Maar deze militaire inzet was het gevolg van de angst die was gezaaid onder begrafenisondernemers. Deze ondernemers was wijsgemaakt dat een “killer virus” rondging en zij weigerden daarom hun diensten. Daarenboven had de overheid, juist nu er meer doden te begraven waren dan gewoonlijk, een wet in het leven geroepen dat van Covid besmetting verdachte lijken moesten worden gecremeerd.

In het katholieke Italië is crematie heel ongewoon. Er zijn daarom maar weinig crematoria. Deze crematoria bereikten vlot hun maximale capaciteit. De lijken die niet verbrand konden worden, werden voorlopig opgeslagen in verschillende kerken.

De vicieuze cirkel samengevat: De Italiaanse overheid zaaide paniek door het aankondigen van reisbeperkingen. Dat leidde tot een uittocht van Pools verplegend personeel. Sluiting van de scholen en kinderdagverblijven leidde tot uitval van ook autochtone Italiaanse verplegenden die kinderen hadden. Gevolg was dat hulpbehoevenden zonder verpleging achterbleven, ziek werden en de ziekenhuizen overstroomden. Daarvan en van de zich opstapelende lijkkisten maakte de media angstaanjagende beelden, maar die kisten stapelden zich vooral op omdat de crematoria overbelast waren en dat kwam weer omdat de Italiaanse overheid crematie van de lijken had bevolen in plaats van begraven. Want in die lijken zou het “killervirus” zich bevinden.

Vanaf deze paniekgolf was de pers onstuitbaar op koers en publiceerde alleen nog de meest angstaanjagende verhalen. Want dat verkoopt.

De oplossing? Laat de pers opdraaien voor de kosten van de vernietiging die door haar laksheid werd ingezet. Nederland telt, naar verluidt, 18.000 journalisten. Als de daling van het Nederlandse Bruto Nationaal Produkt in het Covid jaar wordt geschat op 4% (en dan neem ik de gemiste groei voor het gemak niet mee) dan staat iedere journalist voor een kleine tweemiljoen in het krijt bij de Nederlanders. De goede niet te na gesproken vanzelfsprekend.

__________________