Hierboven ziet u Dries van Agt in september 2017 in een interview met Hans Knoop voor “Café Weltschmerz” op een moment dat hij zijn “horreur” uitspreekt over de verdorstende en verhongerende “Palestijnen” in Gaza.  En dat is de schuld van de Joden! Als u de omslag van zijn boek “Een Schreeuw om recht” bekijkt dan ziet u ook hoe er maar één reden kan zijn dat die “Palestijnse”olijfboom daar staat te verdorsten en verdorren. Dat komt door die muur! Ga maar eens kijken.


Ik herblog deze recensie van Wim Kortenoeven uit 2009 (“De Protocollen van Dries van Agt”) ter gelegenheid van een ronduit antisemitisch stuk op “The Rights Forum” dat door Kortenoeven als zodanig aan de kaak is gesteld en waarop The Rights Forum” Kortenoeven uitnodigde een aanklacht in te dienen. Dat is zinloos natuurlijk, want juridisch hard maken dat er sprake is van antisemitisme is altijd lastig tenzij de betreffende Jodenhater het heel erg bont maakt. In een stuk van mezelf dat hopelijk vandaag nog on-line komt, behandel ik deze kwestie en zal daarbij verwijzen naar deze recensie van Kortenoeven.

Martien Pennings

********************************************************

De Protocollen van Dries van Agt

Door Wim Kortenoeven

Met zijn pamflet Een schreeuw om recht heeft oud-premier Dries van Agt een nieuwe impuls gegeven aan zijn kruistocht tegen de door hem verafschuwde Joodse staat. De jurist Van Agt beweert voortdurend dat hij zijn kruistocht tegen Israël voert omwille van het recht en de rechtvaardigheid. Maar zijn ‘schreeuw om recht’ is een opeenstapeling van onwaarheden en misleidingen; verdachtmakingen en laster; valse en uit hun verband gerukte citaten; als feiten gebrachte opinies en cruciale weglatingen. 

Met die propagandalawine zoekt hij niet alleen het bestaansrecht van Israël te ondermijnen, maar ook de legitimiteit van het Joodse karakter daarvan. Het is naar zeggen van Van Agt „onaanvaardbaar de staat Israël te identificeren met het Jodendom”.


Reputatie

Toch is niet alles negatief. Door zijn onwetenschappelijke en ook anderszins laakbare werkwijze, die hem inmiddels veel mediakritiek heeft opgeleverd, bracht Van Agt niet alleen zijn eigen reputatie een nieuwe slag toe, maar ook die van zijn medekruisvaarders en ‘meelezers’. Het gaat daarbij om Jan Wijenberg (oud-ambassadeur in Saoedie-Arabië en verklaard voorstander van het inperken van de vrijheid van meningsuiting van Nederlanders die Israël steunen); Robert Soeterik (een voor het Nederlands Palestina Komitee werkende ‘onafhankelijke Midden-Oostendeskundige’); Paul Aarts (een uit het NPK afkomstige docent aan de Universiteit van Amsterdam); Jaap Hamburger en Hajo Meijer (Een Ander Joods Geluid). In zijn dankwoord aan deze lieden schrijft Van Agt alwetend dat zij het loon voor hun dienstvaardigheid in de hemel zullen ontvangen. Wie Israël vervloekt, zal kennelijk gezegend worden.

Bijbeluitleg

Vervolgens betoogt hij dat veel pro-Israëlische christenen, „vooral mensen van reformatorische komaf”, de Bijbel verkeerd lezen:

„Opvoeding en onderwijs, in het bijzonder in het Oude Testament, hebben niet alleen ingescherpt dat Jezus Christus is voortgekomen uit het Joodse volk, maar ook de notie bijgebracht dat dit het door God uitverkoren volk is en dat de Almachtige met hen een verbond heeft gesloten. En zelfs dat Hij het Joodse volk beloofd heeft dat het zich weer meester zal kunnen maken van het land van de aartsvaders en de profeten”

„Daardoor wordt God te schande gemaakt”, stelt Van Agt, die de „judaïsering” van Joods Jeruzalem en van Judea (‘Jodenland’) vervolgens typeert als een schending van het internationale recht en Israël beticht van het aanjagen van „het extreme islamisme” in Saoedi-Arabië en elders. Voor Van Agt is Israël altijd schuldig. En aan alles.

Resolutie 242


Het is ondoenlijk de ontelbare ondeugdelijkheden in Van Agts pamflet in een artikel aan de kaak te stellen. Een truc die hij veelvuldig toepast is het verzwijgen van essentiële informatie. Geen woord over de islamitische opvatting dat Joden een ondergeschikte maatschappelijke positie dienen te hebben, waarbij Joodse soevereiniteit uit den boze is – en al helemaal in een gebied waar de islam zich gevestigd heeft.

De jurist Van Agt verzwijgt ook relevante zaken als hij juridische documenten op Israël van toepassing verklaart. Zo laat hij buiten beschouwing dat VN-Veiligheidsraadresolutie 242 (1967) spreekt over veilige en erkende grenzen voor alle staten in de regio (hetgeen in onderhandelingen moet worden geregeld). Maar hij beweert wel valselijk dat Israël ‘242’ onmiddellijk had moeten uitvoeren door zich uit al het in de Zesdaagse Oorlog veroverde gebied terug te trekken, tot aan de ‘Auschwitzgrenzen’ (zoals Israëls staatsman Abba Eban deze typeerde) op slechts vijftien kilometer van de Middellandse Zee. De doorslaggevende Engelse tekst van ‘242’ spreekt echter niet over terugtrekking uit „de” gebieden en biedt daarmee ruimte voor het creëren van de elders in de resolutie genoemde veilige grenzen.

Complottheorie

Als een rode draad door Van Agts pamflet loopt een complottheorie. Die stelt dat alle catastrofes in het conflict over het heilige land planmatig door Joodse/Israëlische machinaties zijn veroorzaakt. Bijgevolg zijn de Arabieren steeds de willoze slachtoffers geweest van de machtige en gewetenloze Joden en hun organisaties. Van Agt trekt de lijn helemaal door tot de dag van vandaag en suggereert dat Joodse samenspanners zelfs de Amerikaanse regering en de media controleren. 

Zijn complottheorie is een macabere echo van de “Protocollen van de Wijzen van Zion”, het antisemitische schotschrift waarin de Joden ervan worden beschuldigd te complotteren om oorlogen te veroorzaken en de wereld te overheersen. 

Door de jaren heen is Van Agt met regelmaat de vraag voorgelegd waarom hij het voor de Palestijnse Arabieren opneemt. Steeds was dan de reactie: omdat ik het recht liefheb en omdat Israël het recht schendt. Ondanks het feit dat hij publiekelijk aanschoof bij antisemieten en Israëlhaters, bestrijdt Van Agt dat zijn kruistocht tegen de Joodse staat door antisemitische motieven is ingegeven.

Maar zijn onwaarachtigheid blijkt niet alleen uit de mankementen in zijn ‘schreeuw om recht’. Van Agt is goede maatjes met (het regime van) sultan Qaboos van Oman, een primitieve alleenheerser die regime-kritische journalisten en schrijvers laat molesteren en die letterlijk hele volksstammen in zijn oliedom tot horigheid aan zijn eigen stam veroordeelt. Amnesty International meldt dat de vrijheid van meningsuiting in Oman onlangs nog verder werd ingeperkt. Maar volgens de oud-premier is Oman „een wonder van evenwichtige ontwikkeling”.

Van Agt stelt zich ook achter de ‘democratisch verkozen’ heersers van Hamas, die de mensenrechten van de Gazanen met voeten treden en de totale uitroeiing van het Joodse volk propageren – niet alleen de Joden in Israël maar alle Joden, inclusief Van Agts antizionistische vrienden van Een Ander Joods Geluid.


Zeg mij wie uw vrienden zijn, dan zal ik zeggen wie u bent.

________________________