Op Nu.nl stond stond op 10 oktober een semi-interview met Omar Shakir dat moet bewijzen dat Israël een politiek van “Apartheid” voert in “de bezette gebieden”. Ik noem het een semi-interview omdat niet overal in de tekst even duidelijk is waar Omar Shakir aan het woord is en waar de “interviewer”. Die “interviewer” is ongetwijfeld Matthijs le Loux, want hij is de redacteur die in een video onder de tekst een algemene duiding geeft van het conflict tussen Israël” en de Palmaffia’s van Hamas en Abbas. Die algemene duiding is er een van groot onbenul dan wel van boosaardig liegen en verzwijgen. Een mengsel kan natuurlijk ook.

Het is niet alleen in Nederland een probleem, maar in het hele westen: dat onbenul en die kwaadaardige vooringenomenheid inzake Israël bij de media, het ontbreken van elke goodwill jegens de Jodenstaat en het ontbreken van primaire kennis van de geschiedenis van de laatste honderd jaar van Israël, dus zo’n beetje vanaf 1922 toen de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, met de Koran in de hand de terreur jegens de Joden in Palestina begon te prediken. Sindsdien hebben al-Husseini’s opvolgers en geestverwanten, Arafat, Abbas en Hamas, die terreur volgehouden.

Zo zegt Matthijs le Loux in die video dat, als je het conflict in de kern wil duiden, het “vooral een ruzie is over grondgebied”. Nou dat is het dus vooral niet. Het is van de kant van de Palmaffia’s altijd een “religieus” en racistisch gemotiveerde terreur geweest om de Joden te verdrijven en vermoorden. Dat is het geval geweest vanaf de allereerste delingsplannen uit de jaren dertig, waarbij de Joden zelfs genoegen namen met een soort postzegel aan land en de Palmaffia’s weigerden om vervolgens honderd jaar lang consequent vrede te blijven weigeren, hoe genereus de vredesvoorstellen van Israël ook waren.

Le Loux produceert in die video het gewone amalgaam van halve waarheden, leugens en verzwijgingen waarbij voortdurend de Grote Achtergrond wordt verzwegen.

Die Grote Achtergrond is de geschiedenis van Palestina en Israël van de laatste honderd jaar en in mijn boek “ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld” toon ik aan dat die Grote Achtergrond wordt gevormd door Twee Grote Feiten. Ten eerste dat de Palmaffia’s vanaf 1922 de terreur telkens opnieuw zijn begonnen en die al honderd jaar volhouden tot op de dag van vandaag, onderwijl elk vredesvoorstel afwijzend. Ten tweede dat Joden volgens het internationaal recht honderd procent recht hebben om te wonen in Samaria-Judea (“op de Westbank”) en dat het oorlogsrecht (1948, 1967, 1973) dat recht nog oneindig versterkt heeft.

Ik zal nu die video in detail analyseren. Want dan pas kunnen we het “interview” van Le Loux met Shakir op waarde schatten.

Ten eerste zijn de beelden voortdurend suggestief pro-Palmaffia. Schrijnende armoede en overbevolking in Gaza, maar de extravagante luxe waarin de Hamas-machthebbers leven wordt niet getoond. De duizenden raketten die in mei 2021 het luchtruim van Israël binnen kwamen, worden gevangen in een beeld dat aan kerststerretjes doet denken, maar de bombardementen op Gaza zijn hevige ontploffingen. Le Loux vertelt er niet bij dat de raketten lukraak op bevolkingscentra in Israël werden afgeschoten, er een flink aantal verkeerdelijk in Gaza terecht kwamen, daar slachtoffers maakten die via de Palmaffia-propaganda op rekening van Israël werden geschoven en dat Israël altijd precisie-bombardeert met waarschuwingen vooraf waar de klap zal vallen.

Volgens Le Loux is het geweld begonnen omdat de “Westelijke Jordaan-oever” (Samaria-Judea!) bestaat uit “een lappendeken van gebiedjes met allerlei Joodse nederzettingen ertussen die volgens internationale wetten illegaal zijn. Israël ontkent dat. En die Palestijnen daar die moeten voldoen aan een heel repressief systeem van werkvergunningen van reisvergunningen. Er is geen Palestijnse politie — de Israëlische politie ‘handhaaft daar de orde’, zoals Israël het zou zeggen.”

Die lappendeken is de oorzaak? Maar wat is dan de oorzaak van de lappendeken en de repressie? Misschien is dat wel die honderd jaar terreur en compromisloosheid van de Palmaffia’s. Door Arafat vrolijk voortgezet na Oslo 1993, dat bedoeld was om die lappendeken geleidelijk te veranderen in misschien wel een eigen Palestijnse Staat. Maar Arafat heeft nooit enige intentie gehad aan “Oslo” te voldoen.

Caroline Glick, geboren 1969, zat als jonge kapitein van het Israëlische leger, de IDF, in de periode 1994-1996 bij alle belangrijke vergaderingen met de PLO waarin gedetailleerde invulling gegeven moest worden aan het op 13 september 1993 op het gazon van het Witte Huis gesloten Oslo-Akkoord. Ze schrijft: ‘Gedurende de hele periode van mijn werk vond ik nooit enige reden te geloven dat het vredesproces waarvan ik deel uitmaakte zou leiden tot vrede. Dezelfde Palestijnse leiders die grappen met ons maakten in luxe vergaderzalen in Cairo en Taba, verbraken elke belofte die ze aan Israël deden op hetzelfde moment dat de vergaderingen eindigden.’ “

Inmiddels zijn we ontelbare terreurdaden van de Palmaffia’s verder, de bouw van een veiligheidshek verder (2003), een ontruiming van Gaza en de metamorfose van Gaza in een Hamas-terreur-basis verder (2005) en een flink aantal door de Palmaffia’s afgewezen vredesvoorstellen verder.

Maar Le Loux ziet dat allemaal heel anders. In de video zegt hij:

“En dan heb je nog Gaza. Dat is ontzettend geïsoleerd. Dat wordt al jaren geblokkeerd door zowel Israël als Egypte. Waarom nou? Omdat daar Hamas de scepter zwaait. Er wonen twee miljoen Palestijnen op een stuk grond ongeveer ter grootte van de gemeente Apeldoorn.”

Ach ja: Gaza. Israëls eigen Auschwitz. Een Auschwitz met een bevolkings-explosie en obesitas-problemen. En “geblokkeerd”? De trucks vanuit Israël voeren dagelijks in lange rijen alles aan waaraan een Gazaan behoefte kan hebben. Nou ja, uitgezonderd materiaal dat gebruikt kan worden voor tunnels voor wapensmokkel of voor tunnels die vanuit Gaza helemaal onder de grens doorlopen om in Israël uit te komen, waarna er zéér onverwachte aanslagen gepleegd kunnen worden.

Gaza is in 2005 door Israël ontruimd. Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005. Hij beschrijft de Joodse nederzetting Gush Katif vóór de ontruiming:“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.” Klein beschrijft hoe nog vóór de Israëli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. De prachtige broeikassen in Gaza werden geheel intact achtergelaten door de Joden en direct vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 via “verkiezingen” officieel werd.

Hamas zit niet alleen tussen de burgers, maar gebruikt ze ook als schild. Wim Kortenoeven schreef onlangs (en ik kan niet terugvinden wáár precies):

 “Terwijl Israël haar burgers met alle beschikbare middelen probeert te beschermen (zoals schuilkelders en het antiraketsysteem ‘Iron Dome’), gebruiken de terreurorganisaties, zowel die in Gaza als die in Libanon,hun eigen bevolking als menselijk schild. Zo bevond het militaire hoofdkwartier van Hamas zich vele jaren in de kelders van het Shifa ziekenhuis in Gaza Stad en worden raketten op Israel afgeschoten vantussen woontorens en vanaf schoolpleinen. Het interesseert Hamas én de buitenwereld, met uitzondering van Israël, helemaal niets wat de gevolgen daarvan zijn voor de Gazaanse burgers en hun leefomgeving. Dus zijn er, ondanks de Israëlische terughoudendheid, aan de kant van Hamas c.s. altijd meer verwoestingen, vallen er altijd meer burgerslachtoffers, en is men er vervolgens als de kippen bij om Israël van het plegen van disproportioneel (tegen)geweld te beschuldigen.”

Inderdaad zijn de spanningen in Gaza alijd heel hoog. Dat zegt Le Loux goed. En dat komt door de constante indoctrinatie van de bevolking door Palmaffia Hamas met Jodenhaat en de terreur tegen Israël. Als Hamas daarmee ophoudt en gaat samenwerken met Israël kan het morgen vrede zijn en Gaza overmorgen het Singapore of St. Tropez van de Middellandse Zee. Dan hebben die Gaza-jongeren die volgens Le Loux “boos zijn over hun gebrek aan vooruitzichten” meteen een heel ander perspectief. Maar dat wil Hamas niet. Die wil haat en oorlog en genocide.

Het ging dan ook helemaal niet “ mis” zoals Le Loux meent, het ging volgens het plan van Hamas, dat uiteraard gebruik maakt van de verhevigde “religiositeit” rond ramadan. En dat deden ze door de rellen bij de Al-Aqsa-moskee zorgvuldig te plannen en een huisuitzetting in Jeruzalem op te blazen tot een soort structurele verdrijvingspolitiek. Likoed Nederland heeft erover geschreven. Het ging en gaat om “een particulier geschil. Daarbij zijn de Joodse eigenaren (sinds 1875!) door de rechtbank in het gelijk gesteld dat hun Palestijnse huurders uitgezet mogen worden. Dit na jarenlange rechtzaken, op grond van het feit dat de huurders 28 jaar lang geen huur hebben betaald. De huurders hebben hoger beroep ingesteld bij het Hooggerechtshof.

Het was een door Hamas geplande oorlog, zoals de terreur al honderd jaar door de Palmaffia’s gepland wordt.

Uit het bovenstaande mag blijken dat Le Loux verzwijgt dan wel niet op de hoogte is van zo’n beetje alle achtergrond van de rakettenterreur die op Israël werd losgelaten in mei 202. En deze Le Loux doet dus dat semi-interview met een andere Israëlhater, Omar Shakir, die door het antisemitische Human Rights Watch (HRW) geschikt werd bevonden om dit leugenlaster-pamflet te schrijven. In november 2019 werd hij uitgewezen uit Israël vanwege het steunen van de boycot-beweging tegen Israël en kondigde hij aan met verdubbelde energie vanuit Jordanië te zullen gaan opereren, nog steeds als hoofd van de afdeling ”Palestijnse zaken” van HRW. Onder zijn Joodse directeur Kenneth Roth, die sinds 1993 de organisatie leidt en geobsedeerd is door Israël, heeft HRW een lange geschiedenis van Israël-demonisering.

Roth etaleert zijn anti-Israël-gezindheid bijna dagelijks op twitter en onlangs liet hij in een tweet weten dat het antisemitisme gewoon de eigen schuld is van Israël: “Het is VERKEERD om het Joodse volk gelijk te stellen aan de apartheid en het dodelijke bombardement van de regering van premier Netanyahu.” Roth is iemand die uiteraard ook zelf antisemitisme signaleert, maar hij ziet dat nagenoeg uitlsluitend in de politieke rechterhoek en niet in de linkse en islamitische hoek. Roth is qua politieke opvatting te vergelijken met Nederlanders als Jaap Hamburger van Een Ander Joods Geluid (EAJ), die het antisemitisme in Nederland gering acht en voor zover het voorkomt dat wijt aan de politiek van Israël. Van Israëlverdediger en islamcriticus Geert Wilders beweert Hamburger — en hij is niet de enige —  dat hij en zijn PVV alleen maar Joden verdedigen om de islam te kunnen slaan. 

Het HRW-“rapport” roept de internationale gemeenschap op om de BDS-campagne te steunen, dus een embargo in te stellen op goederen uit Samaria-Judea, om zakelijke deals te verbieden met Israëli’s die te linken zijn aan ondernemingen aldaar en een toegangsverbod voor daar wonende Israëlische burgers in te stellen. Er staan ook een oproep in aan de Palmaffia van Abbas om de veiligheidscoördinatie met Israël te beëindigen, waarschijnlijk bedoeld als opstapje naar een volgende “intifada”.

Nederland heeft in de Algemene Vergadering van de Verenigde Nazi’s inmiddels een naam opgebouwd als groot ondersteuner van anti-Israël-moties die daar aan de lopende band geproduceerd worden. Lees voor die VN-rol van Nederland Uri van As: “Het ministerie van Duistere Zaken: kruistocht tegen Israël wordt onbekommerd voortgezet” of van dezelfde auteur “De pauselijke ambities van Sigrid Kaag: wereldwijde machts- en zendingsdrift”.

Nee, het is geen toeval dat Omar Shakir Nederland uitkoos om een leidende rol te spelen bij de geplande nieuwe golf van “anti-Zionisme”. We lezen in de aanhef van het een-tweetje tussen Shakir en Le Loux het volgende:

“Nederland moet niet wachten op andere regeringen en organisaties om het beleid van de Israëlische regering ten opzichte van Palestijnen in de bezette gebieden te erkennen als apartheid. Dat kan een belangrijke bijdrage leveren aan een oplossing voor het langdurige conflict, zegt Omar Shakir, directeur Israël en Palestina van mensenrechtenorganisatie Human Rights Watch (HRW), in gesprek met NU.nl.”

Als u zin hebt, moet u het semi-interview maar eens gaan lezen en probeer daarbij in gedachten te houden wat ik zojuist heb verteld naar aanleiding van het videootje van Le Loux. Het is hetzelfde amalgaam van halve waarheden, leugenlaster en verzwijgingen.

Voor de volhouders zal ik hieronder ook nog uitgebreid en precies uitleggen waarom de beschuldiging van “Apartheid” richting Israël in het HRW-“rapport” gelul is van een antisemitische aardbei.

Ik baseer me daarbij op drie bronnen. Hoofdstuk 9 in mijn eigen boek dat inderdaad de toepasselijke titel draagt “Apartheid”, op een stuk van “Elder of Zion” en op een stuk van Mitchell Bard van “Myths & Facts”.

Het uitstekende weblog Elder of Zion (EoZ) heeft eens uitgezocht op welke internationale verdragen het “rapport” van HRW zich baseert. En ontdekte puur bedrog. Om te beginnen, zo stelt EoZ vast, spreken de International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid (VN 1976), het Rome Statuut (1998) waarbij het Internationale Strafhof in Den Haag werd ingesteld, spreekt uitsluitend over “ras” in verband met “Apartheid”. Het HRW-“rapport” baseert zich echter niet op de twee bovengenoemde verdragen maar uitsluitend op de International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid (ICERD). Dat is een VN-verdrag dat van kracht werd in 1969.

De ICERD-tekst ziet eveneens in “ras” het kernbegrip als het gaat om “Apartheid”. Maar het verdrag (convention) meende het begrip “rassendiscriminatie” te kunnen uitbreiden tot “elk onderscheid, uitsluiting, beperking of voorkeur op basis van ras, huidskleur, afkomst of nationale of etnische afkomst die tot doel of gevolg heeft de erkenning, het genot of de uitoefening, op gelijke voet, van mensenrechten en fundamentele vrijheden teniet te doen of aan te tastenop politiek, economisch, sociaal, cultureel of enig ander gebied van het openbare leven.”

Blijkbaar beseften ze daar bij HRW langzamerhand dat de beschuldiging van “Apartheid” in de Zuid-Afrikaanse betekenis zwakzinnige onzin is en dus zochten ze naar een nieuwe definitie van “Apartheid” die wél op Israël van toepassing zou kunnen zijn. (Let wel: alléén Israël wordt beschuldigd, geen enkele andere natie.) Die definitie vonden ze dus maar ze lieten daar bij HRW een cruciale passage uit ICERD-tekst weg:

“Dit verdrag is niet van toepassing op onderscheidingen, uitsluitingen, beperkingen of voorkeuren ( . . .) tussen staatsburgers en niet-staatsburgers.”

Dus zelfs als je uitgaat van die bredere definitie van “rassendiscriminatie”, dan nog kan het niet van toepassing gebracht worden op Samaria-Judea (“de Westbank”). Want de “Palestijnen” wonend in de gebieden beheerd door de Palestijnse Autoriteit hebben niet het Israëlisch staatsburgerschap. Inderdaad, zegt EoZ, is elk zogenaamd voorbeeld van ongelijk recht dat HRW in dit “rapport”naar voren brengt terug te voeren op dat onderscheid, nooit op het Arabier-zijn of Jood-zijn.

EoZ: “Israëlische wetten maken geen onderscheid tussen Israëlisch-Joodse burgers en Israëlisch-Arabische burgers. Ze maken onderscheid tussen Israëlische burgers en niet-staatsburgers – wat elke natie op aarde doet.”

Mitchell Bard wijst erop dat Richard Goldstone — door Nelson Mandela benoemd tot lid van het Constitutioneel Hof van Zuid-Afrika — al in 2011 in de New York Times (“Israël and the ApartheidSlander”) het volgende schreef:

“In Israël is er geen apartheid. Niets daar komt in de buurt van de definitie van Apartheid onder het Statuut van Rome van 1998.”

Voorts schreef Goldstone:

“Er is geen enkele intentie [bij Israël]om ‘een geïnstitutionaliseerd regime van systematische onderdrukking en overheersing door één raciale groep’ te handhaven. Dit is een cruciaal onderscheid, ook al handelt Israël daar onderdrukkend jegens Palestijnen.De afgedwongen rassenscheiding in Zuid-Afrika was bedoeld om de blanke minderheid permanent ten goede te komen, ten koste van andere rassen.Daarentegen heeft Israël in concept ingestemd met het bestaan van een Palestijnse staat in Gaza en bijna de hele Westelijke Jordaanoever, en roept het de Palestijnen op om over de parameters te onderhandelen.”

Zullen we het nog maar eens uitleggen?

HRW vindt het “Apartheid”dat buitenlandse Joden automatisch recht hebben op Israëlisch staatsburgerschap, maar dat anderen, dus ook Arabieren, naturalisatie moeten aanvragen. Maar daarin is Israël geen uitzondering: Duitsland en nog een aantal democratische staten hebben vergelijkbare wetgeving. Nee, HRW wil dat nu juist het omgekeerde: dat Israël als Joodse staat zelfmoord pleegt door zo’n zes miljoen “vluchtelingen” toe te laten, mensen die helemaal geen vluchtelingen zijn maar afstammelingen in de derde generatie van Palestijnse Arabieren die in 1948 door agressie van de Moefti van Jeruzalem en vijf Arabische staten op de vlucht geslagen zijn. Israël daarentegen heeft Palestijnse Arabieren in 1948 slechts bij hoge uitzondering verjaagd en alleen wanneer militaire noodzaak dicteerde geen vijandige bevolking in de rug van het optrekkende Israëlisch leger achter te laten.

Zie het plaatje hierboven voor het het verjagen van Joden uit Arabische landen vlak na 1948. Vergelijk daarmee eens de houding van Israël na 1948: de Jodenstaat was bereid honderdduizend Arabische vluchtelingen op te nemen! Terwijl het land dus herstellende was van een aanvalsoorlog, totaal nog in opbouw was en zelf zo’n tachtigduizend uit moslimlanden verdreven Joden aan het integreren was!

Vertaling van deze tweet van “The Mossad”( die blijkbaar niet te linken valt): “Israël: het enige land dat krimpt als het aan het koloniseren is, de bevolking laat groeien waarop het genocide aan het plegen is, de mensen die het uithongert dik maakt en consequent de kwaliteit van leven en (volgens elk criterium) de vrijheden vergroot voor de mensen die het aan het ‘Apartheide’ is.”

HRW heeft anderzijds dan weer geen probleem met een aantal Arabische staten die wetgeving hebben om het naturaliseren van Arabieren in het buitenland gemakkelijk te maken behalve voor “Palestijnen” en ook niet met Jordanië, een land dat iedereen die kan aantonen wortels te hebben in Palestina burgerrecht verleent, behalve aan Joden. En waarom is het voor HRW “Apartheid” als Joden alleen maar een meerderheid wensen in een Joodse staat, maar vele islamitische en Arabische landen nauwelijks een Jood binnen hun grenzen tolereren? En als de Palmaffia’s eisen dat Samaria-Judea (“de Westbank”) Judenrein aan hen wordt uitgeleverd? Het HRW-rapport criminaliseert het feit dat Israël in Samaria-Judea checkpoints heeft en een veiligheidshek, maar vermeldt niet dat die veiligheidsmaatregelen nagenoeg een einde hebben gemaakt aan de bloedige aanslagen die voor die tijd schering en inslag waren.

Ik krijg vaak de vraag waarom ik consequent spreek van Palmaffia’s. Dat woord gebruik ik om onderscheid te maken tussen de gewone Arabieren in Palestina en hun corrupte leiders die vanaf de Moefti hun eigen bevolkingen hebben geterroriseerd en gechanteerd en de haat en het geweld tegen de Joden hebben georganiseerd.

De insteek van Abbas en Hamas zal blijven: Israël wegvagen en zoveel mogelijk Joden vermoorden. Al zouden de Palmaffia’s willen (!) dan nog zijn ze niet in staat om Israël te erkennen en in vrede met Israël te leven. Want ze hebben hun eigen bevolkingen dermate in Jodenhaat gedrenkt dat elke leider die een werkelijk compromis met Israël zou voorstellen ten dode is opgeschreven. De Palmaffia’s berijden een tijger die ze zelf dagelijks voeden met haat en ze kunnen er nooit meer af. Een eventuele “Palestijnse Staat” zou binnen de kortste keren zijn overgenomen door ISIS-al-Qaeda-al Nusra and what have you aan islamitische slachtersclubs. Die hele “Westbank” zou binnen een paar maanden een raketlanceerinrichting zijn geworden en een tweede springplank, naast Gaza, om Israël binnen te vallen.

Die door de Palmaffia’s nagestreefde “Palestijnse staat” maakt al decennia deel uit van de 2-fasen strategie die vanaf Arafat gevolgd is: zo’n “Palestijnse staat” moet vervolgens een uitvalsbasis worden voor de vernietiging van Israël. Die strategie leerde Arafat van Amin al-Husseini (1897 – 1974), Moefti van Jeruzalem en bondgenoot van Hitler. Al-Husseini paste in zijn tijd die strategie zelf niet toe omdat hij meende met behulp van de Britten en later met die van de nazi’s meteen héél Palestina te kunnen krijgen zonder die tussenstap van een Palestijnse staat te hoeven nemen. Maar het einddoel is altijd hetzelfde gebleven: alle Joden in Palestina dood of weg. Zoals Abou Jahjah dat formuleert: “la valise ou le cercueil”: de reiskoffer of de doodskist.

Zullen we het hierbij laten, lezer? U bent waarschijnlijk moe. En anders ik wel.

_____________________