Dit interview uit 2009 van slechts 16 minuten is op YouTube toch verdeeld in twee delen. Misschien om een rustpauze in te lassen zodat de kijkluisteraar bij kan komen van de adembenemende kruiperigheid van de Jood Raoul Heertje tegenover de arrogante islamiet Abdou Bouzerda. Ik heb er eerder over geschreven: hier.

Ik kom op dit interview uit 2009 omdat ik op 1 oktober 2021 aanwezig was bij de “première” van een nieuw docu van Frans Bromet in “de Balie” in Amsterdam. De docu behandelt onder de titel “Alsof ik Palestina heb gestolen” de vraag of het antisemitisme in Nederland vermeend of echt is. Het is een nieuw product uit de hoek die ik graag benoem als het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Voor dat soort producten is in Nederland altijd subsidie en een platform. Opdrachtgever: KRO/NCRV. De docu maakt op dit moment een reis langs de bibliotheken en buurthuizen van Nederland, maar nergens is voorlopig te vinden wanneer de televisiebazen de docu aan het brede Nederlandse publiek zullen presenteren. Als het zover is, zal ik er zeker een kritisch stuk over produceren, inclusief een behandeling van de discussie die plaatsvond op 1 oktober na de vertoning in “de Balie”.

Ter voorbereiding van dat toekomstige stuk was ik alvast eens terug gaan lezen wat ik had geschreven over Frans Bromet. Dat betreft een lange reis die Bromet samen met Raoul Heertje mocht maken door Israël en waarvan maar liefst acht uitzendingen op het nationale flatscreen verschenen. De subsidie was verleend door de NTR, een club die volgens zijn statuten een expliciete rol heeft in de opvoeding van het Nederlandse volk. En daarin past natuurlijk perfect zo’n Israël-demoniserende serie. Want dat was het uiteraard weer: om de zoveel tijd stuurt een NPO-zendgemachtigde of de NTR iemand op reis naar Israël om in Nederland de Jodenhaat op peil te houden. In alle acht afleveringn was het raak. Maar ga voor een indruk alleen maar eens mijn kritiek lezen op de laatste afsluitende aflevering, waarin zowel Heertjes cameraman Frans Bromet als Heertje zelf stevig aan de orde komen. De titel luidt: “Wordt Raoul Heertje ooit een volwassen Jood?”

Enfin, zo stuitte ik dus via Bromet en zijn nieuwe docu op Raoul Heertje op dat ouwe interview uit 2009 waaruit blijkt dat Heertje in die tien jaar tussen 2009 en zijn reis in 2019 met Bromet ideologisch geen steek was veranderd. Heertje had niks bijgeleerd.

In 2021 luidde  na acht afleveringen Israël-bashen door het duo Heertje-Bromet mijn conclusie aldus:

 “Als Heertje besluit naar Israël te emigreren – (en in deze aflevering zegt-ie dat te overwegen) – dan krijgen ze er in Israël gewoon een linkse gek bij die de geschiedenis en de werkelijkheid ontkent. ( . . .) Raoul Heertje is een genotzuchtige, kruiperige jankerd die het alleen maar fijn in zijn eigen hoofd wil hebben, een morele comfortabelist, die geen zin heeft in volwassen dilemma’s. Deze zelfmanifestant is alleen maar bezig om op een zo groot mogelijk podium zijn zogenaamde diepe emoties uit te venten. Wát een kwal!”

Dit oordeel past naadloos ook op het interview met Bouzerda uit 2009. De lezer moet werkelijk zelf gaan kijkluisteren om de onbeschrijfelijke zelfvernedering te ervaren van deze meegaande Jood tegenover een Islamitische arroganticus die überdeftig pratend de meest smerige leugenlaster over Israël aan het debiteren is. Heertje geeft er blijk van niks reëels over de geschiedenis van Israël te weten, want op geen enkel moment spreekt hij Bouzerda’s leugens tegen. Hij geeft hem alleen maar hevig gelijk, want Heertje is óók heel boos en verdrietig over wat Israël allemaal doet en snapt zelfs niet waarom Bouzerda niet nóg veel kwaaier is.

Op slechts één punt begint Heertje te sputteren, namelijk als Bouzerda een stuitende historische pervertering pleegt en de nazistische terreur van Hamas tegen de Joden in Israël vergelijkt met het anti-nazistische verzet in Nederland. (Ja, kauw daar maar eens even op!) Daarop kan je alleen maar geen verweer hebben als je, zoals Heertje, niet weet dat de islam elk wezenskenmerk met het nazisme deelt en Hamas — net als Arafat en Abbas —  staat in de traditie van de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, Hitlers  bondgenoot, die in 1942 de door de nazi’s geleverde mobiele vergassings-installaties al klaar had staan in de haven van Athene voor het geval Rommel van Montgomery zou winnen en Palestina zou veroveren.

In zijn morele verwarring zegt Heertje: “Joden die de Tweede Wereldoorlog gebruiken als argument — en dat doen ze regelmatig in dit hele conflict — zijn  net zo walgelijk en verkeerd als Arabieren of Palestijnen die vergelijkingen met de nazi’s en de Joden maken in dit conflict. Terwijl: het punt op zich, je mag je verzetten tegen een bezetting en Israël bezet inderdaad gebied, daar heb je helemaal gelijk in.”

Om te beginnen heeft Bouzerda helemaal geen gelijk en is er geen sprake van “bezetting”. De Joden hebben internationaalrechtelijk honderd procent, oorlogsrechtelijk tweehonderd procent en moreel duizend procent het recht in Samaria-Judea (“op de Westbank”) te wonen en inmiddels hebben ze ook het volste recht het hele gebied te annexeren. Gaat u mijn boek terzake maar eens lezen en anders dit korte stuk.

De historische samenwerking en de ideologische verwantschap tussen nazisme en islam is ook precies de reden waarom het niet “walgelijk” is als Joden en Israël de Holocaust aanroepen in dit “conflict” want de andere kant, de Palmaffia’s van de Moefti via Arafat tot Hamas en Abbas, staan gewoon vol in de nazi-traditie, een traditie die de Joden, niet alleen in Israël maar overal ter wereld, wil vermoorden.

Het wil alsmaar niet doordringen. Dat de islam een nazisme avant, pendant et après la lettre is, dat de islam dus de tijdloze misdadigheid van het nazisme deelt in zijn Jodenhaat, moordlust en seksuele geobsedeerdheid, dat daarom de Moefti vanaf 1922 vmet Koran en Soenna in de hand de haat tegen de Joodse immigratie in Palestina wist te mobiliseren, dat daarom de samenwerking tussen de Moefti en Hitler vanzelfsprekend was en dat daarom na 1945 de gemengd nazistisch-islamitisch traditie moeiteloos voortleefde in heel het Midden-Oosten en vooral in de kringen der Palmaffia’s. Historisch en ideologisch zijn nazisme, islam en de Palmaffia’s diep verbonden en verwant. Dus het beroep dat Israëli’s en Joden in het algemeen op de Holocaust doen om Israël te rechtvaardigen is niet “walgelijk”, maar historisch en moreel volstrekt juist.

Dat laat onverlet dat Israël die morele rechtvaardiging vanuit de Holocaust internationaalrechtelijk niet nodig heeft. Israël als vrije natie tussen andere naties heeft sowieso internationaalrechtelijk recht van bestaan door die daad van zelfbevestiging op 14 mei 1948. De stichting van Israël werd mogelijk gemaakt door de Volkenbond in de Resolutie van San Remo van 25 april 1920. De Volkenbond had hiertoe internationaalrechtelijk het recht omdat dit vrijwillig was afgesproken door de naties van de wereld. Maar de stichting van Israël vond feitelijk plaats door een unilaterale daad van zelfbevestiging en doordat Israël zich wist te handhaven als staat en zijn grondgebied wist te verdedigen en besturen. Meer is internationaalrechtelijk niet nodig. San Remo 1920 blijft voorts wél van belang als legitimatie van het recht van de Joden om zich óók te vestigen in Samaria-Judea, alias “de Westbank”. Want internationaalrechtelijk erft een nieuwe machthebber, Israël, automatisch de grenzen van het grondgebied van de oude machthebber, in dit geval Mandaats-Engeland. Dat laatste recht, vestiging van de Joden in Samaria-Judea, is versterkt door het oorlogsrecht, met name door de aanvallen die via dat gebied gepleegd zijn op “klein-Israël”, in 1948 en 1967 en slechts door toeval niet in 1973 en wel zodanig dat Israël het volste recht zou hebben Samaria-Judea te annexeren. Al wat de Verenigde Nazi’s en haar verdere organen te berde hebben gebracht is een mening, maar heeft verder geen rechtskracht omdat zulks volgens het eigen Charter van de VN zo is.

Bouzerda heeft het over “( . . .) de catastrofe dat de mensen van Gaza treft. Ik sta voor een principiële en rechtvaardige oplossing van het conflict. Wat er nu gebeurt in Gaza is niet op zichzelf, heeft een voorgeschiedenis en heeft ook een oplossing.”

Ja, er is een voorgeschiedenis en die heb ik zojuist geschetst. Maar er is ook nog zeer recente voorgeschiedenis die net zo hard bewijst dat “de catastrofe dat de mensen van Gaza treft” helemaal aan de Palmaffia van Hamas te wijten is. Gaza is namelijk  in 2005 door Israël ontruimd. Aaron Klein beschrijft in zijn boek “The Late Great State of Israel” scènes uit de ontruiming van Gaza in 2005. Hij beschrijft de Joodse nederzetting Gush Katif vóór de ontruiming:“Ik werd getroffen door de natuurlijke schoonheid van de plek. Het zag eruit als Orange County, Californië, overgezet naar de woestijn van Gaza.” Klein beschrijft hoe nog vóór de Israëli’s waren vertrokken, Hamas al een begin had gemaakt met het ombouwen van Gaza tot een raketbasis en bezig was met het afschieten van raketten op Israël. De prachtige broeikassen in Gaza werden geheel intact achtergelaten door de Joden en direct vernield door Hamas, dat dus eigenlijk al in 2005 aan de macht was, twee jaar voordat zulks in 2007 via “verkiezingen” officieel werd.

En heeft ook een oplossing”: Ja, die “oplossing” geeft Bouzerda in het interview aan aop het moment hij zich erop beroemt een “democraat” te zijn. Als Bouzerda zegt “Dood aan Israël”, dan bedoelt-ie niet, zegt-ie, dat alle mensen daar dood moeten, maar gewoon dat er één staat moet komen, waarin de meerderheid beslist! Uiteraard! En dan met “terugkeer” van die inmiddels tot zes miljoen aangegroeide massa van “vluchtelingen” van inmiddels de derde of zelfs vierde generatie die in Irak, Libanon en Egypte zorgvuldig buiten alle burgerrechten zijn gehouden om als wapen tegen Israël te kunnen dienen. Dan is het gauw afgelopen met de Jodenstaat, dat begrijpt iedereen. Zo’n “terugkeer” zou de zelfmoord van de Joodse staat betekenen. Een échte oplossing is er ook, namelijk dat Hamas ophoudt met de constante indoctrinatie van de bevolking van Gaza  met Jodenhaat en met de terreur tegen Israël. Als Hamas daarmee ophoudt en gaat samenwerken met Israël kan het morgen vrede zijn en Gaza overmorgen het Singapore of St. Tropez van de Middellandse Zee. Maar dat wil Hamas niet. Die wil haat en oorlog en genocide.

Vergelijk overigens de houding van de Arabische landen tegeover hun “Palestijnen” eens met de houding van Israël na 1948: de Jodenstaat was bereid honderdduizend Arabische vluchtelingen op te nemen! Terwijl het landje dus herstellende was van een aanvalsoorlog, totaal nog in opbouw was en zelf zo’n tachtigduizend uit moslimlanden verdreven Joden aan het integreren was.

En voorts: ach ja, Gaza! Israëls eigen Auschwitz! Een Auschwitz met een bevolkings-explosie en obesitas-problemen. Maar Bouzerda heeft het ergens in het interview rustig over “mensen laten verhongeren”. En dat komt dan door “de blokkade” door Israël. Dat gezeur over honger en gebrek aan medische verzorging is er al zo lang Israël en Egypte zich in 2007  genoodzaakt zagen te voorkomen dat er wapentuig en grondstoffen voor smokkel- en terreur-tunnels zouden worden binnengesmokkeld. Voor het overige voeren vanuit Israël dagelijks lange rijen trucks alles aan waaraan een Gazaan behoefte kan hebben.

Bouzerda: “De situatie is zo: vanaf 1948 heeft er een etnische zuivering plaats gevonden van de Palestijnse autochtone bevolking in dat gebied. Vanaf 1948 — als je de kaarten erop naslaat — dan zie je dat er nu anno 2009 nikis anders is dan een aantal reservaten, onsamenhangende gebieden. Gaza is eigenlijk niks anders dan een reservaat. Er bestaat geen Palestijnse staat vandaag de dag. Er bestaan gebieden die afgesloten zijn en die afhankelijk zijn van de bezetting en die wordt in stand gehouden met geweld. Niet alleen met bommen, maar mensen laten verhongeren.”

Weer zo’n leugencluster! Er heeft in 1948 geen etnische zuivering plaats gevonden. Dat zijn sprookjes die door de zogenaamde “Nieuwe Historici”, een generatie van Israëlische historici die was aangeraakt door het westerse kolonialisme-schuldcomplex en er alles voor over had om aan te tonen dat Israël een verderfelijke neo-koloniale macht is. Efraim Karsh heeft in zijn studie van 2010 “Palestine Betrayed” aangetoond dat als er in 1948  incidentele verdrijvingen zijn gepleegd dat gebeurde door militaire noodzaak, omdat de Israëlische strijdkrachten het zich niet konden veroorloven een vijandig bevolking in de rug achter te laten. Diezelfde Afrai Karsh heeft aangetoond dat die “Nieuwe Historici” — Benny Morris, Ilan Pappé, Avi Shlaim — systematisch bronnen vervalsten om Israël in een kwaad daglicht te stellen.

Even terzijde: in 2016 had Heertje blijkbaar nog steeds geen kennis genomen van de geschiedenis van “1948”. In een interview in Trouw zei hij “dat het zo veel zou schelen als Netanyahu een keer op tv zou zeggen: ‘Natuurlijk maken we fouten, maar in het begin hebben we wel heel erge fouten gemaakt. Toen wij ons hier vestigden, hebben we de Palestijnen er bij bosjes uitgeflikkerd’.

En als Bouzerda klaagt over “een aantal reservaten, onsamenhangende gebieden” dan bedoelt hij behalve Gaza ook Samaria-Judea (“de Westbank”). Maar die verbrokkelde toestand komt opnieuw uitsluitend op rekening van de Palmaffia’s. Ja, het is een lappendeken. Maar wat is dan de oorzaak van de lappendeken? Misschien is dat wel die honderd jaar terreur en compromisloosheid van de Palmaffia’s. Een terreur en compromisloosheid die door Arafat vrolijk werd voortgezet na “Oslo 1993”, een verdrag dat bedoeld was om die lappendeken geleidelijk te veranderen in misschien wel een eigen Palestijnse Staat. Maar Arafat heeft nooit enige intentie gehad aan “Oslo” te voldoen.

Caroline Glick, geboren 1969, zat als jonge kapitein van het Israëlische leger, de IDF, in de periode 1994-1996 bij alle belangrijke vergaderingen met de PLO waarin gedetailleerde invulling gegeven moest worden aan het op 13 september 1993 op het gazon van het Witte Huis gesloten Oslo-Akkoord. Ze schrijft: ‘Gedurende de hele periode van mijn werk vond ik nooit enige reden te geloven dat het vredesproces waarvan ik deel uitmaakte zou leiden tot vrede. Dezelfde Palestijnse leiders die grappen met ons maakten in luxe vergaderzalen in Cairo en Taba, verbraken elke belofte die ze aan Israël deden op hetzelfde moment dat de vergaderingen eindigden.’ “

En ook in 2009, ten tijde van Heertjes interview met Bouzerda, waren we al ontelbare terreurdaden van de Palmaffia’s verder, de bouw van een veiligheidshek verder (2003), een ontruiming van Gaza en de metamorfose van Gaza in een Hamas-terreur-basis verder (2005). En een flink aantal door de Palmaffia’s afgewezen vredesvoorstellen verder.

Op zijn laatst zegt Heertje afsluitend dit: “Wat er nu allemaal gebeurt, zie ik als afrekeningen in het criminele circuit. Israël is nu verschrikkelijke dingen aan het doen tegen Hamas en volgende week doe iemand van Hamas weer ie verschrikkelijks terug en ik vind het allemaal tuig en verdrietig.”

Nee, domme gemakzuchtige Hansworst; crimineel is er maar één kant, de Palmaffiaanse en dat al honderd jaar. Zij zijn de terreur in 1922 begonnen en houden hem tot op heden vol.

Het allerlaatste woord is voor Bouzerda, die nu juist Israël de crimineel vindt. Hij zegt van Heertjes afsluitende woorden:“Ik vind het wel een vreemde analyse, trouwens. Maar goed.” En zijn hele houding drukt uit dat hij Hamas moreel veel hoger aanslaat dan Israël en dat hij de morele equivalentie die Heertje ziet, ten diepste verwerpt.  Want Hamas, dat is immers het verzet zoals dat er ook was tegen de nazi’s in de Tweede Wereldoorlog? Toch?

____________________