“Nee, Buitenhof kon er niet omheen deze halve gare als een hele heilige te beschouwen en hem dienovereenkomstig door Twan Huys een kritiekloos en idolaat interview te laten afnemen. Kan je de directeur van Human Rights Watch een halve gare noemen? Nou ja, anders is de man puur slecht, of zwaar incompetent, of omgekocht. Het woord “desinformatie” dringt zich op. Geen idee of hij het expres doet, maar hij kletst inzake Israël gevaarlijk uit zijn nek. Een dringende vraag blijft daarom: wat zou die @OmbudsmanNPO met-een-vagina @margosmit1 hiervan nou vinden? U weet wel, die dame die “Ongehoord Nederland” eenzijdigheid verweet en een gebrek aan kritisch doorvragen.”

Twan Huys interviewde afgelopen zondag Kenneth Roth, die na 30 dienstjaren als directeur van Human Rights Watch afscheid neemt. Kijk vanaf 40:00. Huys doet dat met een enthousiasme dat doet denken aan de idolatrie waarmee Eva Jinek ooit Hillary Clinton interviewde. Ook dit gesprek tussen Huys en Roth kenmerkt zich door totaal gebrek aan kritische distantie. Interviewer en geïnterviewde warmen zich aan elkaars goedmensengloed. Twee strijders tegen onrecht overal ter wereld, maar vooral tegen het onrecht dat Israël bedrijft.

Na de jarenlange kritiek op zijn anti-Israël-annex-pro-Palmaffia-houding, is Roth zich die bias blijkbaar goed bewust geworden, want ruim voordat Israël in het interview ter sprake komt, antwoordt hij het volgende op de vraag hoe hij ertoe kwam mensenrechten-specialist te worden.

Ironically, the thing that was most important for me, was listening to the stories of my father, who was a Jew in Nazi-Germany.”

Ja, dat is wel ironisch als je dan een carrière bouwt op het bashen van de Joden in Israël en het goedpraten van de Palmaffia’s — Arafat, Abbas en Hamas — die staan in de traditie van de Moefti van Jeruzalem, de bondgenoot van Hitler, die in 1922 is begonnen met de terreur tegen de Joden in Palestina. Welke terreur in 2022 nog steeds niet is opgehouden.

Aan het begin van het interview stelt Twan Huys voor om een rondje-wereld te maken. En dan horen we van Roth dat Poetin een oorlogsmisdadiger is, maar aan het hoofd staat van wat slechts een benzinestation met een leger is. China is véél gevaarlijker, die hebben helemaal niks met mensenrechten, alleen met economische expansie, maar het blijft hoopvol dat mensen overal ter wereld eigenlijk geen censuur, onderdrukking, marteling en oorlog willen. En soms heeft de democratie het moeilijk, maar mensen willen tenslotte toch liever democratie dan autocratie.

Maar in Amerika is de democratie in de problemen, meent Huys. En hij neemt de gelegenheid te baat om te laten merken dat hij al weet dat de Capitool-rellen van 6 januari 2021 een poging tot staatsgreep waren van Trump:

“Wat gebeurde er in het Capitool twee jaar geleden op 6 januari? Jullie verloren bijna een verkozen president!”

Wat zou die @OmbudsmanNPO met-een-vagina @margosmit1 hiervan nou vinden? Nog vóór de bevooroordeelde senaatscommissie zijn oordeel heeft geveld, wéét bevooroordeelde topjournalist Huys al hoe het zit. En hij is niet de enige bij de NPO, Amerika correspondente Marieke de Vries suggereert hetzelfde.

En dan zegt Huys met een ernstig gezicht: “Laten we het over journalistiek hebben. Op een bepaalde manier bent u ook een journalist op zoek naar de feiten, zoals wij hier [bij Buitenhof] ook doen.

Zeker. No bias in Buitenhof! En dat zal vooral blijken als het slot-item aan de orde komt: Israël. Zoals gewoonlijk wordt aan de demonisering van de enige fatsoenlijke democratie in het Midden- Oosten, disproportioneel veel tijd en aandacht besteed. Het hele interview duurt ongeveer een kwartier. Negen minuten zijn voor de rest van de wereld en zes minuten voor Israël.

Shireen Abu Akleh

Natuurlijk begint Huys met de dood van de journaliste Shireen Abu Akleh op 11 mei 2022. Zij stierf gedurende pogingen van het Israëlische leger om een terroristen-nest in het bekende Palmaffia-bolwerk Jenin op te ruimen. Maar dat zegt Huys er natuurlijk niet bij. Die heeft het alleen maar over CNN waar ze een dag na de dood van Akleh al zeker wisten dat Israëlische sluipschutters de journaliste expres hebben doodgeschoten. Inmiddels wijst alles erop dat het Palmaffioos terreurvuur is geweest, maar daarvan hebben deze eminente deskundigen blijkbaar geen kennis genomen. Hoor hoe mensenrechten-kampioen Roth vol vuur Israël beschuldigt:

“Dit is een héél belangrijk geval! De Israëlische regering zei meteen, oh, er werd van alle kanten geschoten en we weten niet wat er gebeurd is. De Palestijnen hebben haar gedood. Dat is altijd meteen de standaard-formule. Er moet een onafhankelijk onderzoek komen. De Israëlische regering heeft een vreselijke record in zelfonderzoek. Ze hebben nooit wat fout gedaan. Daarom willen wij een objectief onderzoek. Waarom werd deze onafhankelijke journaliste met “PERS” op haar kleding die, volgens CNN, ver van alle geweervuur was, neergeschoten?”

Het is vooral de hartstocht waarmee Roth zonder een spoor van bewijs insinueert dat Israël de schuldige is, die tekenend is voor zijn mentaliteit. Formeel zegt hij in dit interview een onderzoek te willen, maar zijn hele toon en houding zegt: Israël heeft het gedaan.

Wie geïnteresseerd is in de kwestie kan mijn stuk van 14 mei terzake gaan lezen “Rob Trip houdt middels de begrafenis van Shireen Abu Akleh de Jodenhaat in Nederland gaande”. (Wat zegt u? Rob Trip? Ja inderdaad: óók NPO, net als Buitenhof.) Een maand na mijn bovengenoemde stuk heeft inmiddels de website “Elder of Ziyon” op 13 juni alweer een update gepubliceerd die ik nog niet grondig gelezen heb, maar waarin verdere aanwijzingen staan dat het Palmaffia-terreurvuur is geweest dat Akleh doodde.

Zowel algemeen gezond verstand als de feiten die werkelijk vaststaan wijzen in de richting van een Palmaffiaanse terreur-kogel. Mitchell Bard schrijft:

“Israël heeft een van de hoogste aantallen buitenlandse journalisten per hoofd van de bevolking ter wereld. Velen zijn kritisch, sommigen zijn openlijk vijandig tegenover Israël; niettemin wordt het hen niet verboden het nieuws in Israël of de betwiste gebieden te verslaan. Als Israël verslaggevers zou willen doden die negatieve dingen over het land schrijven, zouden er tientallen dood zijn. Het idee dat de regering het opzettelijk gemunt zou hebben op journalisten is absurd. Het is in strijd met de militaire doctrine en de moraal en zou Israël blootstellen aan meer internationale veroordeling dan het ontvangt van valse beschuldigingen. ( . . .) CNN en anderen veroordeelden Israël zonder een moordwapen, een autopsie, of de kogel die haar doodde ( . . .). De Palestijnen weigerden een autopsie toe te staan om de doodsoorzaak vast te stellen. Amerikaanse smeekbeden negerend, weigerden ze Israëlische verzoeken om kogels van het lichaam of de plek waar ze werd neergeschoten af te staan, zodat ballistische tests konden worden uitgevoerd om vast te stellen welk wapen was gebruikt. ( . . .) Het probleem is dat de Palestijnen geen enkele prikkel hebben om de waarheid te achterhalen, omdat zij reeds een propaganda-overwinning hebben behaald. Door Israël van moord te beschuldigen en hun onbewezen bewering door de media herhaald te zien, zijn zij erin geslaagd een wereldwijde veroordeling van hun vijand uit te lokken.” [mijn vet]

Palmaffia’s maken gebruik van de opgewekte haat

En dan die opmerking van Roth dat Israël nooit de schuld bij zichzelf zoekt en niet zelfkritisch is. Dat is dus een chotspe. Israël is de vlees geworden redelijkheid vergeleken met de Palmaffia’s, die, net zoals de hele islamitische wereld, niet alleen geen zelfkritiek hebben, maar bewust en voortdurend liegen. Nou ja, bewust . . . . . dat is eigenlijk tóch een beetje de vraag. Hans Jansen, die teenentander wist van de islam, placht een anekdote te vertellen:

Hassan ligt onder een boom te slapen en wordt gewekt door het rumoer van een stelletje jongens die daar blijven rondhangen. Dus liegt hij ze het volgende voor: “Waarom gaan jullie niet naar de boomgaard van Omar? Daar is het gratis dadels eten!” Even later staat Hassan op en mompelt: “Waarom blijf ik hier toch liggen als het gratis dadels eten is in de boomgaard van Omar?

Palwatch en MEMRI berichten al jaren over de leugen-en-haat-propaganda uit de Palmaffia-kringen en uit de Arabische wereld plus Iran.

Palwatch heeft een video on-line staan waarin duidelijk wordt dat de Palmaffia’s meteen alweer bezig zijn om de haat die is opgewekt door de Akleh-propaganda uit te buiten om nóg meer haat en geweld te genereren. Een propaganda-site die zich Middle East Eye noemt, heeft voor dat doel een monoloog on line gezet van de vader van Muhammad al-Durrah, het jongetje dat 22 jaar geleden óók al — zeker weten! — gedood werd door “de Zionistische entiteit” en óók al in koelen bloede, net als Akleh.

En al die propaganda wordt gretig door links-regressief journaille overgenomen. Twan Huys is al heel lang een groot Palmaffia-liefhebber en dat geldt ook voor vrijwel alle Westerse “correspondenten” in Israël. Matti Friedman, een insider, legt de psychologische sociologie hiervan bloot:

“Veel vers aangekomen verslaggevers in Israël, op drift in een nieuw land, ondergaan een snelle socialisatie in de kringen die ik noemde. Die kringen voorzien hen niet alleen van bronnen en vriendschappen, maar ook met een kant en klaar kader voor hun verslaggeving, met gereedschap om uit complexe gebeurtenissen een simpel en tegelijk verwrongen verhaal te destilleren, waarin er een slechterik is die geen vrede wil en een goede kant die dat wel wil. Dit is het “Israël-verhaal” en het heeft het voordeel een verhaal te zijn dat gemakkelijk te vertellen is. Iedereen hier beantwoordt zijn mobiele telefoon en iedereen weet wat-ie moet zeggen. Je kinderen kunnen naar een goede school en je kunt eten in goede restaurants. Het is prima als je homo bent. Je kansen om op YouTube onthoofd te worden zijn gering. Bijna alle informatie die je nodig hebt – en dat is in de meeste gevallen informatie die kritiek bevat op Israël – is niet alleen gemakkelijk te verkrijgen, maar is al gerapporteerd door Israëlische journalisten of samengesteld door NGO’s. Je kan beweren dat jij de machthebbers de waarheid vertelt en je hebt daarvoor de enige “machthebbers” in de regio gekozen die geen bedreiging vormen voor jouw veiligheid.”

“Apartheid

Dan nodigt Huys Roth uit om zijn algemene mening over de omgang van Israël met “de Palestijnen” te geven. U hebt zeer harde woorden gebruikt, zegt Huys. Ik zou zeggen: leugenwoorden. En het grootste leugenwoord is natuurlijk: Apartheid. Want in Israël bestaat natuurlijk geen enkele “Apartheid” zoals die in Zuid-Afrika heeft bestaan. In Israël wonende Arabieren hebben alle burgerrechten. Met dat onhoudbare en onophoudelijke gezwatel over “Apartheid” in Israël, heb ik afgerekend in een hoofdstuk in mijn boek dat ook on-line staat: zie hoofdstuk 9.

Maar goed: rondom dat woord “Apartheid” gaat Roth vervolgens manipulatief kletsmeieren. Let op zijn lichaamstaal en gezichtsuitdrukking: verbeten! Hij wéét dat zijn gezwatel op dit punt extra doorzichtig is. Ik ga dat verwarde gezever in twee stukjes knippen. Roth begint met:

“We gebruiken dat woord in de juridische betekenis ervan. [brabbel onverstaanbaar] analogie. Er bestaan twee kenmerken van Apartheid. We vonden en intense neiging bij de Israëlische regering om te domineren en discrimineren op de Westbank en in Oost-Jeruzalem en Gaza. Het was een zeer gedetailleerd rapport. Israël kon er niks verkeerds aan vinden en toen begonnen ze maar te schelden. Een typische reactie.”

Wat zégt-ie nou eigenlijk? Dit is inderdaad gewoon verward gelul en wel zodanige bullshit en kolder dat het nauwelijks analyseerbaar is. Een wat minder ingevoerde luisteraar zou zomaar de beperking kunnen missen die hij maakt: namelijk dat het gaat om “de Westbank”, Oost-Jeruzalem en Gaza. Het gaat dus niet om “Israël zelf”. Maar ook voor die gebieden geeft hij dus toe dat er geen “Apartheid” is die met het systeem in het vroegere Zuid-Afrika is te vergelijken. Omdat het zo’n lekker propaganda-woord is, blijft hij eraan vasthouden. En dat doet hij door het “juridisch” te noemen. En wat is dat “juridische” dan? Nou dat is die intense psychopatische neiging van Israël om te domineren en discrimineren! En het was een heel gedetailleerd rapport! Ja, dat klopt en ik heb aan dat rapport en de rapportage dáár weer van in de Nederlandse media een flinke analyse gewijd. In die analyse kunt u kennis maken met nóg meer manipulatief gelul over “Apartheid” door HRW en Roth.

 “Bezetting”

Meteen aansluitend bij de boven geciteerde stierenstront over die “Apartheid” komt Roth met nóg meer ongelooflijke leugenlaster. Deze man is óf hartstikke gek, of totaal incompetent, óf wordt zwaar gechanteerd óf hij is omgekocht. Een combinatie kan ook natuurlijk. Wat hij zegt, kán je niet zeggen als je zijn informatiepositie hebt. Hij zegt namelijk dit:

De systematische discriminatie van Palestijnen wuifden ze weg, zeggend: maak je geen zorgen, het is maar een tijdelijke bezetting. Als het vredesproces klaar is, dan is dat allemaal weg. Maar een halve eeuw later is er nog steeds bezetting en geen vrede in zicht. De bezetting gaat gewoon door. We moeten het erkennen voor wat het is.”

Dat vredesproces — hij bedoelt Oslo 1993 — is zwaar bewezen en gedocumenteerd door Arafat vanaf het prille begin gesaboteerd middels haat en terreur! Dat móét Roth weten. Daarom is die “bezetting” er nog steeds. Hij móét weten dat de Palmaffia’s sinds 1993 een flink aantal steeds genereuzer wordende vredesaanbiedingen van Israël hebben afgeslagen: 2000 (Camp David met Clinton, Arafat en Barak); 2001 (Taba met Bush, Arafat , Barak); 2007 (Annapolis met Bush, Abbas en Olmert); 2008 (met Olmert en Abbas); 2011 (met Hillary Clinton, Obama, Abbas en Netanyahu). Hij móét weten dat in die vredesvoorstellen de Palmaffia’s gemiddeld zo’n beetje voor 98% hun zin hadden kunnen krijgen. Hij móét weten dat steeds duidelijker is gebleken dat de Palmaffia’s geen vrede willen, maar dat ze leven van terreur, corruptie en parasitisme. Hij móét weten dat ze geen normale staat willen en kunnen runnen en alleen maar uit zijn op genocide op de Joden en de vernietiging van Israël, zoals nog steeds in de beginselprogramma’s van Hamas en Fatah staat.

En nu nog even de geschiedenis vóór 1993. En daar komen we aan het Grote Gigapunt van Kosmische Afmetingen in de geschiedenis van Israël. Wat mag dat wel zijn? Vertel, Pennings! Welnu: er is geen sprake van een bezetting door Israël. Wazeggu!? Ja, dat hoort u goed: ER IS GEEN BEZETTING!!! Al rolt het leugenwoord al decennia nóg zo routineus uit de domme leugenbekken van journalisten en politici overal ter wereld, inclusief die van pseudo-linkse Israëli’s. En dus nu ook weer uit het bejaarde deugleugensmoeltje van de schijnbaar eerbiedwaardige Kenneth Roth. De mega-leugen is aan de kaak gesteld door eminente deskundigen zoals Efraim Karsh in zijn essay “What Occupation?”, in het hoorcollege van Eugene Kontorovich “The Legal Case for Israel” en in de tractaten van Eli E. Hertz. Maar ik zal het voor de zeventachtigmiljoenmiljardste keer óók nog maar eens zo kort mogelijk uitleggen.

Bij het verdrag van 1922 van San Remo werd een gebied dat het huidige Israël, de huidige “West-bank” en het huidige Jordanië omvatte aangewezen als vestigings gebied voor de Joden met als voorwaarde dat de Joden geen inbreuk zouden maken op de rechten van de daar wonende Arabieren. Dat hebben de Joden ook nooit gedaan en al het geweld is vanaf 1920 begonnen en vol gehouden door de Arabieren onder leiding van Amin al-Husseini, de Mufti van Jeruzalem. Door al dat Arabische geweld bleek een . . . . eh . . . . multiculturele samenleving niet mogelijk en kwam er in 1937 het Peel-verdelingsplan. Dat werd door de Joden aanvaard en onder invloed van Amin al-Husseini, de Moefti van Jeruzalem, door de Arabieren verworpen. Dit was de eerste van het tiental grote kansen die de “Palestijnen” op een eigen staat hebben gehad en die ze allemaal bewust hebben laten lopen, omdat het de Palmaffia’s helemaal niet gaat om een eigen staat, maar om het uitroeien van de Joden en het vernietigen van Israël.

In 1947 was er opnieuw een verdelingsplan van de Verenigde Naties, die toen nog niet beheerst werden door de OIC en dus als een redelijk fatsoenlijke club kon gelden. Ook dat 1947-plan werd door de Joden aanvaard en door de Arabieren afgewezen, die in plaats daarvan met vijf Arabische legers de in mei 1948 uitgeroepen staat Israël binnen vielen.

Israël hield stand en de oorlog van 1948 bepaalde waar de bestandslijnen – géén grenzen! – kwamen te liggen. Jordanië bleef een flink gebied ten Westen van de Jordaan illegaal – want na een aanvalsoorlog! – bezet houden. Dat gebied was Samaria-Judea en de Palmaffiapropaganda heeft ons inmiddels geleerd dat gebied “de Westbank” te noemen.

Wat we tot nu toe vast moeten houden is dus: Arabieren beginnen het geweld, weigeren elk compromis en bezetten illegaal Samaria-Judea.

Vervolgens vielen in 1967 de Arabieren Israël opnieuw aan en Israël won opnieuw. Het verlegde de bestandslijnen nu tot aan de rivier de Jordaan, dus precies inclusief het gebied, Samaria-Judea, waarop de Joden volgens San Remo 1922 nog steeds het recht hadden te wonen. De geheime stukken die inzicht geven in de meningsverschillen die in de zomer van 1967 bestonden in de politieke en militaire top van Israël zijn pas in 2012 vrijgegeven, maar de interpretatie van die stukken verandert niet veel aan het beeld dat bij geïnformeerde mensen allang bestaat over de houding van Israël: verregaande bereidheid tot concessies.

Het kwam er tenslotte op neer dat Israël bereid was nagenoeg dat hele gebied Samaria-Judea, vanwaar het nota bene zojuist voor de tweede keer (1948 en 1967) was aangevallen en waar volgens San Remo 1922 Joden nog steeds vestigingsrecht hadden, weer op te geven. Israël wenste alleen dat Jeruzalem een ongedeelde stad zou worden waarin onder Joodse controle alle bevolkingsgroepen hun rechten zouden hebben en in vrede zouden leven. Israël eiste verder 3% (!) van het veroverde Samaria-Judea te behouden, namelijk stukjes gebied die aanliggen tegen de bestandsgrenzen van 1967 en wel daar aar Israël zó smal is dat je bij wijze van spreken vanaf die bestandsgrens een steen naar Tel Aviv kunt gooien. Maar de Arabische staten, in vergadering bij elkaar in Khartoum in september 1967 besloten tot de beruchte drie keer nee: geen onderhandelingen met Israël, geen vrede met Israël, geen erkenning van Israël. Dus alle vergaande coulance en compromisbereidheid van Israël waren vergeefs en Israël werd GEDWONGEN het bestuur van Samaria-Judea op zich te nemen. En dat noem je dan “bezetting”!?

En de waanzin verdiept zich nog. Want in 1973 vallen de Arabieren Israël opnieuw aan. In deze Yom Kippoer-oorlog werd Samaria-Judea alléén daarom niet voor de derde keer als springplank gebruikt om Israël aan te vallen omdat koning Hoessein van Jordanië veel te bang was dat zijn eigen “Palestijnen” de chaos te baat zouden nemen om hem van de troon te stoten.

Daarmee niet genoeg. Israël bleef opnieuw overeind en de “kolonistenbeweging” ontstond, die heel gewoon gebruik maakte van zijn sinds 1922 bestaande recht om in Samaria-Judea te wonen, een recht dat versterkt was doordat in 1948 en in 1967 Israël vanuit Samaria-Judea was aangevallen en slechts “toevallig” niet ook nog een keer in 1973.

Nog eens heel kort samenvatten? Dus 1) de Arabieren plegen vanaf 1920 terreur, 2) vallen Israël twee keer binnen vanuit Samaria-Judea, een gebied waar de Joden volkenrechtelijk vestigingsrecht hebben, 3) wijzen elk compromis af, 4) dwingen Israël, dat bereid is Samaria-Judea voor 96% weer op te geven, het bestuur ervan op zich te nemen en dat noem je dan: “bezetting”.

Dat is dus de perverse krankzinnigheid voorbij. En je kan het woord, zoals gezegd, elke dag in de hele wereld uit de domme leugenbekken van journalisten en politici horen rollen. En Kenneth Roth, met zijn obsessie met Israël en in een eminente informatiepositie om dat allemaal te weten, laat het woord opnieuw kalmpjes vallen bij zijn bewonderaar Twan Huys, die uiteráárd van toeten noch blazen weet.

Iets van een conclusie, maar ik geloof niet dat het ooit over gaat

Op het einde van het interview komt het gesprek tussen Huys en Roth nog eens terug op die “Apartheid” en maakt Twan Huys nog eens duidelijk hoezeer de heersende linkse media aan de leiband lopen van NGO’s als HRW.

Huys: “Hoe voelt dat voor een zoon van een vluchteling uit Nazi-Duitsland?”

Roth: “De leidende Israëlische groepen zijn het met ons eens. Maar toen Israël ons begon zwart te maken, wist ik dat we gelijk hadden. Ze noemden ons antisemitisch. En ik ben nog wel Joods. Zo diep zinken ze. Ik ben [als zoon van een Joodse vader die uit Nazi-Duitsland moest vluchten] wel gewend dat ze me zwart maken. Ik hoop dat ze ooit inzien dat het fout is dat ze de Palestijnen onderdrukken.”

Dit is dus een narcist in een links-regressieve bubbel: “De leidende Israëlische groepen zijn het met ons eens”. Dit is zo’n figuur die ik wel eens omschrijf als behorende tot het het met de islam collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat. Hij weet niks, of geeft voor niks te weten van de facts on the ground, dus van de voortdurende terreur en terreurdreiging van de Palmaffia’s, geeft gewoon Israël de schuld en baadt lekker in zijn slachtofferschap en vermeende Grote Morele Gelijk.

Waarna Twan Huys: “En misschien ook complimenten naar u. Er is veel respect voor de organisatie waarvoor u werkt, Human Rights Watch. Al u ergens over schrijft dan kunnen mensen niet om u heen.”

Nee, Buitenhof kon er niet omheen deze halve gare als een hele heilige te beschouwen en hem dienovereenkomstig door Twan Huys een kritiekloos en idolaat interview te laten afnemen. Kan je de directeur van Human Rights Watch een halve gare noemen? Nou ja, anders is de man puur slecht, of zwaar incompetent, of omgekocht. Het woord “desinformatie” dringt zich op. Geen idee of hij het expres doet, maar hij kletst inzake Israël gevaarlijk uit zijn nek. Een dringende vraag blijft daarom: wat zou die @OmbudsmanNPO met-een-vagina @margosmit1 hiervan nou vinden? U weet wel, die dame die “Ongehoord Nederland” eenzijdigheid verweet en een gebrek aan kritisch doorvragen.

Zoals mijn vaste lezers weten, ben ik helemaal van dé wetenschap en daarom heb ik de volledige tekst opgevraagd van een stuk van Gerald Steinberg van Bar Ilan University. Ik moet dat nog binnen krijgen, maar de abstract van het stuk geeft een indicatie dat ook Steinberg is gestoten op de anti-Israël-bias van Roth.

_____________________