Oost-Jeruzalem, februari 2014

Dit stuk probeert een aantal fundamentalia uit mijn boek “ISRAËL BESTÁÁT — en is de meest legitieme natie ter wereld” zo kort en kernachtig mogelijk weer te geven. Voorts zal dit stuk onder constante revisie zijn zolang ik (1945) nog tijd van leven heb. Er zijn meer kernachtige teksten die inzicht geven in de inhoud van mijn boek voor degenen die het lezen van hele boeken bezwaarlijk vinden. Bijvoorbeeld het interview dat Luc Pauwels in september 2021 met mij had voor het Vlaamse “Doorbraak”. Daarnaast kan ik de “Korte geschiedenis van Israël” van David Deutsch van harte aanbevelen: een meesterwerkje dat in papieren pamfletvorm misschien zo’n 50 pagina’s zou tellen.

Ik ga de volgende essentiële vragen in onderstaande volgorde beantwoorden:

1) Moeten bij herdenkingen van WO II Joden apart herdacht worden?
2) Is de Holocaust de rechtvaardiging voor het bestaan van Israël?
3) Is het terecht om Israël, Holocaust en Joodse identiteit te ontkoppelen?
4) Heeft Israël internationaalrechtelijk bestaansrecht?
5) Heeft Israël moreel bestaansrecht?

Daar gaan we.

1) Moeten bij herdenkingen van WO II Joden apart herdacht worden?

Ja, Joden moeten apart herdacht worden omdat Jodenhaat de grote constante is in de wereldgeschiedenis. Jodenhaat is aanwijsbaar vanaf 300 voor Christus in Egypte en via de islam en het christendom wereldwijd tot in onze tijd. Alleen en uitsluitend Joden zijn vanaf de Romeinen tot in onze tijd de uniek vervolgden, met als dieptepunt het Absolute Kwaad van het nazisme en de Holocaust. Tegenwoordig is veel Jodenhaat vermomd als “Israëlkritiek” of “anti-Zionisme”. Israël wordt behandeld als de Jood onder de naties.


2) Is de Holocaust de rechtvaardiging voor het bestaan van Israël?

Ja. Deels. Namelijk voor zover bedoeld wordt het bestaan van Israël als historische noodzaak. Ik vat het begrip “historische noodzaak” op twee manieren op, namelijk ten eerste als uitkomst van een historisch proces dat nu eenmaal verliep zoals het verliep. Dat objectieve historische proces zou je als volgt heel kort kunnen samenvatte: de hierboven al genoemde Jodenhaat als constante in de wereldgeschiedenis; de diaspora; niettemin de onafgebroken aanwezigheid van het Jodendom gedurende 3000 jaar in Palestina en hun religieuze band met die landstreek; groeiend antisemitisme en pogroms in Europa sinds 1880; WO II en Holocaust; het objectieve feit dat het ontstaan van Israël door miljoenen mensen in de hele wereld subjectief gekoppeld wordt aan de Holocaust; het bondgenootschap tussen de Moefti van Jeruzalem. Amin al-Husseini en Hitler; het voortleven van de gemengd nazistisch-islamitische traditie in de islamitische wereld.

De tweede manier waarop Israël een historische noodzaak is: als hét toevluchtsoord voor Joden als het wéér misloopt. En het is inderdaad alweer grondig aan het mislopen, want van alle kanten komen de berichten van groeiend antisemitisme, vooral aan de universiteiten, in Europa en vooral in Amerika en vooral onder Amerikaanse zwarten.

Behalve als historische-noodzaak-op-twee-manieren, bestaat Israël óók en vooral als vrije natie tussen andere naties en wel door die daad van zelfbevestiging op 14 mei 1948 toen Israël zichzelf uitriep tot staat. Een natie die een bepaald stuk land uitroept tot zijn territorium en dat weet te verdedigen heeft internationaalrechtelijke legitimiteit. Dit wordt hier beneden nog verder uitgewerkt.

Kortom: Israël is een vrije natie die een noodzakelijk product is van de geschiedenis en een noodzakelijk toevluchtsoord voor als het weer misgaat.

3) Is het terecht om Israël, Holocaust en Joodse identiteit te ontkoppelen?

Uit het voorgaande volgt dat pogingen tot ontkoppeling van Israël, de Holocaust en de Joodse identiteit dwaas zijn. Zo’n poging is in 2011 en 2015 ondernomen door wijlen Manfred Gerstenfeld en ik heb me daar in een viertal artikelen tegen verzet. Het is niet duidelijk hoe groot het aantal Nederlandse Joden is, dat het met Gerstenfeld eens is. Ik hoop weinig.

Essentieel is de samenvloeiing van nazisme en islam, zowel theoretisch als historisch. De islam deelt alle wezenskenmerken met het nazisme, waaronder Jodenhaat, Führerprinzip en expansieve oorlogszucht. Toen de Moefti van Jeruzalem. Amin al-Husseini, een extreme Jodenhater, de samenwerking met Hitler aanging en waarschijnlijk de laatste stoot heeft gegeven tot Hitlers besluit de massamoord op de Joden als industrieel vergassingsproject aan te pakken, vloeiden twee Jodenhaat-systemen samen, één voortkomend uit een ontspoord christendom en één voortkomend uit de islam waarin Jodenhaat het voorgeschreven spoor is. Als Rommel zomer 1942 van Montgomery had gewonnen in de Egyptische woestijn, en had kunnen doorstoten naar Palestina, dan waren de mobiele vergassings-units die in Griekse havens klaar stonden voor de Moefti om verscheept te worden, metterdaad gebruikt. De leiders van de Palmaffia’s, van Arafat tot Abbas en die van Hamas, hebben zich expliciet in de traditie van de Moefti gesteld. Door de islamitische massa-immigratie is het probleem onomkeerbaar ook een Europees en Nederlands probleem geworden.

Dus dwaze praat over “het conflict in Palestina niet naar Nederland importeren” of over het netjes scheiden van “de Midden-Oosten-problematiek” en de Holocaust om moslimkinderen te leren dat Israël en Holocaust en Joden en “Palestijnen” allemaal héél verschillende categorieën zijn, is dom en futiel. Het is historische onzin en deze categorieën zijn, zowel bij moslims als bij iedereen die wél bij zijn gezonde verstand is, ook in de actualiteit diep verbonden.

4) Heeft Israël internationaalrechtelijk bestaansrecht?

De stichting van Israël werd mogelijk gemaakt door de Volkenbond in de Resolutie van San Remo van 25 april 1920. De Volkenbond had hiertoe internationaalrechtelijk het recht omdat dit vrijwillig was afgesproken door de naties van de wereld. (Nogmaals: de stichting van Israël vond feitelijk plaats door een unilaterale daad van zelfbevestiging en doordat Israël zich wist te handhaven als staat en zijn grondgebied wist te verdedigen en besturen. Meer is internationaalrechtelijk niet nodig.) San Remo blijft echter van belang als legitimatie van het recht van de Joden om zich óók te vestigen in Samaria-Judea, alias “de Westbank”. Want internationaalrechtelijk erft een nieuwe machthebber, Israël, automatisch de grenzen van het grondgebied van de oude machthebber, in dit geval mandaat-Engeland.

Dat laatste recht, vestiging van de Joden in Samaria-Judea, is versterkt door het oorlogsrecht, door de terreur die vanaf 1922 olv de Moefti van Jeruzalem Amin al Husseini is gepleegd, maar meer nog door de aanvallen die via Samaria-Judea zijn gepleegd op de Israëlische staat: in 1948 en 1967 en slechts door toeval niet in 1973. Door deze terreur en oorlogen heeft Israël het volste recht Samaria-Judea te annexeren. Al wat de Verenigde Naties en haar verdere organen te berde hebben gebracht is een mening, maar heeft verder geen rechtskracht omdat zulks volgens het eigen Charter van de VN zo is.

Persoonlijk noem ik de Verenigde Naties consequent de Verenigde Nazi’s omdat deze club geleid wordt door misdadigerstaten, maar als je desondanks de Algemene Vergadering van deze VN serieus neemt, dan moet je de hieronder beschreven “antikoloniale” Verklaring ook voor de Joden laten gelden.

Namelijk. De “United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples” (UNDRIP) werd aangenomen door de Algemene Vergadering van de VN in 2007. Dat verdrag erkent dat inheemse volken (ook wel: eerste of oorspronkelijke volken genoemd) een onvervreemdbaar recht bezitten op een gegeven land en zijn hulpbronnen. Engeland, Frankrijk en Duitsland stemden vóór deze verklaring en in 2010 hebben ook Australië, Canada, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten de verklaring formeel bekrachtigd. En nu zijn volgens het internationaal recht de Joden toevallig de sinds meer dan 3000 jaar inheemse bevolking van Palestina, inclusief Samaria-Judea. De Arabieren brachten pas in 638 AD Palestina onder het bloedige islamitische kromzwaard.

Wie nog eens op krachtige wijze uitgelegd wil krijgen waarom de term “bezetting” voor Samaria-Judea zo’n smerige leugen is: hier.


5) Heeft Israël moreel bestaansrecht?

Als de Arabieren pas in 638 in Palestina opdoken op het moment dat de Joden daar al een paar duizend jaar zaten, dan kan je zeggen dat de kolonisatie van Palestina door Europese Joden eigenlijk een vorm was van dé-kolonisatie. De Joden maakten een einde aan 1300 jaar islamitische bezetting. Wil men de trek van de Joden na 1880 per se zien als kólonisatie, dan was het toch een uiterst humane kolonisatie, eigenlijk een vorm van ontwikkelingshulp. Want Palestina was in 1880 een nagenoeg ontvolkt en desolaat gebied. De Joden brachten daar vanaf 1880 een ongekende welvaart op gang. Door een geweldige krachtsinspanning van de Joden werden armoede en stagnatie overwonnen. Het gewetenloze irrationalisme van de islam dat altijd en overal de vorm aanneemt van maffioos, feodaal bestuur, werd, waar de Joden bestuurden, verdrongen door de Joodse cultuur van redelijkheid en rechtvaardigheid.

Koloniaal betekende historisch normaal dat in Afrika en Azië een kolonisator kolonieën verwierf om controle te krijgen over grondstoffen en om arbeid van inheemsen te exploiteren. Dat was in Palestina totaal niet aan de orde voor de Joodse immigranten. Er wachtte extreem zwaar lichamelijk werk, afzien van comfort en het duurde jaren voordat het werk vrucht droeg.

Nog een bijzonderheid van dit “kolonialisme”: de Joden kóchten het land dat ze gingen bewerken voor doorgaans woekerprijzen. Merkwaardig dan dat Israël het enige land is dat continu het verwijt krijgt het land in Palestina “gestolen” te hebben.

Deze poging tot sociaal-economische ontwikkeling en culturele humanisering van ook de Arabische bevolking hebben de Joden in Israël dwars door alle terreur en oorlogen die vanaf 1922 door de Moefti en diens opvolgers (Arafat, Abbas, Hamas) volgehouden.

Bijvoorbeeld. Meteen na 1967, nadat Syrië en Egypte vergeefs hadden geprobeerd Israël te vernietigen, een nederlaag hadden geleden en geweigerd om zelfs maar met overwinnaar Israël te onderhandelen (drie keer “nee” van Khartoem) en Israël dus dwongen het bestuur van Samaria-Judea (“de Westbank”) op zich te nemen heeft Israël gedurende een té korte periode een ongekende welvaart in die streek weten te scheppen. Dat kwam door het zogenaamde “open-bruggen-beleid” met Jordanië, maar omdat de Israëlische autoriteiten geen paal en perk stelden aan de vijandige propaganda van Arafat en PLO-Fatah in dat gebied kreeg het terrorisme steeds meer vrij spel en eindigde die periode van voorspoed al in het begin van de jaren 1970.

De morele rechtvaardiging van de staat Israël loopt voor een deel parallel met de internationaalrechtelijke legitimatie. Het grote feit is dat de Joden in vergelijking met de wrede en achterlijke feodaal-islamitische cultuur een cultuur brachten naar Palestina die een wonder was van humanisme en progressiviteit. Omdat de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini, met behulp van de islam de tot samenwerking met de Joden geneigde Arabische clans uitschakelde, kon hij vanaf 1922 de terreur beginnen en die is na honderd jaar, anno 2022, nog steeds niet opgehouden.

Die zal ook niet ophouden omdat de islam de islam is: een onhervormbare nazi-ideologie. Donald Trumps Abraham-Akkoorden, sowieso al gesaboteerd door Joe Biden, zullen de Arabieren slechts zolang afhouden van opnieuw volledige steun aan de Palmaffia’s als Iran een gevaar is. Mocht een revolutie in Iran slagen en het nucleaire gevaar voor de Arabieren afgewend worden, dan zullen ze opnieuw een gevaar voor Israël blijken. De Jodenhaat in de Arabische cultuur zit te diep. Daarom is op de langere termijn de enige uitweg voor Israël: annexatie van zowel Samaria-Judea als Gaza.

________________________