Dit stuk van Glick is gedateerd 31 oktober 2022. Ik vat het begin parafraserend samen en ik vertaal de laatste alinea’s omdat die erg gedetailleerd zijn. Scroll even naar de slot-alinea, want die is is de belangrijkste en kernachtigste.

De verkiezingen van dinsdag 1 november 2022 gaan niet over het karakter van Netanyahu maar over het karakter en de nationale soevereiniteit van Israël. Deze existentiële splitsing is tussen het links-Arabische blok en het rechts-Zionistische. De rechtse kiezers die zich via Yamine en “Nieuwe Hoop” hebben laten losweken uit het Zionistische kamp, voelen zich verraden door de regering Bennet- Lapid-Gantz. De voormannen van deze partijen (Bennett, Shaked, Sa’ar) hebben het Zionisme en de nationale zaak verraden door de politiek gemotiveerde corruptie-aanklacht tegen Netanyahu te steunen, een zaak nagenoeg verkruimeld is.

Het links-Arabische blok, Bennet- Lapid-Gantz (BLG), hebben niet alleen de economie, maar vooral de internationale positie van Israël naar een dieptepunt geleid door aan de leiband van de regering Biden te lopen. BLG hebben Biden beloofd “niks verrassends” tegen het atoomprogramma van Iran te ondernemen. Meteen nadat BLG aan de macht waren, verminderden de rapporten over Irans fraude met nucleaire installaties. Ze hebben olv de Biden-regering aan het door Hezbollah gecontroleerde Libanon maritieme territoriale rechten overgedragen waardoor het recht op enorme gasvoorraden zijn verspeeld. De Amerikaanse ambassade bemoeit zich in detail met de militaire operaties van het IDF tegen de terreur in Samaria-Judea. BLG hebben de controle over Israëls buitenlandse politiek overgedragen aan de regering Biden en de nationale veiligheid ondermijnd

De vertegenwoordigers van dit links-Arabische BLG-blok meent dat ze niet de wensen van de kiezers moeten volgen, maar die van linkse “permanente bureaucratie” , de post-nationale elite, dus van hooggerechtshof-rechters, officieren van justitie en IDF-generaals. Ze geloven wel weer in “mob rule” in de stem van de straat dus en noemen dat “substantieve democratie”. In Samaria-Judea, het Joodse hartland dat Israël volgens internationaal recht mag besturen, hebben ze toegelaten dat in het Area C-gedeelte (geheel onder Israëlische controle) het illegaal bouwen door Palestijnse Arabiern met 80% is toegenomen. Aldus wordt de facto een “Palestijnse staat” geschapen. Ze hebben

“( . . .) ermee ingestemd de roerige bedoeïenen en de moslimminderheid van Israël daadwerkelijk autonomie te verlenen. Om hun coalitiepartner Ra’am van de Moslimbroederschap een plezier te doen, gaven Lapid, Bennett en Gantz de Israëlische bedoeïenen groen licht om hun grootschalige diefstal van overheidsgronden voort te zetten en hun illegale autonome zones in de Negev uit te breiden. In Jeruzalem, Haifa, Lod, Akko, op de wegen in de Negev en de Galilea wordt de Israëlische wet nauwelijks gehandhaafd tegen Arabische wetsovertreders, inclusief – en vooral – degenen die zich schuldig hebben gemaakt aan terroristisch geweld tegen hun Joodse landgenoten. In plaats daarvan worden Israëlische politieagenten die irredentistische, gewelddadige Arabische oproerkraaiers hebben bestreden, strafrechtelijk vervolgd en aangeklaagd voor het gebruik van geweld om Arabisch volksgeweld de kop in te drukken.”

Ze hebben ook toegewerkt naar het beëindigen van het Joodse karakter van Israël.

“De afgelopen anderhalf jaar heeft de regering zich aangesloten bij de progressieve, gepolitiseerde juridische broederschap in haar jarenlange oorlog tegen Israëls Joodse nationale karakter. De regering begon af te brokkelen toen minister van Volksgezondheid Nitzan Horowitz besloot het verbod op hametz in openbare ziekenhuizen tijdens Pesach op te heffen. De implicatie van de wet was dat Joden die zich kosher houden voor Pesach niet in staat zouden zijn om de strikte regels van de Joodse wet te volgen als ze in het ziekenhuis werden opgenomen. Die zet overtuigde Yamina Knesset-lid Idit Silman om het voor gezien te houden. Maar het was niet de enige anti-Joodse of anti-Zionistische poging van de regering. Verre van dat. Minister van Onderwijs Yifat Shasha-Biton heeft het bijbelonderwijs en de modules pre-moderne joodse geschiedenis in niet-religieuze overheidsscholen beëindigd. Het holocaust-onderwijs werd effectief beëindigd toen de regering aankondigde een einde te maken aan de reizen naar de vernietigingskampen in Polen.”

“Shasha-Biton schrapte ook de examens geschiedenis en literatuur. Aangezien de curricula van de middelbare scholen opgebouwd zijn rond de eindexamens, maakte Shasha-Biton in de praktijk een einde aan alle Joodse lessen op de scholen. Als haar hervormingen intact worden gelaten — en dat zal gebeuren onder een links-Arabische regering — zal een generatie Israëlische Joden gedoemd zijn tot onwetendheid en leegte, waardoor zij niet in staat zijn te begrijpen waarom hun land het verdient te worden verdedigd. In plaats van joods en zionistisch onderwijs heeft Shasha-Biton genderstudies en andere progressieve stokpaardjes geïntroduceerd, te beginnen op de kleuterschool. Als minister van religieuze zaken heeft Bennetts luitenant, Matan Kahana (nu een trouw lid van Gantz’ partij), hervormingen doorgevoerd om de rabbinale rechtbanken van de staat, de koshere examens en de religieuze raden te vernietigen. Minister van Communicatie Yoaz Hendel ging aan de haal met het vermogen van de ultraorthodoxe gemeenschap om zich afzijdig te houden van smartphones, en minister van Financiën Avigdor Liberman richtte het grootste deel van zijn inspanningen op het demoniseren en verarmen van ultraorthodoxe Israëli’s.”

“Lapid en Gantz hebben beiden de wens geuit om de basiswet van Israël, die Israël definieert als de natiestaat van het Joodse volk, uit te hollen. Hun standpunt, gesteund door de post-zionistische partijen Labor en Meretz en door de Arabische partijen, is niets minder dan een verloochening van de grondslagen van het moderne zionisme en van de documenten over de oprichting van Israël die teruggaan tot de Verklaring van Balfour.”

“De laatste jaren is de kloof tussen rechts en links in Israël, en wereldwijd, onoverbrugbaar geworden. Links stelt de ongelijkheid graag voor als louter een meningsverschil over het karakter van rechtse politieke leiders. Door de inhoudelijke, ja zelfs existentiële kwesties die de kampen verdelen te begraven, is links erin geslaagd zijn rechtse tegenstanders te verdelen. Ze zijn erin geslaagd een groot genoeg deel van rechts te verleiden om hun politieke kamp te verlaten en links aan de macht te brengen. Maar hun succes heeft het geschil alleen maar onloochenbaarder en onoverbrugbaarder gemaakt. Het is niet Netanyahu die Israëli’s van hun landgenoten scheidt. Ons binnenlands debat draait om één vraag: geloven we in onze natiestaat en willen we die behouden en verdedigen, of verwerpen we onze nationale identiteit en nationale rechten, en streven we ernaar beide te vervangen door een globalistische, progressieve identiteit, verstoken van zionisme en van Joodse soevereiniteit? Dat is de vraag die we zullen beantwoorden als we dinsdag naar de stembus gaan.”

______________________