Aan Zijne Autistische Dichtgetiktheid, de Heer A. Grunberg

Grunberg deed mee aan een groot hersen-onderzoek in Israël waarbij de vraag luidde: bestaan er Joden met een IQ van minder dan 80? De resultaten bleken een “ja” op te leveren, maar dat was pas nadat Grunberg aan de cijfers was toegevoegd. Dat-ie op ’t laatste nippertje meedeed, was eigenlijk een geintje omdat-ie een bekende Jood is en toevallig in Israël verbleef bij zijn zus, die een van de leidsters is van het onderzoek. Het onderzoek bleek namelijk 0,001% Joden met min-tachtig op te leveren. Een duizendste procent dus, dat is, eh, effe rekene, eh . . . . . ja, een op de honderdduizend Joden heeft een IQ van minder dan tachtig. De onderzochte populatie was ook precies 100.000.

Die lul kan dus echt niet denken. Of wil niet denken. Niks anders dan de foute kant van z’n onderbuik. Ja, dat kan! Je hebt namelijk ook een goeie onderbuik-kant. Het wordt ook wel omschreven als nekharen of dat stemmetje ergens in je hoofd dat je probeert weg te drukken. “Geweten” wordt het ook wel eens genoemd. Grunberg wéét volgens mij best dat Wilders geen fan van Israël is omdat het zo goed uitkomt om moslims zwart te maken. Grunberg wéét dat de tijd van marcherende bruinhemden definitief voorbij is en dat het nou linkse zwarthemden zijn (“Antifa”) gezamenlijk in colonne met groene hoofd-banden. Is het puur recalcitrant geouwehoer, alleen maar om maar iets afwijkends te zeggen? Marketing? Verdienmodel? Hij móét tegenin zijn eigen échte onderbuikgevoel aan ’t schrijven zijn. Of is-ie nou emotioneel werkelijk zó erg gehandicapt? Onderstaande tekst schreef-ie afgelopen vrijdag in z’n voetnoot op de Völkische.

Over bovenstaande “voetnoot” heb ik al eerder in een tweet dit gezegd:

“Lees de aangehechte ‘voetnoot’ van Grunberg in de Völkische. Lees daarna mijn stukkie ‘Arnon Grunberg is een lugubere Jood’ https://martienpennings.wordpress.com/2017/08/28/arnon-grunberg-is-een-lugubere-jood/ … Die totále dichtgetikte argumentsloosheid van nep-links is de enige echte oorzaak van de “polarisatie” van de laatste decennia.”

Die nare, domme insinuaties in Grunbergs middelste alinea, laat ik voor wat ze zijn. Maar misschien moet ik dat “dichtgetikte argumentsloosheid” van Grunberg wél verduidelijken.

Grunberg bewéért namelijk gewoon dat het artikel van Lucassen “Scheffers opvattingen nuanceert”. Terwijl Jan van Beek overtuigend heeft aangetoond dat Lucassen, zoals gewoonlijk, uit zijn nek lult. Het artikel van Scheffer is op zichzelf al overtuigend en sober. (Wat mij betreft zelfs té sober want Scheffer spreekt weer eens van “moslimfundamentalisme” terwijl  de hele islam fundamentalistisch is.) Voorts is er een uitstekend stuk van Bart Schut — (die mij een verschrikkelijke lul vindt en ook niet aarzelt om dat in de kroeg hardop te zeggen terwijl ik erbij ben: tis dat ik zo vredelievend ben, want hij is een hele grote jongen maar desondanks geen partij voor mij asteropaankomt ) — in het Nieuw Israëlitisch Weekblad (NIW) waarin hetzelfde wordt betoogd.

Wat moet je nou met zo’n autistische gek als Grunberg? Ja, doodzwijgen, maar hij krijgt overal in de gesubsidieerde regressief-linkse media net zoveel podium als-ie wil. Argumenten hebben geen vat op ‘m. Dus mijn advies aan ‘m om eens een boekje te lezen waarin aangetoond wordt dat de islam een nazisme avant, pendant et après la lettre is, blijft zinloos, want dat advies bereikt ‘m niet en als mijn advies ’m zou bereiken, volgt-ie ’t niet op en als-ie’t wel zou opvolgen, verandert-ie nóg niet van inzicht. Want immuun voor argumenten en bewijzen, zoals ’t hele collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat.

Maar er staat voor de zelfmanifestanten dan ook veel op ’t spel: een jarenlang gekoesterde illusie, een monopolie op het morele gelijk en nu blijken ze al decennia aan de verkeerde kant van de geschiedenis te staan. Dat toegeven gaat nog veel pijn kosten.

TOEGIFT:


Kop op TPO. Klik hier voor de bijbehorende tekst.

Dit is ook weer zo’n diepdomme gedachte die als “diep” door domkop Grunberg wordt gepresenteerd. Empathie = Wille zur Macht. Ik ga er niet eens op in.
_____________

Advertenties

Nee, Federica Mogherini heeft zich niet noodzakelijk naar de EU-top geneukt, want haar communist-zijn gold voor de cynische machtspolitici van Eurabië óók als een enorme pré!

Mogherini met vacantie op Cuba

Jammer dat een #SheToo niet mogelijk is. Want dan moeten de aangevers al die oudere mannen zijn die als beloning voor bewezen seksuele diensten jongere vrouwen onterechte promotie hebben gegeven.

Maar dit terzijde.
Terzake!

Soms zie je ineens iets heel helder. Want het was mij — afgezien van de omhoogneukverklaring — toch wel een raadsel hoe de nu 43-jarige Federica Mogherini het tot Commissaris Buitenlandse Zaken van de EU had geschopt. Tot ik in een helder moment besefte dat zij als communiste, die ooit een afstudeer-scriptie had geschreven waarin ze de relatie tusssen politiek en islam gunstig belichtte, juist geknipt was om als “idealiste” voor het karretje van de pure machtspolitiek van de EU gespannen te worden.

Die machtspolitiek — die vanaf begin jaren 1970 gevoerd werd en een enorme boost keeg van de “oliecisis” (Grote Arabische Chantage-crisis!) van 1973 — berustte en berust op een uitruil met de Arabierisch-islamitische olielanden: olie in ruil voor ongeremde EU-propaganda voor de islam en even ongeremde massa-immigratie van moslims naar Europa.

Toevallig was er met de “68-ers” een generatie aangetreden van hedonistische revolutionairen met een aantal ideologische voorkeuren die precies in die cynische geo-machts-politiek pasten: totalitair maakbaarheidsdenken; betuttelracistische liefde voor exoten en dan vooral voor “Palestijnen”; haat jegens Israël als “kolonialistische macht”; culturele zelfhaat vanwege de twee wereldoorlogen en “kolonialisme & imperialisme”. (Een meestal veronachtzaamde factor in deze geestesgesteldheid der “68-ers” was ook: als je Israël kon beschuldigen van “nazi-praktijken” jegens de “Palestijnen”, dan hielp dat flink bij de Holocaust-verwerking. Bij de Baader-Meinhof-groep was dat bijvoorbeeld een belangrijk psychologisch mechanisme.)

Zo kon “Eurabië” ontstaan dat we vanaf de jaren 1970, dus nu bijna 50 jaar, voor onze ogen hebben zien groeibloeien en waarin mensen die zich “links” wanen en “progressief” . . . . . .  precies in de kaart spelen van cynische internationale machtspolitiek. Hoe? Door de meest reactionaire en wrede ideologie te promoten en verdedigen die deze aardkloot ooit heeft gezien: de nazislam.

Mogherini is een typische vertegenwoordiger van die “68-ers”, zij het van de 2e generatie. En ze voert dús een extreme en consequente anti-Israël, pro-islam-en pro-immigratie-politiek.

Zie voor Mogherini mijn eerdere odes aan haar en dan VOORAL DE EERSTE op deze lijst:

Federica Mogherini zal Europa in een islamitische hel veranderen

Monster Mogherini bewijst opnieuw: de anti-demokratische EU haat Israël en is dol op de nazislam

Mogherini over de bouwblokken van onze veiligheid

Misdadige Mogherini en moslim-migratie

Federica Mogherini is hoofd veiligheid Europese Unie en staat aan de kant van de jihadisten. Wat zegt u?! Ja, dat zei ik.

Federica Mogherini is een krankzinnige en een undercover-agent van de islam

Does the apocalypse game and the murder of women make Federica Mogherini horney?

Gert Jan Geling moet samen met Federica Mogherini de veiligheid van Europa gaan bewaken!

EU MinBuZa Mogherini: “Europa zou instorten zonder de instroom van immigranten”
____________

Monster Mogherini bewijst opnieuw: de anti-demokratische EU haat Israël en is dol op de nazislam

Ik moet dit even inleiden. Even een aanloop. Gisteren heb ik ter gelegenheid van 4 mei een stuk gepubliceerd dat uitlegt hoe vanaf begin jaren 1970 een EU is opgetuigd die, op initiatief van Frankrijk, via samenwerking met de olielanden, een globale machtsfactor wilde worden. In ruil daarvoor moest de EU een pro-Arabische en anti-Israëlische buitenlandse politiek voeren, alsmede in Europa massa-immigratie van moslims toestaan en de nazislam promoten. Ik heb in dat stuk misschien te weinig nadruk gelegd op het on-demokratische, nee, sterker anti-demokratische karakter van de EU. Een karakter waarvoor zeer bewust is gekozen omdat de EU-elite in zijn oneindige redelijkheid en wijsheid bij het uitstippelen van de koers natuurlijk niet gehinderd kon worden door de emoties van “het volk”. Hier is een mooie passage uit “The Eurabia Code” van “Fjordman”.

Nee, behalve leve-de-demokratie is ook “leven in de waarheid” (Havel) niet bepaald het motto van de EU, wat Arie Oostlander en Marcel ten Hooven ook mogen vinden.

Ik heb deze inleiding over het anti-demokratische en leugenachtige karakter van de EU nodig om mijn punt beter te kunnen maken. Namelijk dat de EU, stiekem vermomd in een van zijn vele afkortingen, opnieuw blijk heeft gegeven van zijn Palmaffia-annex-islamliefde en Israëlhaat. Palmaffia-leider Mahmoud Abbas heeft namelijk opnieuw zijn onverbeterlijke Jodenhaters-karakter getoond. Van Abbas is heel veel onderbouwd vastgesteld. Hij liegt voortdurend over alles. Op zich niet bijzonder in de Arabierisch-moslimische “cultuur”. Zijn Holocaust-ontkennend “proefschrift” is in de Sovjet-Unie behaald. Enfin, wie alles over deze onverwoestbare vleesbonk wil weten, moet maar eens gaan grasduinen op PalWatch.

En nu heeft Abbas opnieuw toegeslagen en gesteld dat, als er al zoiets als een Holocaust is geweest, de Joden dat over zichzelf hebben afgeroepen omdat ze van die nare geldwolven zijn. Ja, dat is een klassieke! Maar nou de reactie van de EU. Sorry, nee: de reactie van de EEAS. Wat is dat dan? EEAS? Dat is gewoon een van de stiekeme maskers van de Eurabië-machine:

EU EEAS MOGHERINI_LI

Dit is het logo van de club:

En weet je wat deze club, die dus geleid wordt door buitenland-commissaris Federica Mogherini,  heeft geantwoord op het openlijke en klassieke antisemitisme van Abbas? Dit:

De zoveelste antisemitische rant van Abbas is VOOR MOGHERINI EN HAAR AFKORTING dus niet zozeer verwerpelijk om fundamenteel morele redenen, maar om praktische: dan krijgen die nare “rechtse” islamofoben in en buiten Israël weer stof om te zeggen “zie je wel!” en dat is niet goed voor de “tweestaten-oplossing”. (Dat sowieso een gepasseerd station is: hier, hier, hier, hier).

NB: Ik werd voor bovenstaand artikel geïnspireerd door een stuk van “Brabosh” op “Vlaamse Vrienden van Israël”, die elke dag weer minimaal twee stukken weet te produceren ter verdediging van Israël en waarop iedereen geabonneerd zou moeten zijn.

ZIE VOOR MOGHERINI:

1) Mogherini over de bouwblokken van onze veiligheid

2) Misdadige Mogherini en moslim-migratie

3) Federica Mogherini zal Europa in een islamitische hel veranderen

4) Federica Mogherini is hoofd veiligheid Europese Unie en staat aan de kant van de jihadisten. Wat zegt u?! Ja, dat zei ik.

5) Federica Mogherini is een krankzinnige en een undercover-agent van de islam

6) Does the apocalypse game and the murder of women make Federica Mogherini horney?

7) Gert Jan Geling moet samen met Federica Mogherini de veiligheid van Europa gaan bewaken!

8) EU MinBuZa Mogherini: “Europa zou instorten zonder de instroom van immigranten”
____________

Mijn bijdrage aan 4 mei 2018 bestaat uit een mededeling: de nazistische islam en de hernieuwde Jodenhaat zijn aan Europa opgedrongen door de EU, ook wel bekend als “Eurabië”

Aanstaande vrijdag 4 mei 2018 staan ze weer vooraan op de Dam. Onze quasi-elites. Ze herdenken dan de doden die gevallen zijn door het nazisme. Het schijnt dat daar vooral veel Joden bij waren. Intussen worden de Joden in Europa opnieuw ghetto’s in gedreven dan wel verlaten ze Europa massaal. Dat komt omdat die nep-elites al decennia lang jaarlijks tienduizenden vertegenwoordigers van datzelfde Jodenhatende nazisme naar Europa, ook naar Nederland halen.

Datzelfde nazisme? Jazeker! De islam was, toen Hitler op het toneel verscheen, al 1300 jaar drager van een nazistische mentaliteit. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de islamitische wereld de grootste en beste bondgenoot van Hitler. En in de islamitische wereld — en alléén in de islamitische wereld! — is na 1945 die nazi-mentaliteit overheersend gebleven, officieel en officieus, onder heersers en onder bevolking. Kort en op z’n Frans gezegd: de islam is een nazisme avant, pendant et après la lettre.

AMERONGEN EURABIA

De waarschuwingen, door een minderheid van mensen die de islam echt bestudeerd hebben en kennen, weerklinken al zo’n 20 jaar steeds luider. Héél, héél langzaam begint er in sommige genotzuchtige, narcistische, links-regressieve domme rotkoppen iets te dagen. Maar evenzovele boven ons gestelde bedaarde idioten blijven weigeren het te snappen. Zoals gezagsdraagvrouwtje Krikke.

Bedaarde idioot met d’r vingertje: burgemeester Krikke van Den Haag n.a.v. de walgelijke preken in de As-Soennah-moskee: “En daarbij gaat het mij, voor alle helderheid, NIET om de islam”.

Krikke treedt hier overigens op in een uitzending van Nieuwsuur, waarin de jarenlange bewuste cover-up door “Den Haag” van de geldstromen uit het Midden-Oosten richting Nederlandse moskeeën werd “onthuld”. (Normale mensen met hun ogen open, wisten dat allemaal natuurlijk allang).

Een van die waarschuwende stemmen behoort toe aan Bat Ye’or, een Hebreeuws pseudoniem dat “dochter van de Nijl” betekent. Ze is levengezellin van David Littman en noemt zich in het dagelijks leven daarom Giselle Littman. Ze is Joods en geboren in 1933 in Caïro. Tijdens de grote pogroms die in het hele Midden-Oosten volgden op de stichting van de staat Israël, moest ze in 1955 uit Egypte met haar ouders vluchten. Ze woont al vanaf 1960 in Zwitserland.

“Eurabië: de geheime banden tussen Europa en de Arabische wereld” is Bat Ye’ors bekendste boek. Het telt ruim 124.000 woorden, zo verneem ik van de vertaler. Wie graag wil weten, alvorens al die woorden te gaan lezen, wat voor woorden dat zijn, kan terecht bij een inleiding van onveer 2.500 woorden van wijlen Hans Jansen.

En dan is er nog een 6 keer langere poging Bat Ye’ors boek te ontsluiten door “Fjordman” van iets meer dan 15.000 woorden.

Ik heb ‘t allemaal gelezen en nu moet ik u, lezer, dat doorgeven in een lekker kort en lekker leesbaar stukkie.

Dat gaat niet lukken, moet ik eerlijk bekennen. Mijn plan was om ter gelegenheid van 4 mei 2018 eindelijk dat boek van Bat Ye’or eens onder de knie te krijgen, de inhoud ervan te ordenen en in een paar duizend woorden te presenteren. Ik had er een dag of vier voor uitgetrokken, maar het blijkt ondoenlijk. Dat komt omdat het boek van Bat Ye’or eigenlijk, zoals Hans Jansen terecht opmerkt, eigenlijk niet een “boek” is maar een dossier.

Het is een eindeloze opsomming van organisaties, conferenties, samenwerkings-verbanden, resoluties  en tijdschriften. Met heel veel gebruik van afkortingen. Een mens zou d’r gek van worden. Alles in het kader van een Eurabische EU die maar één doel schijnt te hebben: de islam mooi-praten en de cultuur van Europa inloodsen. Bat Ye’or lardeert die eindeloze opsomming met polemische alinea’s en uitvallen. Ze schrijft nogal vrouwelijk-exotisch-krullerig — zei hij racistisch én seksistisch — en niet altijd even begrijpelijk voor althans mijn boerenverstand. Dat komt ook omdat ze zó kwaad is dat ze vaak in al d’r krullerig exotisme óók nog eens kiest voor een formulering die meer haar razernij dan de kwestie duidelijk maakt. Maar wel zéér sympathiek, die razernij.

Zelfs een poging het afgeleide stuk van Fjordman klein te krijgen, kon ik in die vier dagen niet succesvol afsluiten.

Wat te doen? Het beste is dan toch de lezer te verwijzen naar de inleiding bij het boek van Hans Jansen of het stuk van Fjordman.

EURABIË BAT YE'OR OMSLAG

Wie het nóg korter samengevat wil zien, kon onlangs nog terecht Op de website van E. J. Bron waar Gerard de Boer het terecht weer eens had over die roemruchte “resolutie van Straatsburg” die ingebed is in het hele proces dat Bat Ye’or beschrijft:

Bovenstaande beweringen kloppen helemaal.

Er is vanaf begin jaren 1970 een vanuit de EU georkestreerde massale hersenspoeling op gang gekomen om de islam als een zegen voor de mensheid en vooral voor Europa voor te stellen. Maar er is iets dat in bovenstaande bewoordingen toch niet helemaal goed uit de verf komt. De bedoeling van deze resolutie is inderdaad het bevorderen van de islamisering van Europa, maar een belangrijke kern daarvan was en is het bevorderen van de Israël-haat en aldus de Jodenhaat. Dat is  in Europa in de loop van de jaren 1970 steeds beter gelukt. Alle West-Europese media, ook  in  Nederland,  zijn gedurende de afgelopen decennia steeds “kritischer” op Israël geworden. Israël is immers een voorpost van het imperialistische Westen?  Die Joden gaan daar tekeer als nazi’s! Inderdaad, Waren die bevolkings-explosies in Gaza en in Samaria-Judea niet ook typisch voor Auschwitz? Nou, over die 6 miljoen vergaste Joden hoeven we ons dus niet meer zo schuldig te voelen!

Het grote probleem, althans voor het Westen, is en was niet de islam. Ook niet de kennis over de islam. Die is zeer ruim beschikbaar. Het probleem is (adem in) het collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat dat Europa regeert. Die nep-elite dus die vrijdag weer vooraan op de Dam staat en naar pathetisch-idealistisch geouwehoer gaat staan luisteren. “Opdat wij nooit vergeten.” Intussen zijn ze bezig Europa te islamiseren en dat is hetzelfde als nazificeren. En ze luisteren nergens naar.

Mijn persoonlijke brandende vraag luidt: in hoeverre is het blind blijven van onze quasi-elites voor het ware karakter van de islam domheid, cynisme dan wel comfortabelisme, waarbij combinaties natuurlijk niet uitgesloten zijn. Moet je het islam-mooi-praten van Blair, Bush, Clinton (vanaf seconde 25) Cameron en Obama op dezelfde lijn zetten als die van Pechtold, Roemer, of Halsema? Ik bedoel: in hoeverre zijn hoeveel politici, academici, cabaretiers, journalisten en toksjoo-hosts de opportunistische “slachtoffers” van een hersenspoelings-machine die toch echt vanaf begin jaren 1970 vanuit de EU-spelonken, dus vanuit “Eurabië” is opgetuigd, aangezet en draaiende gehouden. Mogelijk zijn ze “slachtoffers”, maar ze zijn zeker ook “machthebbers”. En dat hele regressief-linkse machtsconglomeraat kon zo makkelijk voor het karretje van “Eurabië” gespannen worden omdat de leden ervan psychologisch uitermate geschikt waren en zijn. Ik omschreef dat vier jaar geleden aldus:

“De ’68-ers’ konden als ideologische groep zo machtig worden door de ‘oliecrisis’ van 1973, die beter de Grote Arabische Chantage-crisis zou heten. Bat Ye’or heeft in haar boek ‘Eurabië’ vastgelegd hoe sinds die olie-chantage-crisis van 1973 ‘Europa’ een steeds hechtere alliantie is aangegaan met de islamitische wereld in het Midden Oosten, waarbij in talloze officiële verdragen en via vergaderingen op het hoogste niveau een zeer dicht netwerk tot stand is gebracht van allerlei organisaties die de principes van deze alliantie in de praktijk brengen. ( . . .) Het historische lot wilde dus dat de voorkeuren van de hedonistische revolutionairen van ‘1968’ – namelijk totalitair maakbaarheidsdenken, betuttelracistische liefde voor exoten en vooral voor ‘Palestijnen’, culturele zelfhaat vanwege de twee wereldoorlogen en ‘imperialisme’ – precies in het straatje pasten van de geo-politiek die de oude eurofiele machtselite had bedacht, te weten een met Arabierië en de olie verbonden West-Europa als machtsblok in concurrentie met Amerika: een ‘Mediterrane macht’. De “mars door de instituties” van de 68-ers werd pas mogelijk doordat hun mentaliteit precies paste bij het islamknuffelen en Israëlhaten die nodig waren voor de geopolitieke plannen van de oude eurofiele machts-elite.”

Het voorwoord van Hans Jansen bij Bat Ye’ors boek vertoont één belangrijke omissie. Hij gaat niet in op de geopolitieke geschiedenis van het onstaan van de Europese islamofilie. Maar die is wel belangrijk, want dat is de harde machtspolitieke basis ervan. Ik vat kort samen wat Fjordman, Bat Ye’or volgend, daarover zegt.

“Europese integratie” is vanaf het begin een Franse onderneming geweest en gericht geweest op het vormen van een federale staat. Jean Monnet droomde al vanaf 1920 van een “Verenigde Staten van Europa”. Dat was natuurlijk mede een reactie op de verwoestende en nationalistisch geïnspireerde Eerste Wereldoorlog. Maar er is ook een machtspolitieke factor: Frankijk heeft altijd het Middellandse Zee-gebied gezien als een machtsbasis om Engelse en later Amerikaanse overmacht te voorkomen.

In de Schuman-Verklaring van 9 mei 1950 wordt al gesproken van een “Europese Federatie”, maar als er feestelijk aan die verklaring wordt gerefereerd, wordt dat federale dingetje meestal verzwegen, want het EU-doel is zo stiekem mogelijk zover op weg te raken naar een federatie dat het te laat wordt om terug te keren.

De Gaulle in 1959:
“Oui, c’est l’Europe, depuis l’Atlantique jusqu’à l’Oural, c’est l’Europe, c’est toute l’Europe, qui décidera du destin du monde! ”
(“Ja, het is Europa, vanaf de Atlantische Oceaan tot aan de Oeral, het is heel Europa dat de lotsbestemming van de wereld zal bepalen.”)

In de loop van de jaren 1960 besloot De Gaulle, die sowieso anti-Amerikaans was en ontevreden met Frankrijks verlies van kolonieën en invloed in de wereld, te ijveren voor een strategische alliantie van Europa met de islamitische en Arabische wereld om in dat kader te kunnen concurreren met de VS en de SU. Dat betekende dat Europa de vijandige houding van de Arabische wereld tegenover Israël en de VS moest overnemen, de kant van de Palestijnen moest kiezen, immigratie van moslims moest toestaan en accepteren dat de islam bij Europa ging horen.

Had Frankrijk in 1956 nog met Israël gestreden tegen het Egypte van Nasser in de Suez-crisis, na de juni-oorlog van 1967 veroordeelde De Gaulle Israëls “bezetting” van Gaza en “de Westbank” (Samaria-Judea). In 1966 onttrok De Gaulle Frankrijk aan het oppercommando van de NATO, zonder uit de organisatie te treden. Op 27 November 1967 verklaarde De Gaulle openlijk dat Franse samenwerking met de Arabische wereld “de fundamentele basis voor onze buitenlandse politiek” was geworden. Na 1967 was Frankrijk voortaan pro-Arabieren en anti-Israël.

Het Eurabisch project van Europa was gewoon de voortgezette vorm van de anti-Amerikaanse Gaullistische politiek die de oliestroom naar Europa moest veilig stellen in ruil voor het toestaan van islamitische immigratie en invloed onder de vlag van het “multiculturalisme”.

Die “Gaullistische” buitenlandse politiek van Europa kreeg een enorme boost door de “olie-crisis” van 1973. Die  ontstond via de Yom-Kippur-oorlog van october van dat jaar, toen Egypte en Syrië totaal onverwacht Israël aanvielen. De “Organization of Petroleum Exporting Countries” (OPEC) weigerde nog langer olie te verschepen naar landen die Israël steunden. De olieprijs steeg sterk en de Arabieren, vooral Saoedi-Arabië, maakten gebruik van dat geld om een wereldwijde jihad- en propaganda-campagne te beginnen, die perfect aansloot bij de “Gaullistische”politiek van Europa.

Fjordman merkt al in 2006 op dat Frankrijk inmiddels wordt opgevreten door het monster dat ’t zelf heeft gecreëerd: de rellen van 2005 in de Franse steden hebben aangetoond, zegt hij, dat als Frankrijk de Arabieren niet blijft appeasen, Frankrijk zal branden. In dat jaar 2006 is een van de drie kinderen die in Frankrijk worden geboren moslim. In honderden moslim-ghetto’s in Frankrijk geldt niet de Franse wet maar de sharia. Burgeroorlog of overgang van Frankrijk naar de islam zijn de twee mogelijkheden. En in het laatste geval komen de atoomwapens van de Franse staat in moslimhanden.

Wat begon als Franse machtspolitiek en tot Europese machtspolitiek werd, zal de islamisering en de ondergang van vooral Frankrijk, maar ook van Europa betekenen.

DEFENSIE IFTAR_LI (2)

Zoals u ziet hebben ze bij Defensie tegenwoordig gewóne maanden én een “gezegende maand Ramadan” en is het voor moslims en niet-moslims. Fijn dat er op weg naar de eenheid nog maar twee soorten mensen bestaan. Die eenheid waarin er nog maar één soort zal wezen: moslim-jihadisten, want als we eenmaal allemaal moslim zijn, zijn we natuurlijk ook allemaal “militair”. Ik heb zelf moeite de waanzin hiervan ten volle tot me te laten doordringen.

POLITIE IS AL GEISLAMISEERD

WELTEN OP Z'N KNIEËN IN EEN MOSKEE

Bernard Welten van 2004 tot 2011 hoofdcommissaris van politie in Amsterdam. Van hem zijn de beroemde openings-zinnen op de eerste persconferentie na de moord op Theo van Gogh: “Berichtgeving sprake geweest fietser aan het schieten geraakt.”

________________________

Martien Pennings, misschien wel de bekendste online islamcriticus van Nederland

Wie bent u, meneer?

Ik dacht dat jullie mij uitgenodigd hadden voor dit schriftelijke mail-dialoog-interview. Dus dan is het aan jou om mij te vertellen waarom ik zo belangrijk ben. Enfin. Ik doe het werk wel weer zelf. Ik ben in 1945 geboren in het ‘Centraal Katholiek Doorgangshuis voor de ongehuwde moeder en haar kind’ te Heerlen. Dat was een instelling waar katholieke gynaecologen en vroedvrouwen werden opgeleid en konden oefenen op gevallen katholieke meisjes. Mijn navelstreng werd te kort afgeknipt om nog geknoopt te kunnen worden en is blijkbaar met een tangetje dichtgeknepen. Mijn navel is een klein knopje, een soort gerimpeld vruchtje. Mijn moeder was zeventien toen ze mij baarde en zestien toen ze bezwangerd werd door een Canadese soldaat die zich, om dat te doen, eerst vanaf Normandië omhoog gevochten had naar Nederland. Ik ben opgegroeid in Wijchen, dat toen nog een dorp van 5000 inwoners was in de buurt van Nijmegen.

GEBOORTEBEWIJS ZOALS IN tpo

De vader van mijn zeventienjarige moeder, mijn opa dus, Ties Pennings geheten, maar die ik mijn leven lang ‘ons pap’  noemde, mocht mij van de geneesheer-directeur van ‘Moederschapszorg’ niet erkennen als eigen kind, want dan zou het ‘slechts een minder aangename geschiedenis voor u worden’. Alsof Ties door die erkenning zou toegeven zijn dochter incestueus bezwangerd te hebben. Terwijl dat toch echt een Canadese bevrijder was geweest.

Om een indruk te geven van hoe het mij van 1945 tot 1994 verging, kan ik mezelf citeren:

“Anno Domini 1994 kreeg ik van de redactie van Letter & Geest (Trouw) opdracht een interview te maken met Lolle Nauta, hoogleraar filosofie te Groningen, die met emeritaat zou gaan. Toen ik na twee uur treinen zijn kamer te Groningen had bereikt, wilde Nauta, die ooit nog aan een PvdA-beginselprogramma had meegeschreven, eerst iets over mijn persoontje weten. Dus vertelde ik hem kort mijn levensloop, die hem, een ouwe sociaal-democraat, heftig had moeten ontroeren.

Ga maar na: 1945 geboren, metselaarsgezin, van de mulo getrapt, grote vaart, bouwvakker, kantoorklerk, via schriftelijke cursussen de mulo en het gymnasium (staatsexamens!), universiteit, weer loswerkman, weer universiteit, op 43-jarige leeftijd (1989) eindelijk afgestudeerd, academisch prijsje, op eigen initiatief en kracht pagina-grote opstellen over zware onderwerpen in Letter & Geest van Trouw, sociaal altijd marginaal geweest en nu, vijftig jaar oud, deze interview-opdracht met Nauta. Als dát geen geschiedenis van proletarisch emancipatie is dan weet ik het niet meer. Misschien, dacht ik, zat er wel een redacteurschap bij Trouw in, als het interview met arbeidersvriend Nauta goed zou lukken.”

Wie wil weten hoe dat afliep met dat interview, moet naar mijn website. Wie wil weten hoe het mij vanaf 1994 tot 2018 verging moet gewoon verder lezen.

Wat is het probleem met de wereld?

Jullie zijn héél goeie interviewers. Zeer specifiek en toch ruimte gevend aan de geïnterviewde. Op dit moment is het probleem-met-de-wereld de weigering van het collaborerende links-regressieve narcistisch-hedonistische zelfverheffingsneuroten-machtsconglomeraat om te erkennen dat de islam het probleem is. Die erkenning zal er niet komen, want dat zou betekenen dat regressief-links zijn historische ongelijk bekent. Dom-links is dermate genotzuchtig, dermate gericht op het lekkere gevoel in ’t eigen organisme en ’t eigen hoofd dat ze niet bereid zijn het Kwaad onder ogen te zien en dan ook nog te bekennen dat ze al decennia zwaar fout zitten.

Je ziet ’t aan Femke Halsema, het prototype van de nep-linkse narcistische hedonist, die al heeft gezegd dat de idealen van links gekaapt zijn door rechts. Terwijl quasi-links die idealen zelf heeft laten vallen en vermeend rechts ze alleen maar hoefde op te rapen. Als de bom een keer barst, zal dat soort roepen: ‘Dat krijg je nou van dat islambashen.’ Ze zijn onverbeterlijk want ondoordringbaar voor argumenten. En dat is catastrofaal omdat de werkelijkheid nooit vrijblijvend is. De verstandige, realistische mensen zullen ook de gevolgen moeten dragen van de ‘linkse’ gekte. Peter Hammond heeft precies aangegeven hoe de Verelendungs-processen met de islam steevast verlopen. Hij koppelt de percentages moslims wereldwijd aan de mate van ellende die je kan verwachten. Het klopt precies en je ziet het nu voor je ogen in West-Europa gebeuren.

Hoe lang ben je al online islamcriticus?

Het bewustzijn dat er iets grondig mis is met de islam is gegroeid doordat ik merkte dat er grondig iets mis was met veel jonge Marokkanen van de tweede generatie. Als ik in mijn herinnering terug ga dan zie ik ergens gedurende een winter begin jaren 1970 groepjes Marokkaanse gastarbeiders door stedelijke straten schuifelen, misschien in Nijmegen of in Amsterdam, en die leken weggelopen te zijn uit het Berlijn van de Weimar-republiek: beetje bedeesd, grijzig en met van die lange winterjassen uit de tweedehandswinkel. Dan is er een gat in mijn bewustzijn, want dan springt het naar het beeld van brutaliserende, rovende en dreigende Marokkaanse ‘jongens’ in de jaren 1980 in Amsterdam. Het soort dat we nu met ‘bontkraagjes’ aanduiden.

Ik heb veel Amsterdamse straatervaring. Toen mijn studie geschiedenis aan de UvA rond 1980 voorlopig strandde op een meningsverschil met professor Maarten Brands over het karakter van de Betrachtungen eines Unpolitischen van Thomas Mann, heb ik vele jaren gependeld tussen de bijstand en het beroep van kraamverzorger. Ik heb als marktstallen-opbouwer-en-afbreker gewerkt op de Dappermarkt, het Waterlooplein, de Westerstraat en de Nieuwmarkt. In 1989 ben ik overigens alsnog afgestudeerd: 43 jaar jong. Ik kreeg voor mijn scriptie een academisch prijsje, maar waarvoor ik me nu wel schaam is dat Maarten van Rossem in de toekennende jury zat.

Ergens begin jaren 1990 begon ik de behoefte te voelen schriftelijk uitdrukking te geven aan mijn verontrusting over wat ik op straat meemaakte met die Marokkanen van de tweede generatie. Breek me de bek niet open, meneer! Met de papieren post stuurde ik een artikel naar het kantoor van Vrij Nederland aan de Raamgracht. De titel luidde De Profundis: vanuit de diepten, smeken wij U, oh Heer . . .  Ik wilde laten zien dat ik zowel van de straat was en tegelijk ook helemaal niet. Gymnasium én streetwise. Zoiets. En ik vind het verschrikkelijk dat ik die tekst kwijt ben, want ik kreeg ‘m per post terug met schuin over de eerste pagina geschreven: ‘Je hebt gelijk, maar je bent te vroeg.’ En daaronder de handtekening van Rinus Ferdinandusse.

Ik herinner me één passage uit dat essay vrij precies. Een scène die speelt tijdens de Eerste Golfoorlog van 1990 vanwege de invasie van Koeweit door Saddam Hoessein. Scud-raketten op Israël. Het GroenLinks van Rosenmöller weigert om Patriot-afweer-raketten aan Israël te leveren. Ik sta op de Zeeburgerdijk in Amsterdam Oost. Aan de overkant van de straat stappen drie Marokkaanse ‘jongens’ van het bekende type stevig door. Een hippie-achtige jongen met lang blond haar loopt als een hondje achter ze aan. Hij houdt zijn handen met de handpalmen naar boven vooruit gestoken alsof hij iets wil afsmeken. Ik kan niet verstaan wat hij zegt, maar een van de drie Marokkanen is heel goed verstaanbaar: ‘Saddam Hoessein goed!’ Dat is één van die momenten dat er ergens een kwartje valt. En zo heb ik er veel gehad.

Maar dan zijn we nog steeds niet bij de islam.

Dat heeft inderdaad nog vrij lang geduurd voor ik bij de islamitische medemens arriveerde. In twee essays in Letter & Geest van Trouw –  één van 1993: Je kunt toch niet zeggen dat er geen hoop is?, en één van december 1998: Een gezond instinct voor eigen volk” – legde ik nog géén link tussen de erin beschreven straatervaringen en de islam. Maar het kwartje viel…kijk, de uitdrukking ‘het kwartje valt’ komt van het slaan tegen de zijkant van de snoep- of snack-automaat als het muntje onderweg vast blijft zitten. Na de mep hoor je het ‘krak’-klikje ten teken dat het contact tot stand is gebracht. Zo ook viel bij mij, zoals bij de meeste mensen, het kwartje pas echt met de klap van de Twin Towers. Een sluimerend weten via straatervaringen werd gewekt en vervolgens zette ik mezelf aan de studie van theorie en geschiedenis van de islam.

Hoe verontrust ik toen al was, zonder mij vooralsnog bewust te zijn van de dreiging van de islam, blijkt uit de laatste alinea van Een gezond instinct voor eigen volk:

“Op donderdag 3 december 1998 liepen we door de Leidsestraat in Amsterdam, althans ik liep, want sinds mijn driejarige dochter Marjolein de zitplaats op mijn nek heeft ontdekt, wandelt ze zelf nog weinig. Ze had haar rode hoedje op en neuriede. Het was een middag met lekker prikkelende winterlucht en ouderwetse sinterklaassfeer met al die winkelende mensen. Ik voelde mij Hollander. In een zijstraat kocht ik patat voor mijn kind in een tent met het opschrift ‘Vlaamse friet’, waar een allochtoon achter de toonbank bleek te staan. Zelfs mijn Amsterdams-straatwijze oog kon niet meteen schatten waar ter wereld hij vandaan kwam, maar we begrepen elkaar zonder woorden. Gezond instinct, zeg ik altijd maar, herkent eigen volk meteen. De patat voor Marjolein was gratis. Verder lopend bedacht ik dat dit land, Nederland, een land vol onrechtvaardigheden en gektes is, maar niettemin het beste land ter wereld. Ik wil dat dat zo blijft, want mijn kind moet erin opgroeien. Wanneer ik ooit letterlijk in het geweer zou moeten komen om in dit land te handhaven waaraan ik trouw wil blijven, is het al te laat. Ik ben niet van het lieveheersbeestje, maar oorlog is de ultieme nederlaag.”

De tweede lijn waarlangs mijn bewustzijn rond de verderfelijkheid van de islam is gewekt, heet Israël. Het kennis nemen van ‘Auschwitz’ is mijn bij uitstek vormende ervaring geweest. Ik ben van 1945. Midden jaren 1950, toen ik een jaar of tien was, ben ik ooit onverhoeds geconfronteerd met een boek vol met foto’s uit Auschwitz en ik werd daarmee, zoals Thomas Mann zegt, voorgoed verdreven uit het paradijs der kinderlijke gevoelens. Hoe diep ’t zit, weet ik omdat ik in de jaren 1980 een foto-tentoonstelling over de vernietigingskampen in het paleis op de Dam probeerde te bezoeken. Dat lukt me dus niet. Ik begon onbedaarlijk te schreien. Geluidloos, dat wel, zo tussen al die mensen. Ik ben nog geen minuut gebleven. In dat bewustzijn ben ik de geschiedenis van Israël gaan bestuderen en dan neem je automatisch kennis van ‘de Palestijnen’.

Op mijn website staat een opstel uit 2013 dat ’t resultaat is van die studie: Een korte geschiedenis van Israël. Ik heb zelf tot mijn verbazing moeten constateren dat het ’t beste is wat er, bij mijn weten, ooit in kort bestek in het Nederlandse taalgebied is verschenen over dat onderwerp.

Ben jij ooit bedreigd om je radicale standpunten inzake de islam?

Nee. Maar dat verwondert mij wel. Vermoedelijk ben ik te marginaal. Als ik iemand zou zijn die in landelijke bladen dermate radicaal anti-islamitische standpunten zou uitdragen en ook nog bekend zou zijn van de tv, dan zou ik ongetwijfeld wel bedreigd zijn. En ik ben ervan overtuigd dat ik op lijstjes van radicale moslimorganisaties voorkom, voor als de islamitische heerschappij in Europa zal zijn aangebroken.

Ik ben wel allang heel bang om mijn dochter. Zij is pas 22 en moet nog lang mee in deze islamiserende maatschappij. In mijn woonkamer hangt een blauw-wit kinder-T-shirt aan de wand met symbolen van Israël. Dat heb ik voor haar gekocht toen ze zeven jaar was, dus ergens rond 2002. Maar toen ik het haar wilde geven, realiseerde ik me dat ze het in Amsterdam niet kon dragen, omdat het agressie van moslims zou opleveren. Inmiddels is het zover dat Joden geen keppeltje meer durven dragen, terwijl ik in mijn Amsterdamse wijk als ik overdag een uur lang rondwandel minstens 100 hoofddoeken tegenkom. Die hoofddoeken waarvan de bewuste moslim weet dat het allemaal vlaggen zijn, geplant in de straten van de Westerse vijand.

Ik houd de islam voor een nazi-ideologie, de hoofddoek voor een Jodenster én een swastika tegelijk, en ik moet dus die dagelijkse aanblik tolereren. Vergelijk dat eens met die hysterische anti-Zwarte-Pieters die drie weken per jaar het gevaar lopen mogelijk ergens een keer toevallig met de zwartgeschminckte kindervriend geconfronteerd te worden.

Ik ben overigens wel ooit benaderd door de AIVD. Ik heb een aantal jaren geleden drie keer een gesprek gehad met een jonge man van die organisatie. Na afloop van het laatste gesprek kreeg ik van hem namens de dienst een mooi standaardwerk over de Joodse geschiedenis cadeau.

Je bent marginaal zeg je. Waaraan wijt je dat?

Aan het informele cordon sanitaire waardoor in Nederland alle vermeend ‘rechtse’ stemmen het zwijgen zijn opgelegd, althans zijn verdrongen naar de marge en de blogosfeer. De linkse kerkgangers hebben sinds hun ‘mars door de instituties’ die begon in 1968 elke subsidieniche bezet op de terreinen van media, onderwijs en politiek, kortom van de hele cultuur. Ik heb honderden stukken geschreven contra kranten, tv-programma’s en personen uit dat neplinkse machtsconglomeraat. En die stukken gaan allemaal over de drie I’s: Islam, Immigratie, Israël. Daaruit alleen al blijkt hoezeer het regressief-linkse machtsconglomeraat de verdediging van de islam tot kern van zijn achterlijke politiek heeft gemaakt. De oudere nep-linksen zijn gewoon van het totalitaire communisme naar de totalitaire islam overgestapt, van het zielige proletariaat naar de zielige moslim. En ze hebben zichzelf gekloond in ’n tweede en zelfs derde generatie: de millennials.

Ik schrijf elk jaar rond 27 oktober een stuk met in de titel de woorden ‘nationale collaboratiedag’ om de herinnering levend te houden aan het feit dat in 2010, met het aantreden van het kabinet Rutte-Buma met gedoogsteun van Wilders, in de Tweede Kamer met 90% van de stemmen een motie werd aangenomen van Femke Halsema, Job Cohen, Alexander Pechtold en Emiel Roemer die eiste dat de islamisering door de aantredende regering niks in de weg gelegd zou worden.

Ik heb persoonlijk ervaren hoe het cordon sanitaire rond het jaar 2000 steeds werkzamer werd. In de decennia vanaf 1980 heb ik af en toe wat gepubliceerd in de opinie-kolommen van de Volkskrant. In Letter & Geest, het diepgangs-zaterdag-katern van Trouw, heb ik zelfs als freelancer een aantal essays en interviews gepubliceerd. Ik heb er hierboven al twee vermeld. Allemaal vrolijke onderwerpjes: Bericht uit de Bijstand, Inzake Incest en Leven is een Ramp (over het recht op zelfmoord).

Maar toen trad in 1998 Frits van Exter aan als hoofdredacteur van Trouw. Ergens begin 1999 was door eindredacteur Jaffe Vink van Letter & Geest een stuk van mij goedgekeurd met de titel Baas op eigen hoofd, over de islamitische hoofddoek. Maar het stuk werd getroffen door een veto van Van Exter. Het waren de eerste tekenen dat Van Exter bezig was de islamkritische Vink eruit te werken. Dat gebeurde tenslotte in 2006. Op mijn website staat wat uitgebreider hoe hufterig Van Exter mij heeft behandeld. Hoe dan ook: met het aantreden van Van Exter was mijn carrière bij Trouw over.

Je staat bekend als iemand die niet voor een plat scheldwoord terugdeinst.

Ik provoceer om gelezen te worden. Je hebt als marginaal blogger de keuze tussen niet gehoord worden en provoceren. Doctor Erik Bink, Hegel-specialist, die inmiddels een eind in de tachtig is en de oorlog als kind heeft meegemaakt, heeft eens een mooi stuk geschreven waarin hij mij vergelijkt met een heldinnetje uit een column van Simon Carmiggelt. Dat meisje ziet hoe NSB-ers Joden aan het opdrijven zijn en ze begint dat tuig tomeloos uit te schelden. Ik scheld niet alleen, maar heb ook gewelddadige neiging. Ik vertel soms in mijn stukken ook over mijn aanvechtingen tot hele erge geweldpleging. Niet als ‘oproep tot geweld’, maar als waarschuwing: wanneer in een edele inborst als de mijne regelmatig het verlangen naar vlammenwerpers en mitrailleringen opkomt, hoe zal het er dan uitzien in het gemoed van mijn vaak zo veel minder deftige medemensen?

Zal ik eens twee mooie citaatjes inzake schelden en geweld van mijn eiges onder elkaar zetten?

“En hier is dan de kern: ik ben razend, al 30 jaar lang word ik genaaid door een nep-elite die mij staat nat te zeiken en mij vertelt dat ik geen recht heb om kwaad te worden want dat ik helemáál niet word natgezeken want dat het warm water regent. En daarom scheld ik op een gegeven moment met het volste recht die nep-elite uit voor hoeren, gekken, klootzakken, ratten, idioten, huichelaars en mafkezen. Mijn hele cultuur wordt onder mijn voeten weggegraven door die gesubsidieerde maffia, ik kan geen krant meer lezen, geen tv-programma meer bekijken en geen school meer bezoeken of ze staan daar hun waanzin uit te blèren en al wat ik voor essentieel houd te ontkennen en te besmeuren.”

“Ik zelf ben erg slecht. Dat komt omdat ik, vergeleken met de Goede Mensen, wel eens last heb van de onderbuik en ook bezit ik nog dat residuele stukje reptielenbrein dat de mens agressief maakt. De Goede Mensen zijn evolutionair verder gevorderd. Maar ik – ocharme! – heb wel eens een impuls richting bloedpap, vlammenwerpers, mitrailleurs, over het asfalt uitgesmeerde hersens, met blote handen operatief ingrijpen en wurgen. Ik heb die impulsen wel kunnen bedwingen tot nu toe. Mijn blanco strafblad heb ik niet te danken aan het feit dat ik niet betrapt ben.”

Dat onparlementaire taalgebruik heeft me trouwens ooit een waarachtig trauma opgeleverd. Ik had in 2010 meer dan een jaar lang gewerkt aan ’n essay-in-opdracht: Nazisme, Islam, Israël: de islam is een nazisme avant, pendant et après la lettre. Het was bestemd voor een verzamelbundel onder redactie van vader en zoon Wim en Sam van Rooy. We waren goed bekend met mekaar. Noem het rustig bevriend. Benno Barnard hoorde ook bij de club. Het was na een jaar noeste arbeid een mooi essay geworden, waarin ik in één greep de verwantschap van de islam met het nazisme aantoonde én de geschiedenis van Israël in relatie met die nazistische islam beschreef. Zoon Sam van Rooy verzekerde mij: ‘Dit wordt mijn favoriete opstel in het boek.

Maar wie schetste mijn verbijstering? Ik zelf in elk geval niet. Mijn essay werd afgewezen. Blijkbaar durfde Wim het mij niet rechtstreeks te melden, maar via tussenpersoon Roelf-Jan Wentholt kreeg ik op het laatste moment te horen dat mijn stuk niet opgenomen zou worden. Ik ben niet zo gauw uit het veld geslagen, maar dit was een harde klap. De reden? Een van de prominenten die ook zou bijdragen aan het boek had bezwaar gemaakt tegen mijn deelname omdat ik nog wel eens een onvertogen woordje in mijn stukken op mijn weblog gebruikte. En dat, zo had deze meneer gezegd, tastte ‘het serieux’ van de andere bijdragers aan.

Ik weet nog steeds niet wie de bezwaarmaker geweest is. Gezien die woordkeus – ‘het serieux’ – zou het een Vlaming geweest moeten zijn. Maar het kan ook bijvoorbeeld Afshin Ellian geweest zijn en dan heeft Vlaming Wim van Rooy Ellians bezwaar aldus ‘vertaald’. Hans Jansen is het niet geweest, dat weet ik zeker. Overigens kreeg ik in november 2013 een mail van van Wim van Rooy: ‘Dat we dat opstel niet hebben opgenomen heeft een lange voorgeschiedenis. Vandaag zou ik het wél integreren. Soms heeft een mens spijt dat gedane zaken geen keer nemen.

Provoceren kan ook geweldig positieve resultaten hebben. Ik kan de cijfers niet meer precies achterhalen want toen ik mijn grootste provocatie succes boekte had ik nog geen eigen weblog en zat ik op Amsterdam Post dat tegelijk overleed met zijn webmaster, Jaap Mollema. Maar het laatste cijfer dat ik van Jaap hoorde was: ‘30.000 views and counting’. Wat was het geval? Ik had me gestoord aan het gegniffel van types als Femke Halsema en Claudia de Breij over de burqa. En vervolgens de hoop uitgesproken dat de executie van deze dames precies zo zou verlopen als die op een parkeerplaats in Kaboel waar drie boerkadraagsters casual met een kopschot geëxecuteerd werden. Ik wilde de goedlachse domme dames een stukje werkelijkheid achter de burqa laten zien.

Maar zoals ’n hond naar de vinger kijkt waarmee je naar de maan wijst ging alle aandacht alleen maar uit naar het hele erge van mijn stukkie. Twitter ontplofte! Joost Niemöller liet uitschijnen dat ik eigenlijk Halsema met haar hele extended family wilde uitmoorden. Bas Paternotte bewees in de HP moeite te hebben met begrijpend lezen. Femke Halsema heeft nog aangifte tegen me gedaan. Geseponeerd uiteraard want als je mijn stuk goed las was het een aanklacht tegen de wreedheden die je zoal met de burqa in verband kon brengen en dat probeerde ik, zoals gezegd, de dames aan het verstand te peuteren.

Ik schreef:

“Dat beweer ik ook blind van de dames Claudia de Breij, Jolande Sap, Karin Dekker en Ineke van Gent. Ze durven niet met mij in debat. En ze zullen zich verschuilen achter hun gekwetstheid. Dat is een mooie catch 22: als je ze niet beledigt horen ze je niet eens, dus moet je grof worden en in dat geval grijpen ze je toon aan om het debat te ontlopen. Ik zei bewust: ‘horen ze je niet eens’. Ik zei niet: ‘luisteren ze niet eens’. Want luisteren doet de hele quasilinkse nepelite sowieso niet. Je kunt ze op hun collaboratie met de meest verschrikkelijke terreur wijzen, ze vertrekken geen aangelaatsspiertje, totdat je het op de verkeerde toon doet. Dan raak je ze in hun narcisme en dan zijn ze ineens dermate diep bewogen dat ze opmerken wat je zegt.”

Er zijn wel stukken waar ik achteraf spijt van heb. En bij die stukken heb ik ook netjes een update gezet waarin ik getuig van die spijt. Hier en hier.

Je hebt een talent voor ruzie. Want hoe kan je nou met die beleefde mensen van GeenStijl in conflict raken?

Ah! Ook dat heb je meegekregen! Misschien moet dat maar eens in geuren en kleuren verteld worden voor een jongere generatie! Opa spreekt nu van 2008. Tien jaar geleden! GeenStijl, opgericht in 2003, begon steeds meer de aandacht te trekken als mogelijke bondgenoot van ‘ons’, de oeroude garde van Strijders-van-de-Goede-Strijd. Blijkbaar bezat ik het mailadres van hoofdredacteur Pritt Stift en in alle argeloosheid stuurde ik hem een boodschap. In hoofdletters. Blijkbaar had GeenStijl iets minder vleiends gezegd over Elma Drayer en ik dacht er goed aan te doen erop te wijzen dat Drayer heus niet de beroerdste is.

Maar ik deed het in hoofdletters. Ik mag graag functioneel gebruik maken van het Caps Lock, maar deze keer was het toeval. Het stond nog aan en toen ik keek wat ik had getypt – wie is het nooit overkomen? – stond daar mijn mailtje in kapitalen. Ach wat, dacht ik. Twee korte regeltjes. Moet kunnen. Nou dat kon dus niet. Pritt Stift was hevig aangedaan door mijn typografie. Hieronder onze mail-uitwisseling:

Martien aan Pritt:
ELMA DRAYER IS EEN BONDGENOOT, WEL BEKAKT, MAAR EEN BONDGENOOT, EN EEN GOEIE

Pritt aan Martien:
SCHREEUW NIET ZO, OUWE GEK, EN LOOP NAAR DE POMP MET JE BONDGENOTEN

Martien aan Pritt:
Kijg de kanker, Pretty Stiff. Als ik je tegenkom, sla ik je op je bek. En niet zachtjes, hufter

Pritt aan Martien:
Ow. Gaan we op die toer?

Martien aan Pritt:
Ja, kleinburgerlijk rat. Ephimenco met zijn allochtoon gebrabbel noem je niet, omdat je bij hem in zijn reet zit. Ik ben klaar met je, lul. Afnokken!

Pritt aan Martien:
Ik ben nog niet klaar met u, Pennings. Schelden, prima. Domme –e-mails, vooruit dan maar. De kanker wensen, zie ik dan maar door de vingers. Maar dreigen met fysiek geweld, dat is onacceptabel.

Martien aan Pritt:
Dien een aanklacht in, kleinburgerlijke rat. Past precies bij je.

Pritt aan Martien:
Aanklacht? Ik weet iets véééél leukers!’

En wat was nou dat leuke dat Marck Burema, alias Pritt Stift, voor mij in petto had? Een heel eigen item op GeenStijl onder de titel Martien Pennings is een ouwe gek. Reaguurder ‘Prodadam’ bracht overigens onder de aandacht dat Plakstaaf mijn laatste antwoord in de reeks niet had opgenomen.

PRITT STIFT Prodadam

Ik had dus van tevoren door wat Burema zou gaan doen en hij wilde niet dat zijn lezers dat gewaar werden. Enfin. Bij een commercieel internetbedrijf gaat ‘t tenslotte om de clicks en naar het aantal reaguursels te oordelen was het een succes-item: 362.

Vanaf dat moment ben ik scherp op GeenStijl gaan letten en zag als oudere een opvoedende taak voor mij weggelegd ten aanzien van deze rebelse jeugd. Achteraf1 begrijp ik overigens niet meer waarom ik Ephimenco zo denigrerend bejegende in die mailwisseling. Ik vind hem een van de beste columnisten die we hebben in Nederland.

En nu het er toch over gaat: ook met Powned heb ik een heftige affaire gehad! Het zat zo. In het jaar 2010, terwijl ik aan het pracht-essay werkte dat door Wim van Rooy tenslotte geweigerd werd, publiceerde ik tussenresultaten van mijn onderzoekingen. Onder die resultaten bevond zich het inzicht dat de Moefti van Jeruzalem, Amin al-Husseini (1897 – 1974) een grote rol had gespeeld bij het besluit van Hitler tot de ‘eindoplossing’, de Endlösung, de industriële vernietiging van de Joden.

Inmiddels is mijn gelijk in dat opzicht uitbundig aangetoond. In 2017 is er een mede door mij verzorgde vertaling op de markt gekomen van een boek dat uitzinnige hoeveelheden bewijs levert voor de diepe verbondenheid tussen de Moefti en Hitler en tussen de islam en het nazisme. Maar in 2010 was dat nog geen gesneden koek en zeker niet voor intellectuelen als Dominique Weesie en Rutger Castricum van Pownews. Die hadden in die tijd elke werkdag een nieuwsuitzendinkje van een kwartiertje. En op 10 november 2010 kondigde Weesie een item aldus aan:

“Commotie binnen de PVV. Zo blijken drie prominente partijleden regelmatig artikelen te publiceren op een wel héél obscure website. Een website waarop Femke Halsema en Tofik Dibi worden doodgewenst en waar wordt gesteld dat moslims achter de Holocaust zitten. De website wordt geleid door Martien Pennings. Deze man heeft een ban voor het leven op Geenstijl wegens het structureel uitslaan van racistische teksten. En dus is mijnheer een eigen website begonnen: artikel 7 punt nu. Allemaal prima natuurlijk, leve immers de vrijheid van meningsuiting, maar om het nou zo handig is om hier als PVV-er je naam aan te verbinden is natuurlijk vers twee.”

Die website waarop ik schreef “Artikel 7” was helemaal niet van mij en die ‘ban voor het leven op Geen Stijl’ was niet “wegens het structureel uitslaan van racistische teksten”, maar uiteraard gewoon vanwege die ruzie met Pritt. Prachtig was ook de insinuatie dat ik zou beweren dat niet de nazi’s maar de “moslims achter de Holocaust zitten”. Enfin, ik werd dus on neesjunwaid tievie aan de kaak gesteld als islamofobe, racistische, doodwensende Holocaust-vervalser. Natuurlijk heb ik een en ander recht gezet, en wel onder de titel De Lasterende Ratten van PowNieuws en GeenStijl.

Je twitterde een oude foto waarop je hetzelfde masker draagt als op de foto boven dit interview. Je staat dan tusen Eddy Terstall en Hans Jansen. Vertel!

Voor die foto moeten mensen even naar deze tweet van mij. Let op het  voortreffelijke onderschrift. Ik zou niet meer weten uit welk jaar precies. Ergens tussen 2005 en 2010. Samen met Eddy was ik toen nog bezig met pogingen de PvdA-tanker van koers te doen veranderen inzake de islam. Dat is niet gelukt en zodoende is de PvdA van 42 zetels (in 2003) naar 9 zetels in 2017 gegaan. De negen essays die ik in die tijd aan de PvdA-top heb proberen te slijten, gingen allemaal onder de titel Aan de obscurantisten.

Op websites schreef ik toen nog onder pseudoniem – ‘Kassander’, ‘Leo Sar’ (Rasoel!) – want na de Twin Towers in 2001 en de moord op Theo van Gogh in 2004 was ik steeds scherper gaan beseffen hoe gevaarlijk die islam is. Ik ben geout door Hassnae Bouazza in de NRC. Toen had je nog websites die zo dom waren dat ze je mailadres bij je reactie vermeldden als je vergat aan te geven dat niet te willen. Hassnae had dat gezien en toen ze een stukje over nare rechtse bloggers in de NRC mocht schrijven, gaf ze verlekkerd mijn echte naam prijs. Maar mijn gezicht hou ik liever geheim. Van die die jeugdfoto op mijn twitter-account gaan ze me nu niet meer herkennen op straat.

Hoe ziet je sociale netwerk er tegenwoordig uit?

Zéér beperkt. Ik woon alleen. Oud en eenzaam. Met de liefde ben ik wel klaar. Ik heb door Eddy Terstall kort verkeerd in BN-erskringen. Maar het contact met Eddy werd moeizaam en ik raakte geïsoleerd. Dat ligt niet aan hem. Ik ben een loner en ik kan bovendien nogal heftig zijn. Beetje Theo van Gogh-achtig. Maar als je dan niet ook Theo van Gogh bént wordt dat niet gepikt. Maar het bezwaarlijkste voor hem is dat ik mij zéér radicaal opstel inzake de islam. Terwijl Eddy voor zijn filmwerk afhankelijk is van subsidies die verstrekt worden door linksregressieve bureaucraten. Dan kan je niet openlijk bevriend zijn met mij. Eddy is ook nog ‘s iemand met een enorm netwerk waaronder prominente politici. Dan is het lastig voor hem als ik bijvoorbeeld islamgoedprater Lodewijk Asscher die leider is van een partij die Israël wil boycotten een erfelijke belaste en gedegenereerde Stockholm-syndroom-Jood noem.

Wel heb ik een prima contact met de moeder van mijn dochter en dochterlief zelf. Die is van 1995, nu 22 dus. In feite schrijf ik nog steeds tegen de bierkaai omwille van haar. Omdat ik voor haar wil dat het continent-puntje West-Europa leefbaar blijft. Ik herinner me een morgen toen ze een jaar of vier was. Ze zat nog in bed, popje in de hand, speen in de mond. Die deed ze netjes uit voor ze zomaar vanuit het niets zei: ‘Weet je wat ik nóóit wil meemaken? Oorlog!’ Ze studeert, komt veel in het centrum van Amsterdam, is verknocht aan de stad, en ik ben altijd bang dat ze toevallig op de plek van die aanslag zal zijn die onvermijdelijk ooit zal komen.

Heb ik nog onderwerpen laten liggen?

Talloze! Bijvoorbeeld hadden jullie kunnen vragen of ik wel eens in ‘religie’ ben gevlucht. Het antwoord is ja. Ik heb rond mijn 30ste een marxistisch-economistisch-dogmatische periode gehad waarin ik zeker wist dat door ‘de tendentiële daling van de winstvoet’ het kapitalisme binnen afzienbare tijd apocalyptisch zou instorten. Ik ben tegen mijn 50ste nog een tijd verslaafd geweest aan een boek dat ook al absolute bevrijding in het vooruitzicht stelde. Daarvan heb ik verslag gedaan in een essay onder de titel: Onder de invloed: de totalitaire verleiding van Een Cursus in Wonderen. En ik heb me verdiept in de enorme verschillen tussen tussen Joods-Christelijk-Verlichte traditie en islam.

Maar zo is het wel genoeg, is het niet? Wie mijn ontwikkeling als wereldleraar wil volgen kan terecht op de linkerzijde van mijn weblog: daar vind je mijn hersenspinseltjes van juni 2006 tot vandaag.
________________

Bron: TPO.

 

Het voorwoord van wijlen Hans Jansen bij “EURABIË” (2007) van Bat Ye’or

Dit boek is eigenlijk geen boek maar een dossier. Het is een dossier dat iets ongeloofwaardigs wil aantonen, en van de lezer verwacht dat hij bereid is de rol van jurylid te vervullen. Er is in dit dossier namelijk sprake van een ernstige beschuldiging: Europa zou stelselmatig en mogelijks zelfs welbewust ontdaan worden van haar eigen identiteit.

Europa, vreest Bat Ye’or, is aan het veranderen in een werelddeel dat beter Eurabië dan Europa genoemd zou kunnen worden, vanwege de diepgaande en groeiende invloed die de normen en waarden van de Arabisch-islamitische wereld er uitoefenen. Deze transformatie, meent zij, gaat ten koste van de traditionele Westerse normen en waarden van openheid, waarheidsliefde, gelijkberechtigdheid van een ieder, secularisme, vrijheidszin, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, mensenrechten, en natuurlijk vooral de scheiding van kerk en staat dan wel godsdienst en politiek.

Bat Ye’or beschuldigt Europese leiders ervan samen met hun Arabische collega’s een Eurabia-ideologie geschapen te hebben die Europa welbewust kleineert en ‘culpabiliseert’, dat wil zeggen: ‘in het beklaagdenbankje plaatst’, een typische Bat Ye’or term. Tegelijkertijd gaat deze ideologie voorbij aan de goedgedocumenteerde schendingen van de mensenrechten die eeuwenlang in de islamitische landen plaats hebben gehad, vooral ten opzichte van niet-moslims, slaven en vrouwen.

De Eurabia-ideologie stelt daar een onwetenschappelijke onhistorische idyllische fantasie tegenover waarin joden, christenen, slaven, en vrouwen, uiteraard onder islamitisch oppergezag, er eeuwenlang beter aan toe geweest zouden zijn dan in het christelijke Europa ooit mogelijk geweest zou zijn. Met name de geschiedenis van Andalusië, het deel van Spanje dat door de Arabieren veroverd is en dat een aantal eeuwen onder Arabisch oppergezag heeft gestaan, is regelmatig het slachtoffer van verdraaiing in Eurabische zin. De wetenschaps-geschiedenis is evenmin veilig voor de aanhangers van deze ideologie, die ten onrechte allerlei wetenschappelijke prestaties en interesses aan de Arabieren toeschrijft, ongeveer zoals vroeger in de Sovjet-Unie geleerd werd dat ook het wiel een Sovjet-uitvinding was.

Ook beijvert deze ideologie zich er voor de kruistochten moreel gelijk te stellen met de islamitische plicht tot jihad. Dit laatste grenst haast aan het ongelofelijke voor wie naar de feiten heeft gekeken. De kruistochten hebben zich gericht op één provincie van het Midden-Oosten, de jihad richt zich op de gehele wereld. Toen de eerste kruistocht ondernomen werd, hadden de moslims al eeuwenlang jihad gevoerd tegen de volkeren van zowel Europa, Azië als Afrika. De laatste kruisvaarder is bovendien al eeuwen geleden ter aarde besteld, maar jihadisten zijn er tot op de dag van vandaag nog steeds in overvloed.

Het van oorsprong judeo-christelijke Europa is ooit onderdeel van het Romeinse rijk geweest. Het is de bakermat en het bolwerk van de Verlichting. Europa is het werelddeel waar de moderne wetenschap uitgevonden en tot bloei is gekomen. Dat (in principe) zo tolerante en vrijheidslievende Europa dreigt haar culturele erfenis te verkwanselen, stelt Bat Ye’or, in een sluipend proces van aanpassingen aan de Arabische en de Islamitische wereld. Dat is niet goed, en dat zal nog tot veel moeilijkheden leiden. Want hoe je het ook keert of wendt, de Arabisch-Islamitische wereld is niet vrijheidslievend en niet tolerant, zelfs niet in principe.

Dit door Bat Ye’or beschreven proces van aanpassing en opschuiving onttrekt zich aan democratische controle. Europese politici en beleidsmakers hebben nooit aan de kiezers de vraag voorgelegd of al die Europese samenwerkingsverbanden met de Arabische wereld wel of niet de zegen van het electoraat of het parlement hebben. Over de beloften die in die samenwerkingsverbanden worden gedaan, en de afspraken die daar gemaakt worden, bijvoorbeeld over migratie en cultuur, hoeven Europese politici zich niet te verantwoorden. Het gaat immers, wordt wel betoogd, slechts om diplomatieke frasen zonder veel inhoud, frasen die uitsluitend geuit worden om de prettige sfeer niet te verstoren die nu eenmaal onlosmakelijk verbonden is aan internationaal overleg op hoog niveau. Al die Euro-Arabische communiqués willen alleen maar de goede wil van alle betrokkenen onderstrepen, en goede wil is nog geen beleid. Was het maar zo.

De politici en beleidsmakers uit het Midden-Oosten hoeven zich over de gemaakte afspraken en de gedane beloften al helemaal niet tegenover kiezers te verantwoorden, want de regeringen in de Arabisch-islamitische wereld zijn niet onderworpen aan de beoordeling door een electoraat. Zij hebben de macht omdat zij de macht hebben. De Arabische landen zijn dan ook dictaturen waar de vrijheid soms wat groter maar ook wel eens wat kleiner is dan in de voormalige Sovjet-Unie.

Maar zelfs als de regiems die in de Arabische wereld aan de macht zijn de vrijheid en de vrijheden soms tijdelijk wat groter laten zijn, is de bestaanszekerheid er vermoedelijk kleiner dan in de vroegere Sovjet-Unie het geval was. De economie en de politiek zijn in de Arabische wereld zo ingericht dat niemand zijn leven zeker is, willekeur van politiediensten en de overheid is een dagelijks verschijnsel. De bevolkingen van deze landen stemmen dan ook in groten getale met hun voeten, en willen naar het Westen trekken.

Waarom eigenlijk slaan vertegenwoordigers van democratische landen in Europa aan het samenwerken met vertegenwoordigers van zulke staten? En met de vertegenwoordigers van de internationale organisaties die door zulke staten in het leven worden geroepen? Zijn de meeste Arabische landen nog wel echte staten? Zijn het vaak niet staten geweest waar het gezag en de macht inmiddels gekaapt zijn door een heersersclan, en waar de bevolking politiek geheel buiten spel is gezet? Het is duidelijk dat de normale internationale samenwerking door moet gaan ook als de regering van een land bezig is te vervallen tot een half-achterlijke dictatuur. Maar het is raar om wanneer een land in zo’n proces aan het wegzinken is, of al op de bodem is terecht gekomen, toch allerlei grootse gezamenlijke plannen op touw te zetten. Zulke plannen stuiten het wegzakken beslist niet, en wanneer ze gerealiseerd dreigen te worden, is er een bindende afspraak met een achterlijk en dictatoriaal regiem tot stand gekomen.

Wat Bat Ye’or in dit boek over de transformatie van Europa wil aantonen is zo ernstig en zo bizar dat ook zij zelf het af en toe haast niet lijkt te kunnen geloven. Maar de aanwijzingen, zie het door haar samengestelde dossier, zijn zo sterk dat het niet verantwoord is de hele zaak met een schouderophalen af te doen.

De Eurabië-ideologie heeft ook nu al invloed op cultuur en wetenschap. Die zijn niet altijd even belangrijk, maar soms wel hoogst amusant. Eén voorbeeld uit vele. Een Utrechtse hoogleraar aan de Theologische faculteit, Dr Karel Steenbrink, heeft tijdens zijn oratie in 2005 in volle ernst betoogd dat de Koran (een document uit op zijn vroegst de zevende eeuw van onze jaartelling) een ‘correctief’ vormt op de vier evangeliën van het Nieuwe Testament (documenten uit de eerste twee eeuwen van onze jaartelling). Als bron over Jezus achtte de nieuwe professor de Koran betrouwbaarder. Dat roept beslist vragen op. Betrouwbaarder in welke zin? Als historische bron? Als theologische leidraad? Hoe het ook zij, zonder veel omhaal verving Dr Steenbrink in zijn oratie heel kordaat de joodse Jezus door een islamitische Jezus. Het is ook tegen zulke soms eigenlijk wel komische culturele capitulatie voor de islam dat Bat Ye’or verzet aantekent.

Een ding is duidelijk. Wanneer het bij zulke ongevraagde religieuze kniebuigingen voor de islam bleef, zou het allemaal (behalve voor christenen) niet zo ernstig zijn. Maar de Eurabië-ideologie strekt zich, zoals dit door Bat Ye’or samengestelde dossier laat zien, ook uit over allerlei sociale en economische kwesties. Het beïnvloedt de Europese politiek ten opzichte van Amerika en ten opzichte van Israël op een oneigenlijke manier, en is uiteraard ook van diepgaande invloed op de regelingen die er getroffen worden rond migratie uit de Arabisch-islamitische wereld naar Europa. Daar hebben politici wel alles mee te maken. Daar zijn politici wél verantwoordelijk voor. Lees en oordeel.

De visies, of eigenlijk nachtmerries, van Bat Ye’or zijn uiteraard niet onomstreden. Er zijn serieuze gezaghebbende waarnemers en commentatoren die het niet met haar eens zijn. Een van de welsprekendste tegenstemmen is de Amerikaanse commentator Ralph Peters, een weinig sentimentele militair. Hij is eigenlijk de volstrekt tegenovergestelde mening toegedaan. Europa wordt volgens hem niet bedreigd door Eurabië, maar de moslimse minderheden in Europa leven volgens hem in geleende tijd. Dit omdat de Europeanen naar het oordeel van Ralph Peters ‘tot genocide geneigde maniakken’ zijn, die met ‘verbijsterende hardheid’ zullen terugslaan wanneer ze zich inderdaad door hun moslimse immigranten bedreigd zullen gaan voelen.

Ralph Peters verwijt de Europeanen dat zij verwend en lui zijn, en niet bereid, of bij machte, om migranten te accepteren en te absorberen. Hij voorspelt dat er een moment zal komen dat Amerikaanse schepen ‘in Bremen, Bari en Brest’ de moslimse vluchtelingen uit Europa zullen moeten komen ophalen. Ook dat is geen toekomstperspectief dat vrolijk stemt. Maar geen enkele criticus van Bat Ye’or bestrijdt dat de stroom van feiten die zij heeft aangedragen in principe juist is. Er is uitsluitend meningsverschil mogelijk over de interpretatie van het belang van de gebeurtenissen, de memoranda en de verklaringen, en over het toekomstperspectief dat deze driftige diplomatieke Euro-Arabische bedrijvigheid oproept.

Tegenover geluiden als die van Ralph Peters staat brede bijval van waarnemers, journalisten en historici die recht van spreken hebben. Dr. Salim Mansur, een Canadees academicus met een islamitische achtergrond, noemt Bat Ye’or een moderne Cassandra, naar de mythologische prinses uit Troje die de gave had voorspellingen te doen die uitkwamen. Alleen, de goden hadden Cassandra er toe veroordeeld om niet geloofd te worden. De historicus Sir Martin Gilbert, vooral bekend van zijn Churchill-biografie, behoort tot de bewonderaars van Bat Ye’or, evenals de Italiaanse journaliste en schrijfster Oriana Fallaci. Maar hoe gezaghebbend voor- of tegenstanders ook zijn, oordeel zelf.

De vreemde naam ‘Bat Ye’or’ is uiteraard een pseudoniem. Het is opvallend dat geleerden die zelf uit het Midden-Oosten afkomstig zijn vaak onder een pseudoniem schrijven wanneer ze het hebben over zaken die de islam raken. Twee van de meest bekende ‘oosterlingen’ die kritisch over de islam schrijven, doen dat net als Bat Ye’or ook niet onder hun eigen naam: Ibn Warraq en Christoph Luxenberg.

Ook Bat Ye’or komt uit het Midden-Oosten. Ze is opgevoed in het cosmopolitische Franstalige milieu van het Cairo zoals dat tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog bestaan heeft, waar Armeniërs, Grieken, joden, Italianen, Libanezen, en verder iedereen die goed Frans sprak welkom was. Haar schrijversnaam is Hebreeuws: Bat betekent ‘dochter’, en Ye’or ‘Nijl’. Bat Ye’or is inderdaad een ‘dochter van de Nijl’, geboren en getogen op het eiland Zamalek, een eilandje in de Nijl, ooit een door de Britse machthebbers aangelegde groene buitenwijk van Cairo, ten westen van het centrum. In 1957 is ze als zo velen Egypte uitgezet.

In 1986 heeft Bat Ye’or vriend en vijand verrast met haar boek The Dhimmi: Jews and Christians under Islam. Het Arabische woord dhimmi is de aanduiding voor een christen of jood die het oppergezag van de islam erkend heeft. Tegen de toenmalige gangbare meningen in laat Bat Ye’or in dit boek zien dat de dhimmi’s het door de eeuwen heen onder het bestuur van de islamitische overheden beslist niet makkelijk hebben gehad. De invloed van dit boek is groot geweest. Voordien werden de meest idyllische voorstellingen van hoe harmonieus moslims, joden en christenen onder de islam geleefd zouden hebben, zo goed als kritiekloos geaccepteerd. Na de verschijning van dit boek zijn steeds meer geleerden gaan beseffen dat deze idyllische voorstelling van zaken propaganda was die als geschiedschrijving werd vermomd.

Sinds 1983 gebruikt Bat Ye’or het woord ‘dhimmitude’ als benaming voor de houding van verinnerlijkte onderwerping aan de islamitische superioriteit die van een dhimmi verwacht wordt, zie http://www.dhimmitude.org. Het woord is inmiddels grotendeels ingeburgerd, en gaf in de zomer van 2007 op Google ongeveer 650.000 treffers.

Bat Ye’or is niet alleen door haar jarenlange onderzoek maar ook door haar opvoeding in het Cairo van haar jeugdjaren uiteraard goed bekend geraakt met de formele en informele kanten van het leven als dhimmi. Een dhimmi laat zich maar al te gemakkelijk ‘culpabiliseren’, vooral wegens vermeend gebrek aan respect voor de islam en de moslims. Bat Ye’or waarschuwt nadrukkelijk voor de internalisering van de positie van dhimmi. Een jood of christen, of een ongelovige, die maar lang genoeg met de mond de superioriteit van de islam beleden heeft, gaat immers op de lange duur zichzelf als minderwaardig beschouwen.

De overstap naar de godsdienst die zichzelf als superieur beschouwt, gaat dan steeds meer voor de hand liggen want alleen die overstap lost het probleem van de eigen minderwaardigheid op. Zulke (psychologisch ongezonde) ‘minderwaardigheid’, of die nu is opgelegd of geïnternaliseerd, is in strijd met de gangbare opvattingen over mensenrechten. De discussie over dhimmitude hoort dan ook thuis bij de discussie over de universele rechten van de mens, en heeft op de keper beschouwd weinig met de islam en de moslims te maken. Wie zichzelf vernedert, doet dat zichzelf aan.

Dhimmitude is ook in Nederland een, helaas, reëel bestaand verschijnsel. Een burgemeester die na de moord op een islamcriticus thee gaat drinken in een moskee, gedraagt zich als een dhimmi. Een Nederlands bedrijf dat uit voorzorg de te koop aangeboden kleding, drank of spijs maar vast wil gaan aanpassen aan de eventuele islamitische eisen, heeft de facto voor een voortbestaan als dhimmi gekozen. Bat Ye’or kent als geen ander de gevoeligheden van dhimmitude, en ze weet als geen ander de culturele, psychologische, sociale en religieuze consequenties van dhimmitude te herkennen en aan het licht te brengen.

De term Eurabia had in de zomer van 2007 ongeveer 819.000 treffers op Google. Anders dan bij dhimmitude het geval is, heeft Bat Ye’or dit woord niet zelf bedacht. Wel heeft zij er de huidige inhoud aan gegeven. Oorspronkelijk was het de naam van een tijdschrift uit het midden van de jaren zeventig dat werd uitgegeven door het Europese Comité voor de coördinatie van vriendschapsverenigingen met de Arabische wereld, dus een organisatie ter coördinatie van verenigingen als de Nederlands-Arabische Kring. Ook is of was er in Rotterdam een vereniging van Marokkaans-Nederlandse studenten die Eurabia heette.

Het boek, of desnoods dossier, Eurabia van de hand van Bat Ye’or is een belangrijke bijdrage aan een belangrijke discussie. De materie is af en toe zo ingewikkeld en complex dat zelfs wie redelijk Frans of Engels leest, zich niet hoeft te generen om toch een Nederlandse vertaling van dit boek te raadplegen. Het is daarom goed dat van het ingewikkelde Eurabië-dossier nu een Nederlandse vertaling op de markt is. Bovendien is de strijdvaardigheid en de koersvastheid van Bat Ye’or een voorbeeld voor de zo veel meer tot capitulatie en compromis geneigde Nederlanders. Als het aan Bat Ye’or ligt, gaat het licht van de Verlichting niet uit, en blijft het lot van de dhimmi’s Nederland en Europa bespaard.

INSTANT UPDATE: ik ontdek zojuist een lang essay — 15.000 woorden —  dat  “Fjordman” op basis van het boek en een aantal artikelen van Bat Ye’or in 2006 al heeft geschreven. Het staat op “Gates of Vienna” — nee, die website heet inderdaad niet toevallig zo — onder de titel  “The Eurabia Code”. Die “Fjordman” behoort tot de inner circle van de mensen die deze site in leven houden: “Baron Bodissey” en David Littman de levensgezel van “Bat Ye’or”. Het is een prima essay en ik ga het gebruiken bij een opstel dat ik zelf hoop te publiceren ter gelegenheid van 4 en 5 mei.

_____________

Mariëlle Tweebeeke en Eelco Bosch van Rosenthal vieren samen de 70ste verjaardag van Israël met subtiele en achterbakse Jodenhaat

******************************************************
“Gelezen? En? Wadenku? Ik zal in elk geval zeggen wat ik ervan vind. Dat die identiteiten-quote van Halevy bewust er net vóór is gezet. Mooi aansluitend op mythische Mossad-Joden die overal in het Midden-Oosten moordend rondwaren. En ze zijn extra gewetenloos omdat het ook nog Talmoed-Joden zijn die uiteraard schijt hebben aan alle menselijke normen en waarden. Ik denk dat we hier een fraai staaltje subliminale antisemitische hersenspoeling van Nieuwsuur te pakken hebben.”
*****************************************************

Nieuwsuur heeft afgelopen vrijdag-avond het jarige Israël getracteerd op een vergiftigd taartje. Ze hadden er ook voor kunnen kiezen . . . herstel . . . een fatsoenlijk nieuwsprogramma met fatsoenlijke medewerkers had er ook voor kunnen kiezen eindelijk eens aandacht te besteden aan dat ene Grote Feit van de Israëlische geschiedenis, namelijk dat de Joden van Palestina al 100 jaar proberen met de Arabieren daar in vrede te leven, dat die Arabieren uitsluitend antwoorden met terreur en dat wanneer Israël geweld gebruikt zulks altijd alleen in antwoord is op agressie van de Palmaffia’s.

Maar nee, onder het mom van “kritisch zijn” werd door Eelco Bosch van Rosenthal een smerig insinuerende reportage in elkaar gedraaid. Je moet al heel goed kijken en luisteren en verrekte goed op de hoogte zijn van de werkelijke geschiedenis van Israël  om het op te merken. En als je het opgemerkt hebt, dan moet je het ook nog verwoorden. Richting een klein publiek dat ’t eigenlijk al weet. Intussen heeft Eelco’s gesubsidieerde hersenspoeling bij het grote NPO-publiek zijn werk gedaan.

Mariëlle Tweebeeke over wie ik wel eens eerder vleiend schreef *** presenteert.  De uitzending zal  eerst gaan over medicijn-tekorten en vervroegde pensionering voor zware beroepen en . . . . .

“En de staat Israël bestaat 70 jaar met een cruciale rol voor de geheime diensten en de schaduwoorlogen van de Mossad.”

Een zekere Ronen Bergman fungeert als Ankeiler:

“Gedurende de afgelopen 70 jaar heeft het Israëlische defensie-establishment bij elkaar 2700 moord-operaties uitgevoerd.”

Ik ken Ronen Bergman (1972) niet, maar wat mij opvalt is dat-ie een kind is van Holocaust-overlevers, dat-ie nogal een veelschrijvende reputatie heeft, anti-Netanyahu is en verder ook van het linkerk(r)antje: New York Times, Guardian, Yedioth Ahronoth en vooral Haaretz.

Het item begint op 24:45.

Tweebeeke:

“In Israël is het al dagen feest, want het land herdenkt de oprichting van de Joodse staat 70 jaar geleden, met parades, toespraken en vuurwerk. Gistermorgen om 11 uur staan de mensen letterlijk stil bij de herdenking van dit feit. Sirenes roepen op tot 2 minuten stilte waaraan iedereen die op straat is zich houdt. Aan de grens met de Gazastrook zijn vandaag opnieuw confrontaties tussen Palestijnen en het Israëlische leger. Sinds de bezetting door Israël is het hier onrustig. De Palestijnen willen terug naar het gebied vanwaar ze zijn verdreven. Een belangrijke en onmisbare factor voor het succes van Israël zijn de acties van de buitenlandse geheime dienst, de Mossad. Onderzoeks-journalist  Ronin Bergman deed bijna 10 jaar onderzoek naar alle moordoperaties waarmee de Mossas zijn tegenstanders uitschakelde. Een reportage uit Tel Aviv van Eeelco Bosch van Rosenthal.”

De impliciete boodschap van Nieuw-zuur is: parades, toespraken, vuurwerk en plechtige stilte, maar wat denken we van het vuurwerk aan de grens met de Gaza-strook? Tweebeeke spreekt van “confrontaties”, maar dit is natuurlijk de zoveelste eenzijdige provocatie van Hamas dat hoopt dat het IDF gedwongen zal worden zoveel mogelijk slachtoffers te maken zodat onder de “Palestijnen” de haat gaande blijft en Hamas aan de corrupte macht kan blijven. Hamas wéét dat de Westerse media die eventuele slachtoffers breed zullen uitmeten, aldus ook onder moslims in het Westen de Jodenhaat nog vergrotend. “Sinds de bezetting door Israël is het hier onrustig.” Wát?!? Het is “hier” “onrustig” sinds de Moefti van Jeruzalem in 1920 “hier” de eerste pogroms initieerde. En is het Tweebeeke ontgaan dat Gaza in 2005 door Israël ontruimd is ten koste van onnoemlijk leed van de Joden die in Gaza woonden en met als resultaat dat Gaza een misdadigers-nest bovenop een raket-lanceer-platform is geworden? En is het nog steeds niet doorgedrongen dat er sowieso geen sprake is van “bezetting”, óók niet in Samaria-Judea (“de Westbank”), maar van een uitoefenen van het allervolste morele en internationaal-rechtelijke recht van Joden om daar te wonen? En Palestijnen in Gaza “willen terug naar het gebied vanwaar ze zijn verdreven”?!? Er leeft van die “Palestijnen” nog een heel kleine minderheid en ze zijn voorál in Gaza niet “verdreven” maar ze zijn ondanks het klemmende verzoek van Ben Goerion om te blijven, hun vluchtende elites achterna gerend omdat ze dachten dat de Joden met hen zouden doen zoals zij de Joden behandeld zouden hebben waren de rollen omgedraaid geweest. De waard en zijn gasten, nietwaar? Voorts zijn deze “Palestijnen” grotendeels op bevel van de in 1948 in Israël binnenvallende Arabische legers weg gelopen omdat die legers een vrij schootsveld wilden hebben bij de uitroeiing van de Joden.

En dan komt Ronen Bergman uitgebreider aan het woord. Ik vind het een rare man. Hij meent de Joodse mentaliteit te kunnen samenvatten als: de Gojim zullen altijd Joden willen vermoorden, dan wel passief blijven terwijl andere Gojim de Joden vermoorden en dat de Joden dus een toevluchtsoord moeten hebben, een “Israël”.

Ik denk dat als er veel Joden zijn die zo denken, die Joden alle reden daarvoor hebben. Maar deze Bergman brengt het wel een beetje alsof met name de Israëlische leiders paranoia zijn. Als dat zo is, dan is dat wat mij betreft geen gewone paranoia, maar zoals het gezegde luidt: paranoia keer op keer bevestigd door de geschiedenis.

En dan komt ex-Mossad-agent Efraim Halevy aan het woord. Hij legt uit dat de Mossad een noodzaak was voor een klein volk dat altijd bedreigd werd door volkeren die veel talrijker zijn. Het vermoorden van vijanden door de Mossad, zo zegt hij, was nodig om te zorgen dat niet elke Jood van fighting age voortdurend paraat aan de grens hoefde te staan.

Ik vermoed dat Nieuwsuur niet helemaal blij was met deze uitspraak, maar dat ze ‘m ‘r niet hebben uitgeknipt omdat de anti-Israëlische gehersenspoelde kijker toch niet de draagwijdte ervan zou beseffen: namelijk dat Israël moet overleven in een dermate vijandige omgeving dat alles aangegrepen moet worden om niet verplicht te zijn voortdurend een heel leger in staat van paraatheid op de been te houden. Als Nieuwsuur een fatsoenlijk nieuwsmedium zou zijn met fatsoenlijke medewerkers, zou de betekenis van deze uitspraak in voice over benadrukt geweest zijn. Maar in plaats daarvan knipt Nieuwsuur een uitspraak van Halevy er NIET uit die ik er dan weer juist wél uit geknipt zou hebben. Want je weet hoe het is, nietwaar? Alle geheime diensten hebben medewerkers die onder valse identiteiten in vijandelijk gebied opereren, maar als Joden het doen, dan wordt het toch gauw in de sfeer getrokken van die Joodse wereld-samenzwering. En dan is de conlusie al gauw weer dat je “ze” nooit kan vertrouwen. En ken je die en die? Dat is er misschien ook  wel “eentje”.

Ronen Bergman:

“Iedereen in de Israëlische inlichtingen-wereld kent deze beroemde zin die komt van de Babylonische Talmoed die zegt ‘Als iemand u probeert te doden, doodt hem dan eerder. Als dat je mentaliteit is, hecht je vanzelf minder waarde aan soevereiniteit, het internationale recht en internationale normen. Je zelfverdediging staat voorop. Gedurende de afgelopen 70 jaar heeft het Israëlische defensie-establishment bij elkaar 2700 moord-operaties uitgevoerd. ( . . .) Operatie ‘Lente van de Jeugd’ was de grootste moord-operatie in de geschiedenis van Israël. We vielen Libanon binnen. Het hoogtepunt was dat Sayeret Matkal-eenheden onder bevel van Ehud Barak — gekleed als toeristen of vrouwen, zoals Barak, of als soldaten — drie appartements-gebouwen in Beiroet binnenvielen, appartementen binnengingen en drie kopstukken van de PLO doodden. ( . . .) Er deden daarna verhalen de ronde in de hele Arabische wereld over mannen en vrouwen die midden in de nacht mensen doodden en weer spoorloos verdwenen. ( . . .) Het had ook gevolgen in Israël. Barak erkent zelf dat de Israëlische politieke leiders op grond van de operatie concludeerden dat dit de almacht van de Israëlische krijgsmacht aantoonde.”

Gelezen? En? Wadenku? Ik zal in elk geval zeggen wat ik ervan vind. Dat die identiteiten-quote van Halevy bewust er net vóór is gezet. Mooi aansluitend op mythische Mossad-Joden die overal in het Midden-Oosten moordend rondwaren. En ze zijn extra gewetenloos omdat het ook nog Talmoed-Joden zijn die uiteraard schijt hebben aan alle menselijke normen en waarden. Ik denk dat we hier een fraai staaltje subliminale antisemitische hersenspoeling van Nieuwsuur te pakken hebben.

Nadat Halevy, de ex-Mossad-man, gezegd heeft dat “onze missie was alternatieven te ontwikkelen voor de taltijke oorlogen” en dat “de politci” niet altijd goed luisterden naar de verstandige adviezen van de Mossad, brengt de reportage (Eelco Bosch van Rosenthal dus) Netanyahu in beeld als illustratie van die hubris van “de politci”. Namelijk in een rede waarin Netnyahu op erop wijst dat Iran op een gegeven moment gestopt zal moeten worden in zijn ontwikkeling tot atoommacht.

Netanyahu wordt door Bergman vervolgens neergezet als een onverantwoordelijke heethoofd die opdracht gaf voorbereidingen te treffen voor een militaire aanval op de Iraanse nucleaire faciliteiten. Volgens Bergman zou de Mossad ’t uit zijn hoofd gepraat hebben en in plaats daarvan een aanslag hebben gepleegd op een sleutelfiguur van het Iraanse nucleaire programma. U begrijpt: de genadeloze Mossad is verstandiger dan Netanyahu.

Waarna in beeld gebracht wordt hoe de Mossad het nucleaire Iran-probleem aanpakte, namelijk door spectaculair de Iraanse atoom-specialist Roshan te vermoorden.  De teneur is: wat zijn ’t toch professionals die Mossad-jongens! Eng gewoon!

Nog meer gruwelijk onverstandige politici: Ariel Sharon.

Bergman :

“Toen ik de verhalen voor het eerst hoorde, kon ik het niet geloven. Ik wilde ze niet geloven. Namelijk dat Ariel Sharon, minister van defensie in 1982-83 het bevel had gegeven om een lijnvliegtuig, vol onschuldige passagiers en met Yasser Arafat aan boord, neer te halen. De bevelhebbers van de luchtmacht hebben toen gemuit. Ze stoorden de radio’s en gaven verkeerde informatie en weigerde een direct bevel omdat ze pal stonden voor de ethische code van het Israëlische leger. Ze zeiden ‘we doen het niet’. Ze hebben veel levens gered. En Israël gered van een schandvlek die nooit meer uitgewist had kunnen worden.

Heel goed dat die luchtmacht-jongens weigerden. Maar Bergman had erbij kunnen vermelden dat zo’n weigering in een Arabische chain of command nooit zou zijn opgetreden. Want dat moslimische Arabieren standaard iedere ongelovige en Jood afslachten die ze maar kunnen afslachten. En dat Sharon een krankzinnig bevel gaf, maar dat hij een leven lang achter de rug had van het bevechten van dat soort krankzinnige slachters. Daar kan je gek van worden.

In elk geval: prettig dat Nieuwsuur op Israëls verjaardag de Israël-puntjes weer even op alle i’s zet. En ons herinnert aan gruwelijke mogelijkheden die zelfs in de Joodse mens verborgen kunnen liggen. De gemiddelde kijker zal eraan overhouden dat die Joden daar toch ook niet allemaal even koosjer zijn. En dat is blijkbaar de bedoeling.

Halevy mag van Eelco melden dat Israël dank zij inlichtingen van de Mossad in  de oorlog van 1967 in staat bleek de hele luchtmacht van Egypte Binnen drie uur op de grond te vernietigen.

Maar als Nieuwsuur een fatsoenlijk nieuwsmedium zou zijn geweest en Eelco Bosch van Rosenthal een fatsoenlijk mens, dan was daaraan toegevoegd geworden dat het de tweede keer was dat Arabische legers klaarstonden om met genocidale bedoelingen Israël binnen te vallen. En dat het hele Arabische Midden-Oosten in 1967 zinderde van de genocidale Jodenhaat. En dat Halevy elders ooit heeft verteld dat veel Joden in Israël zo bang en wanhopig waren dat in stadsparken in Tel Aviv vast massa-graven werden gegraven. Netanyahu heeft er als jonge man nog bij geholpen.

De reportage eindigt met opnieuw een paar monologen van Bergman. Hij beweert dat Israëlische politici door de successen van de geheime diensten het megalomane idee kregen dat ze door gerichte moordaanslagen de loop van de geschiedenis beslissend konden beïnvloeden.

“Ze dachten dat ze daarmee riskantere middelen konden vermijden, zoals diplomatie en staatsmanschap of dialoog met de tegenstander.

Ik vermoed dat deze verschrikkelijke onzin een hoofdstelling is van zijn boek. Als het al waar zou zijn dat Israëlische politici recentelijk de vermogens van de geheime diensten overschat hebben, dan nog is de reden van het gebruik maken van die diensten niet gemakzucht geweest. Want “diplomatie en staatsmanschap of dialoog met de tegenstander” zijn futiel gebleken in relatie met de Palmaffia’s en de Arabieren ueberhaupt.

Bergman meent ook dat de intifada’s “voortkwamen uit bitterheid en frustratie. Niet van de PLO, want die was zwak en corrupt, maar bij de massa. Bij de honderd-duizenden mensen die elke hoop kwijt waren in de ‘territories’.”

Ook dat is onzin. Als de PLO al “zwak” was dan was er een nog ergere “PLO” in opkomst als opvolger, namelijk Hamas.En het zijn niet de “massa’s” die voortdurend die oorlogen en intifada’s provoceren, maar het zijn de Palmaffia’s die hun eigen bevolkingen in een voortdurende haat-psychose houden omdat die psychose het enige is dat hen aan de macht houdt. Die psychose maakt ook dat de eerste de beste Palmaffia-leider die een echt compromis met Israël zou willen sluiten, binnen de kortste keren vermoord zou worden. De Palmaffia’s berijden een tijger die ze zelf voortdurend met bloeddorst voeden en ze kunnen er nooit meer af.

Bergman in de slot-monoloog van de reportage:

“Het grote probleem is de collateral damage. Vind je het acceptabel levens van onschuldige omstanders in gevaar te brengen? Die toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats zijn? Als je een aanval moet plegen op een terrorist die jouw landgenoten wil vermoorden? Is het bloed van jouw broeders en zusters, roder dan van de mensen aan de andere kant? Dat is een duivels dilemma. ( . . .) Ik ben niet jaloers op degenen die de knoop moeten doorhakken.”

Ook dat is onzin. Het grote probleem is niet de “nevenschade”, maar de islamitische haat, die al 1400 jaar in het hele Midden-Oosten en sinds 1920 vooral in Palestina voortdurend gewekt wordt met Koran en Soenna in de hand. Het probleem is niet of het IDF zo goed mogelijk afweegt of de nevenschade opweegt tegen het militaire doel dat bereikt moet worden. Want dat doet het IDF altijd al. Zie de weigering om het bevel van Sharon op te volgen. Het probleem is de suicidale islamitische cultuur en Hamas dat bewust eigen mensen op daken van gebouwen zet waarvan ze weten dat die door het IDF gebombardeerd gaan worden in oorlogen die Hamas zelf uitlokt en waarvan ze weten dat ze die niet kunnen winnen. Zoals nu bij de grens met Gaza. “Toevallig op het verkeerde moment op de verkeerde plaats?” Flikker toch een eind op, gek!
______________________

*** TWEEBEEKE

Waarom groeien de nederzettingen op ‘de Westbank’? (20 januari 2012)

Mariëlle Tweebeeke, jeugdig maar zéér ernstig te nemen ankermeisje van Nieuwsuur (Sonja Barendprijs!) kwekt weer eens uitermáte dom (22 januari 2014)

Mariëlle Tweebeeke en de AIVD: respect voor onschuldige verdieping van het geloof (26 januari 2014)

Mariëlle Tweebeeke van Nieuwsuur doet liever aan anti-Netanyahu-propaganda dan aan serieuze journalistiek, óók als het gaat om de nucleaire Holocaust die Iran aan het voorbereiden is (3 maart 2015)

Heeft Mariëlle Tweebeeke van Nieuwsuur marxistische AIDS opgelopen van “anti-Zionist” Paul Aarts? (28 maart 2015)

Mariëlle Tweebeeke (onnozelaar van Nieuwsuur) en Sigrid Kaag (“diplomate” van de Verenigde Nazi’s) produceren samen anti-journalistiek (19 september 2015)

Israël zit achter de politie-moorden op zwarten !!! Twan Huys en Mariëlle Tweebeeke kunnen tevreden zijn: de lieglastercocktail begint te bruisen. (14 juli 2016)

Nieuwsuur collaboreert doorrrr!!! Of is het toch gewoon incompetentie? (29 mei 2017)

Mariëlle Tweebeeke: vakvrouw in de Bazaar (18 juni 2017)

Tweebeeke (Nieuwsuur) maakt propaganda voor linkse nazi’s van AFA (24 september 2017)
_______________

Gouwe Ouwe (2011) van Pat Condell over de Palmaffia’s

Is het racistisch om de Palestijnen te kritiseren als de meest vermoeiende jank-baby’s ter wereld, die voor een valse zaak vechten en zich bevinden in een toestand die ze helemaal zichzelf hebben aangedaan?
Ja, dat zal wel racistisch zijn.

Ik zou niet verbaasd zijn als het tegen de wet is in bepaalde Europese landen.
Maar ik ga die kritiek toch maar leveren, want iemand moet het doen.
En ik realiseer me dat ik een paar vrienden zal verliezen met deze video, maar dat is okay want zulke vrienden heb ik niet nodig.
Al wat we kunnen doen is de waarheid vertellen zoals we die zien.
Ik bedoel: zoals we de waarheid echt zien en niet zoals we de waarheid verondersteld worden te zien.
Het slechtste wat je kan doen is de waarheid zien en een leugen vertellen.
En ik zie de Palestijnse zaak als een leugen.
Een leugen ontworpen om het Westerse linkse schuldgevoel te exploiteren, net zoals de leugen van de islamofobie en de leugen van de mythische religie van de vrede die nog nooit iemand in werking heeft gezien.
Vroeger was ik veel kritischer over Israël en ik geloofde dat er een rechtvaardige twee-staten-oplossing was, omdat ik geloofde dat de Arabieren te goeder trouw handelden.
Ik wil dat nog steeds geloven, maar het bewijs zegt me dat ik een dwaas zou zijn.
Omdat ik gezien heb dat iedere concessie die Israël maakt beantwoord wordt met meer eisen en meer uitvluchten om niet te hoeven onderhandelen.
De Palestijnen hadden al meer dan tien keer vrede kunnen hebben als ze die wilden.
Maar ze willen geen vrede.
Ze willen overwinning en ze zullen niet tevreden zijn voordat Israël van de kaart is geveegd.
Een lid van het centrale comité van Fatah zei het recent op de televisie, maar, zoals hij verklaarde: ze houden dat voor zichzelf en vertellen de rest van de wereld een ander verhaal.
Als deel van dat verhaal wordt de valse claim op een staat op het ogenblik besproken door de Verenigde Naties en we zijn allemaal benieuwd wat eruit floept aan het andere einde.
Niet dat het iets uitmaakt, want ondanks wat de Palestijnse public-relations-industrie, dat wil zeggen de Westerse media u zullen vertellen, gaat dit niet over territorium en het gaat zeker niet over rechtvaardigheid of mensenrechten, want Arabische samenlevingen kennen de betekenis van die woorden niet.
Het gaat over Jodenhaat, zoals die door de Koran wordt voorgeschreven en in Arabische landen gepreekt wordt in de moskeeën en wordt onderwezen aan de kinderen, generatie na vergiftigde generatie.
De Arabieren haten de Joden niet vanwege Israël.
Ze haten Israël vanwege de Joden.
De toestand op de West Bank en Gaza bestaat omdat 45 jaar geleden verscheidene Arabische landen Israël ongeprovoceerd en met enorme overmacht aanvielen omdat het een Joodse staat was.
Als het geen Joodse staat was geweest hadden ze hem niet aangevallen.
En ze vielen Israël aan met de bedoeling om Israël van de kaart te vegen en om genocide te plegen.
Maar ze faalden, omdat de Joden meer staal in hun ruggegraat hadden dan de Arabieren hadden verwacht.
Maar wie kon daar verbaasd over zijn na hetgeen ze hadden meegemaakt en na gezien te hebben hoe de rest van de wereld had gereageerd op hun benarde positie.
Grote aantallen Joden hadden aan de nazi’s kunnen ontsnappen als ze een plek hadden gehad om naar toe te gaan, maar andere landen lieten hen niet binnen.
De moefti van Jeruzalem was een vriend van Hitler en, goede moslim die hij was, keurde hij de “eindoplossing” goed en had plannen voor zijn eigen Holocaust in het Midden Oosten als de nazi’s eenmaal de oorlog zouden hebben gewonnen.
Dus wie kan het de Israëli’s kwalijk nemen dat zij zich serieus verdedigen als ze weten dat ze te maken hebben met mensen van wie ze weten dat ze niet te vertrouwen zijn en van wie ze weten dat ze de Joden genoeg haten om ze als volk te willen vernietigen.
Iedereen in dezelfde omstandigheden als zij zou zich hetzelfde gedragen.
Ik wel tenminste.
En ik zou me er niet voor verontschuldigen.
Israël is omgeven door vijanden.
Vrede is meer in hun belang dan van wie dan ook en dat is waarom ze concessies blijven doen.
Maar het is niet in het belang van de Palestijnse leiders.
Vrede is het laatste wat zij willen.
Zij moeten de pot aan de kook houden.
Zij moeten hun bevolking kwaad, rancuneus en vol Jodenhaat houden.
Vrede zou alles bederven.
Want ze zullen niet tevreden zijn voordat Israël van de kaart is geveegd en de Joden in de zee zijn gedreven.
Als zij werkelijk geloven dat dat gaat gebeuren dan zijn ze gek.
En als ze er niet werkelijk erin geloven dan zijn ze zelfs nog gekker, vindt u niet?
En al die goedhartige Westerse linksen die de trommel blijven roeren voor de arme Palestijnen: ik sympathiseer met jullie omdat jullie het om de goede redenen doen, maar jullie worden gebruikt en misbruikt net zoals de bevolking op de Westbank en Gaza wordt misbruikt door mensen die niet de bedoeling hebben om een vrede uit te onderhandelen om dat ze primair gedreven worden door rauwe, irrationele religieuze haat.
Als jullie demonstreren voor Palestina, dan weten jullie dat jullie in het gezelschap zijn van mensen die oproepen Joden te vergassen.
Denken jullie dat dat toevallig is?
Jullie hebben hier te maken dat uitgaat boven politiek en boven de rede.
Iets waarachtig lelijks drijft een scherpe pin dwars door al jullie knusse links-rechtse vooronderstellingen en jullie naïviteit is die lelijkheid aan het opstoken als een blaasbalg een vuur.
De wereld moet ophouden met te pretenderen dat Palestina over rechtvaardigheid en mensenrechten gaat en de moed hebben dit te benoemen voor wat het is, een halt toe te roepen aan dit bedrog, deze eindeloze dans rond een niet bestaande onderhandelingstafel.
We moeten de Arabieren een enorme gunst verlenen en ze de waarheid vertellen die ze zo vreselijk nodig moeten horen, namelijk dat hun haat de oorzaak is van hun ellende.
Ze zijn er de gevangenen van geworden.
Het is hun hele identiteit gaan definiëren.
En tot ze een manier vinden om deze nare plek van hun hart te verwijderen, zullen ze er altijd aan geketend blijven en zullen zij en hun kinderen nooit vrij zijn.
Arabische Lente of niet.
Vrede!
Hoeveel verspilde generaties van haat denken jullie dat er nog nodig zullen zijn?

________________

LEVEN IS EEN RAMP

Onderstaand artikel verscheen in Letter & Geest (Trouw) van 21 mei 1994. Hier is het origineel te zien in fotokopie. Ik was vergeten dat ik ’t ooit publiceerde en stuit er nu toevallig op. Uit dit stuk blijkt dat ik in de huidige discussie over “voltooid leven” nog steeds hetzelfde standpunt heb. In 1994 schreef ik:

“Niemand heeft het recht, vanuit een hang naar bevoogding, of vanuit een behoefte eigen angsten te bezweren, suïcidale medemensen een zachte dood te onthouden. Zelfdoding, zegt A. Alvarez, die het zelf ook probeerde, kan in laatste instantie niet door sociale en psychologische hulp voorkomen worden en ligt in laatste instantie ook buiten het bereik van de moraal.”

Dit zijn mijn stukken over de wet “voltooid leven” van Pia Dijkstra.

Hé, Kees van der Staaij! Sterf ’s met JOUW gelul over de waarde van MIJN leven! (28 oktober 2017)

Het egoïstische en dwaze verzet van Sietske Bergsma en Amanda Kluveld tegen de “Wet Voltooid Leven” van Pia Dijkstra (30 september 2017)

Fleur Agema (PVV) wil ongewenste intimiteiten met doodswens-bejaarden (27 oktober2016)

Open mail aan Martin Bosma over de “Wet Voltooid leven” (14 oktober 2016)

*************************************************

LEVEN IS EEN RAMP

Een suïcidaal mens kan de dood als enige uitweg ervaren. Wie dit erkent, hoeft daarom medische hulp bij zelfdoding nog niet goed te keuren. Dit standpunt verdedigde althans J. F. Goud in Letter & Geest van 26 maart. Martien Pennings is het er volstrekt mee oneens: wat Goud vergeet, zijn de gevolgen voor de betrokkene – verplicht doorleven, in eenzaamheid met stiekem gespaarde middelen proberen jezelf de dood in te prutsen of een gewelddadige wanhoopsdaad plegen.“Niemand heeft het recht, vanuit een hang naar bevoogding, of vanuit een behoefte eigen angsten te bezweren, suïcidale medemensen een zachte dood te onthouden.” Adriaan Venema heeft het gedaan. Al bij zijn leven was hij doeltreffend vernederd door Neerlands meest gevreesde literaire reuzendoder, Gerrit Komrij. Waarna Venema, aan gene zijde van het graf, nog een trap na kreeg van de polemische duivelskunstenaar, middels een valse column in de deftige NRC. Komrij, een echte Nietzscheaan, die alleen tegenstanders van zijn eigen postuur aanpakt, reageerde op Venema’s zelfmoord als een latent homosexuele macho op de verschijning van een manifeste nicht. Komrij heeft blijkbaar iets met zelfmoord. Net zoals zovelen van ons. En inderdaad: een paar maanden voor Venema’s dood had Komrij nog publiekelijk uitgeroepen dat ook voor hem, Gerrit Komrij, altijd nog de uitweg van de zelfmoord openstond.

FOTO SPRONG BIJ LEVEN IS EEN RAMP

Zelfdoding wekt onder verklaarde levensgenieters meestal angst, afwijzing en verwarring. Meestal, niet altijd. Er zijn periodes en milieus geweest, bij de Romeinen, bij de Vikingen, bij de Grieken, waarin zelfmoord gezien werd als de eervolste manier van sterven op een na, namelijk die op het slagveld. De vroege christenen vormden een dermate hysterische zelfmoordsekte, dat het zelfs de Romeinen soms te gortig werd. Maar vanaf de vijfde eeuw na Christus is Europa voortaan afkerig van zelfbevrijding.

Natuurlijk heeft het in geen enkele tijd aan verdedigers van de suicide ontbroken. Maar dan spreken we steeds over onafhankelijk denkende individuen, over geleerden, schrijvers en kunstenaars. De overheden, gesteund door de publieke moraal, bestraften in het algemeen de ketterij tegen het leven zwaar. Vaak met de dood.

Een staaltje publieke gerechtigheid uit het Engeland van 1860: “Er is een man opgehangen die zich de keel had doorgesneden, maar weer tot leven was gebracht. Ze hebben hem opgehangen wegens zelfmoord. De dokter had ze gewaarschuwd dat het onmogelijk was hem te hangen omdat de wond weer zou opengaan en hij door de opening zou ademhalen. Ze luisterden niet naar zijn raad en hingen de man toch. De wond in de nek ging onmiddellijk open en hij kwam weer tot leven hoewel hij opgehangen was. Er was tijd nodig om de authoriteiten bijeen te roepen om te besluiten wat er moest gebeuren. Eindelijk kwamen die bij elkaar en ze bonden zijn nek af onder de wond tot hij stierf.”

Dergelijk moralisme inzake zelfdoding is extreem. En ik verdenk theoloog en pastor J. F. Goud er volstrekt niet van zover te willen gaan. Maar in zijn artikel in Letter & Geest van 26 maart plaatste hij zich wel degelijk in een eeuwenoude moraliserende traditie. Gouds grondstelling luidt dat zelfmoord een ramp is en dat het bij die constatering maar moet blijven. Het katastrofale van het doodzijn schuilt voor Goud blijkbaar vooral in het ontbreken van een Hiernamaals, want hij zegt: “Het concept van een rationele zelfdoding acht ik dubieus (..). Het dood willen zijn is een wens van totaal en definitief karakter (…). De eventuele rationaliteit van deze wens is een oppervlakkig (…) aspect.’

Dit lijkt mij voorbarig geredeneerd, want wat weet Goud, wat weten wij eigenlijk van Gene Zijde? Mij is alleen bekend dat Gerrit Komrij er nog wel eens vol inknalt op de achillespezen van een zwakkere geest. Dus blijft, lijkt mij, als enige intelligente geesteshouding tegenover het doodzijn de agnostische over, waarbij de mogelijkheid wordt opengehouden dat de dood geen absoluut einde is en dat in een betere wereld de zin van de aardse waanzin geopenbaard zou kunnen worden. Dat zou het mooiste zijn. En mocht de dood wel het absolute einde betekenen, dan zou mij ook dat zeer conveniëren.

Dat de rationaliteit van de door een aspirant-suïcidant geuite doodswens een oppervlakkig aspect van het probleem vormt, zoals Goud schrijft, ben ik van harte met hem eens. Immers: onder elk redelijk klinkend betoog van de aspirantsuïcidant blijft de redeloze wanhoop woordeloos. De zich quasi-redelijk presenterende doodskandidaat kan de vraag naar de mate van rationaliteit van het leven overigens geen lor schelen. Hij bedenkt alleen redelijke verhalen, meet zich een doelbewuste houding aan, omdat de maatschappij, omdat de hulpverlening zulks eist.

Zo’n wanhopige mens zegt dan bijvoorbeeld tegen de cynische buitenwereld: ik ben klaar met leven. En hoopt dan dat de wereld zich even no nonsense zal gedragen als ze tegenwoordig voorgeeft te zijn. Maar juist hier besluit de wereld dan heel precies de puntjes op de morele i te zetten.

In de persoon, bij voorbeeld, van Goud. Hij kan, zegt hij, respecteren dat het voor een suïcidaal mens subjectief evident is dat de enige uitweg die in de dood is. Dat wel.

Maar Gouds respect is slechts theoretisch. Want, zo meent hij, ‘het gaat werkelijk te ver om op deze subjectieve evidentie een plicht tot medische bijstand te baseren.’ Goud ziet hier ‘ongefundeerde grensoverschrijding’ en ‘verabsoluteerd ideaal van zelfbeschikking’.

‘Subjectieve evidentie’. Waarom krijg ik van dit soort plechtige geleerdheid nou zo’n galsmaak in mijn mond? Omdat het woorden zijn met veel bedachtzame ponteneur, maar waarin vergeten wordt wat de consequentie van dit taalvertoon voor de betrokkenen kan zijn: verplicht doorleven, in eenzaamheid met stiekem gespaarde middelen proberen jezelf de dood in te prutsen of een gewelddadige wanhoopsdaad plegen. Met het risico van mislukking en invaliditeit, geestelijk en lichamelijk.

Goud respecteert doodswensen blijkbaar alleen als je hem er niet mee lastig valt. En om die solidaire houding nog wat meer pit te geven, haalt hij een geestverwant aan, namelijk de voorzitter van de VPRO, A. J. Heerma van Voss, die er in zijn vrije tijd ook het eindredacteurschap bij doet van, let wel, het Maandblad Geestelijke Volksgezondheid: “Er is een ontwikkeling gaande waarbij over zelfdoding gepraat wordt alsof het godsonmogelijk is om dat in je eentje te doen.”

Mijn primaire reactie is, als ik zulk flink proza lees, de auteur ervan een mislukte zelfmoordpoging met amateuristische middelen toe te wensen. Of een week lang aan een stuk dat allereenzaamste laatste moment.

Angst voor het verschijnsel zelfmoord bleek niet uit het stuk van Goud. Daarvoor heeft hij klaarblijkelijk te weinig affiniteit met de hel waarin de suïcidale mens verkeert. Hij meldt alleen dat zelfmoord hem vaak een gewelddaad jegens de omgeving toeschijnt. En haalt die bekende uitspraak van Ter Braak uit 1927 aan, die vaak zo interessanterig geciteerd wordt door al diegenen die helemaal nooit een werkelijke suïcidale aanvechting gehad hebben: ‘De ontsnapping in de dood is een ontsnapping van niets.’ Dat dit een uitspraak van niets is, moest Ter Braak dertien jaar later zelf ervaren.

Wel heeft Goud behoefte de potentiële zelfmoordenaar, van wie hij niets begrijpt, te bevoogden. Diens beweegredenen ziet Goud graag moreel beoordeeld: “Dubieus en aanvechtbaar is voorts de nadrukkelijk niet-morele beoordeling van de door de hulpvrager aangevoerde goede redenen.”

En: “Wie zichzelf wil doden velt een oordeel over de zin van zijn hele leven. Op grond van welke competentie zou wie dan ook dit oordeel kunnen bevestigen?”

Op grond van geen enkele competentie, zou ik aan Goud willen antwoorden. Maar die bevestiging wordt van een hulpverlener dan ook niet gevraagd. Die moet alleen op een gegeven rijp ogenblik niet de pretentie hebben competent te zijn te kunnen ontkennen wat voor een medemens met doodsverlangen ‘subjectief evident’ is. Die hulpverlener dient op dat gegeven rijpe moment slechts zijn mond verder te houden en de pillen te verstrekken.

En waarvandaan haal je, om het eens om te draaien, als hulpverlener de legitimatie om te besluiten dat er doorgeleefd moet worden? Al helemaal nergens. Want de stelling dat het leven ellende is, lijkt mij in het algemeen beter onderbouwbaar dan Gouds bewering dat zelfmoord een ramp is. In dat kader laat zich bovendien de vraag stellen hoe verantwoord het is om het leven ongevraagd cadeau te doen. Ik ben er persoonlijk niet zo blij mee.

De enigen voor wie de zelfmoord vaak een ramp is, zijn nabestaanden. Alleen tegenover hen en zijn eigen geweten is de zelfmoordenaar verantwoording schuldig. Maar niet tegenover zelfbenoemde moralisten van de levensplicht.

De titelsong van MASH is grappig:

Suicide is painless It brings on many changes# And I can take or leave it as I please The game of life is hard to play# Gonna lose it anyway…#

Leuk, maar op twee punten onjuist: zelfmoord is niet pijnloos. Nooit in de aanloop op lange termijn, in het leven dat naar zelfmoord leidt. Nooit in de aanloop op korte termijn, zeker niet als die aanloop richting sneltrein of dakrand is. Het moment zelf kan wel pijnloos zijn, maar alleen voor wie de juiste middelen kan bemachtigen. Bij voorbeeld het fel begeerde Vesperax. Adriaan Venema had er, naar men zegt, ruim de beschikking over.

Zelfmoord is evenmin een vrije keuze. Daarin kan ik Goud bijvallen. Een mens wordt geboren met een bepaalde biologische aanleg, die in een onvoorspelbare wisselwerking treedt met zijn natuurlijke en sociale omgeving. Die wisselwerking pakt soms zo uit dat mensen niet meer willen leven. Dat noemen wij noodlot. Dat noemen wij tragiek. En in het aangezicht van dat soort mysteries zwijgen wij liefst.

En als we toch spreken, doen we dat met piëteit en wijsheid. Onze neiging tot moraliseren en preken onderdrukken wij, wanneer wij staan voor het ultieme raadsel. Net als onze angstige hang naar flink doen over het lot van anderen.

Niemand heeft het recht, vanuit een hang naar bevoogding, of vanuit een behoefte eigen angsten te bezweren, suïcidale medemensen een zachte dood te onthouden. Zelfdoding, zegt A. Alvarez, die het zelf ook probeerde, kan in laatste instantie niet door sociale en psychologische hulp voorkomen worden en ligt in laatste instantie ook buiten het bereik van de moraal.

Ik weet ook wel dat er mensen zijn die met hun tanden een rolstoel besturen en toch willen leven. Maar wat gaat mij dat aan? Ik lijk voor de buitenwereld niks te mankeren, maar toch zou ik een stuk geruster zijn als ik ergens in mijn huis de dodelijke pillen zou weten. Voor dat moment waarop ik zeker weet dat ik de de volgende vijf minuten van het leven niet meer verdraag. Ja dokter, ik heb alle zelfhulpboekjes van René Diektra gelezen en mijn gevoel voor humor heeft er niet onder geleden. Laatst nog glimlachte mijn ziel toen ik op de achterflap van ‘Als Leven Pijn Doet’ las: “Dit boek erkent de pijn van de werkelijkheid, maar beschouwt die niet als onoverkomelijk.”

Ik ben niet eens depressief. Daarvoor sport ik teveel. Ik ren voor de bui uit. Maar ik heb de echte depressie wel gekend. Wat is dat nou, mijnheer Pennings, echte depressie? Het spijt me, mevrouw, mijnheer, maar dat kan ik alleen vertellen aan mensen die het hebben ervaren. En die weten het al.

William Styron, de auteur van Sophie’s Choice heeft een boekje geschreven. Het heet Darkness Visible. Zoals de titel suggereert, kan men daaruit leren dat de duisternis niet zichtbaar gemaakt kan worden, de depressie niet beschreven. Styron’s woorden leren dat woorden tekort schieten. Maar zij die er geweest zijn, weten toch waarover hij spreekt. Anderen niet. Styron leeft nog steeds. Hij is er uitgekomen. Dat is een aansporing niet te snel en te gemakkelijk met het zelfhulppakket klaar te staan. Maar wie, al dan niet klinisch gediagnosticeerd als depressief, gedurende langere tijd volhoudt prijs te stellen op een zachte dood en daarbij graag professionele hulp wil, moet die hulp kunnen krijgen. Al het andere is wreed, respectloos en paternalistisch.

Wij weten niet of er een Gene Zijde bestaat en al helemaal niet of ze daar goed en kwaad kennen. Wij weten van ons eigen gezond niet, laat staan van dat van een ander. We kunnen proberen zo ver mogelijk te komen, maar toch laat de allerlaatste kern zich niet raken. Daarom moeten we heel goed luisteren naar de ander. En tenslotte bereid zijn te zwijgen.

Misschien moet ik eindigen met een woord van troost. Want aan de pastores kan je dat tegenwoordig blijkbaar niet meer overlaten.

De Bijna-Dood-Ervaring is ruim geboekstaafd. Best mogelijk dat het geluksgevoel, het licht en de wenkende gestalten waarvan velen reppen die op de rand zijn geweest, een product van onze eigen hersenactiviteit is. Best mogelijk. Maar toch.

Laatst was een goede bekende van mij erg grieperig. Hij is in de tachtig. Een skeptische geleerde, geverseerd zowel in de exacte als de menswetenschap. Hij is erg pessimistisch geworden over de kansen van de menselijke soort. “Ik kan de geschiedenis van de mensen niet veranderen, maar ook niet accepteren,” hoorde ik hem eens verzuchten.

Maar toen hij dus laatst met die forse griep worstelde, gleed hij op een gegeven moment weg. Nou gaat-ie, dacht de vriendin die bij hem zat. Nou ga ik, dacht hij zelf ook. En er was een groot geluksgevoel over hem gekomen. Tot hij op een barrière stuitte en het gevoel kreeg dat hij terug moest. Dat had hij heel jammer gevonden. Een ramp eigenlijk.
______________

Ian Buruma: Donald Trump is Jordan Peterson is Thierry Baudet is Benito Mussolini is Adolf Hitler

Ian Buruma juli 2017 in een uitzening van “Het Filosofisch Kwintet”

We hebben ‘t over ’n internationaal zéér gerespecteerde intellectueel, die tegelijk ’n enórme foute klootzak met “anti-Zionistische” trekjes is: Ian Buruma. Hij heeft weer ‘s in ‘n Nederlands-talig medium van zich laten horen, namelijk in de Vlaamse “Standaard” met ’n ronduit hysterisch stuk: “Mannen en hun problemen”.

Ik heb eerder vier titels aan Buruma gewijd:

1) “Ian Buruma: het anti-Joodse gif van een zéér gerespecteerde slang” (25 januari 2011)
2) “Ian Buruma is inderdaad een enorme klootzak” (3 februari 2011)
3) “Ian Buruma blijkt bij het Filosofisch Kwintet van HUMAN nog steeds diezelfde foute, zwetsende klootzak van een aansteller” (9 juli 2017)
4) “Ik, Martien Pennings, krijg gelijk over Ian Buruma van Bruce Bawer” (17 september 2017)

In het laatstgenoemde stuk, komt Bruce Bawer tot het volgende samenvattende oordeel over Buruma, dat ik van harte onderschrijf:

 “This, then, is the new editor of the New York Review of Books. Not to put too fine a point on it, I consider him a world-class creep. Buruma’s smearing of Pim Fortuyn, Theo van Gogh, Ayaan Hirsi Ali, and Geert Wilders, and his water-carrying for Tariq Ramadan, mark him as a coward and careerist of the first water.”

De titel van het opstel dat u nu leest, kan nog ietsje uitgebreider geformuleerd worden. Buruma zegt:

Trump = een holbewoner, een grote aap die zich op zijn borst klopt en vrouwen tussen de benen grijpt = Jordan Peterson = vrouwen moeten hard worden gepakt  =  Thierry Baudet = Mussolini de  Grote Leider in rijlaarzen, brallend met de kin omhoog = de Italiaanse massa domineren als een gewillige maîtresse = obsessie met nationaal verval = Hitler die een jeugd wil snel als windhonden, taai als leer en hard als staal = haat jegens bange onmannelijke Joden = grotesk militarisme in Japan = Hindoe-extremisme in India.

U gelooft niet dat Buruma dat echt zegt? Nou hier is dan het stuk tekst uit het artikel in de Vlaamse Standaard waarop ik mij baseer:

“Grote delen van de wereld maken een heropleving mee van hypermannelijkheid. De president van de Verenigde Staten gedraagt zich als een soort holbewoner, een grote aap die zich op zijn borst klopt en vrouwen tussen de benen grijpt. Een Canadese hoogleraar psychologie, Jordan Peterson, geniet wereldwijd succes met zijn recentste bestseller, 12 rules for life, waarin hij jongemannen aanspoort mannelijke autoriteit uit te stralen, de zwakke progressieve elite het hoofd te bieden en zich in te zetten voor een patriarchale hiërarchie die hij als iets volstrekt natuurlijks beschouwt. Peterson is een beschaafder versie van de ‘versiercoach’ Julien Blanc, die enkele jaren geleden ook in Nederland in opspraak kwam toen een van zijn bewonderaars, Thierry Baudet, hem gelijk gaf dat vrouwen ‘hard moesten worden gepakt’.

Dergelijke oprispingen van mannelijkheid zijn eerder voorgekomen met veel ernstigere politieke consequenties. Tussen de twee wereldoorlogen was Mussolini het brandpunt van een machocultuur: de Grote Leider in rijlaarzen, handen ferm geplant in een leren riem, brallend met de kin omhoog. Zo domineerde hij de Italiaanse massa alsof ze zijn gewillige maîtresse was.

Dictators elders volgden Mussolini’s voorbeeld. De gelaarsde leiders waren geobsedeerd door het idee van nationaal verval, en beloofden daar met theatraal vertoon van mannelijkheid paal en perk aan te stellen. Hitler schetste het ideaal bondig in zijn beschrijving van de Hitlerjugend: snel als windhonden, taai als leer en hard als staal.

Veel jongemannen lijken behoefte te hebben aan politici die beloven de mannelijke autoriteit te herstellen. Wellicht voelen ze zich seksueel geïntimideerd

Het was in die fascistische kringen gebruikelijk Joden te zien als een gevaarlijke macht, die door heimelijke manipulatie de naties zou ondermijnen om de wereld te domineren. Hier en daar steekt deze vorm van paranoia weer de kop op. Maar in feite lag antisemitisch geweld gecompliceerder. Joden waren ook het mikpunt van haat omdat zij werden gezien als zwak, intellectueel, bang om aanstoot te geven, kortom het tegenovergestelde van het mannelijke ideaal. Als je de hiërarchie van de speelplaats uitbreidt naar de rest van de wereld, kun je stellen dat ze een makkelijk slachtoffer vormden voor pestkoppen.

De verheerlijking van machogedrag en geweld bleef in de eerste helft van de 20ste eeuw niet beperkt tot de westerse wereld. Het groteske militarisme in Japan is genoegzaam bekend. Maar ook in India was iets dergelijks aan de hand. De RSS, een militante beweging die nog steeds een belangrijke invloed uitoefent op de regerende BJP-partij, bootste Europese fascisten na door jongemannen in kakiuniformen tucht en discipline bij te brengen.”

Welke psychologische oorzaken heeft, volgens Buruma, de opkomst van de Hitler-Mussolini-Trump-Peterson-Baudet-achtigen? Dat zijn volgens hem nationale vernederingen en angsten, zoals in Duitsland 1918, Frankrijk 1871 en India vanwege ‘t kolonialisme.

Maar waarom, vraagt Buruma, komen op dit moment nu juist in Amerika en Europa de Hitler-Mussolini-Trump-Peterson-Baudet-achtigen op? Dat is omdat mannen vernederingen vrezen en angsten hebben. Bang om door de bazige Hillary Clinton bebaasd te worden. Ze zijn seksueel geïntimideerd door het #MeToo-activisme. Ze voelen haat jegens Obama die van de verderfelijke linkse elite is en ook nog zwart en moslim is.

U ziet: de opkomst van de Hitler-Mussolini-Trump-Peterson-Baudet-achtigen heeft volgens Buruma niks te maken met de wat mindere kantjes van de nazistische islam, waarvan Bert Brussen de volgende opsomming geeft:

Dat ziet Buruma dus allemaal niet. Integendeel! De islam wekt bij Buruma geen enkele foute associatie. Hij ziet een verbond tussen de nazislam en andere mooie strevingen in Amerika en Europa, zoals de vrouwen-emancipatie. Echt waar? Echt waar! Lees maar!

“Multiculturalisme, en dan met name de aanwezigheid van moslims in het Westen, wordt ook in groeiende kringen gezien als een bedreiging. Dat komt niet in de eerste plaats doordat moslims als achterlijk worden beschouwd. Integendeel, het maatschappelijke succes van sommige immigranten, net als de opkomst van vrouwen in hogere banen, is bedreigender. En dit terwijl niet-westerse machten zoals China opdoemen om het Westen naar de kroon te steken.”

“Zijn [Obama’s] presidentschap – naast de hogere status van vrouwen, het groeiende succes van immigranten en de opkomende macht van niet-westerse landen – liet duidelijk zien dat de wereld onherroepelijk is veranderd. En daarom stemden zoveel mensen op een geblondeerde bullebak die vrouwen tussen de benen grijpt en belooft om de klok terug te draaien. Toch maakt de supermannelijkheid van Donald Trump geen overtuigende indruk. Ondanks het dagelijkse gebral krijg je sterk het idee dat achter de façade van opgepompte macho een angstig wit mannetje schuilt dat heel goed weet dat hij de wereld niet langer in zijn greep heeft.”

Dit is dus een totale en ook gevaarlijke gek. En hij is invloedrijk. Kijk maar naar het biografietje dat “De Standaard” hem meegeeft:


_______________