ASSCHER EN ROOS 2

Klik hier om de video te bekijken van het gesprek

U moet mij maar op mijn woord geloven als ik zeg dat ik zeer van hoffelijkheid en vriendelijkheid houd. Maar hoe komt het dan dat ik Lodewijk Asscher heb uitgemaakt voor erfelijk belaste en gedegenereerde Stockholmsyndroomjood? Dat ga ik uitleggen in het hiernavolgende.

Ik ben ooit mijn immigratie-kritiek zeer high-brow begonnen in het bewustzijn van wat er aan emoties  losgemaakt kon gaan worden in Nederland en in Europa. Ik ben historicus en mede door die studie is mijn insteek in het publieke debat altijd geweest: voorkom oorlog. In 1998 – dat dus 17 jaar geleden – begon ik een stuk in Letter & Geest van Trouw aldus:

“Een zondag in 1998. Ik voerde, na mijn joggings-rondjes in een Amsterdams park, mijn wekelijkse gesprek met een gezelschap oudere heren dat daar op een vaste tijd en plek lichte oefeningen doet. Het ging al gauw over allochtonen, zoals altijd in bepaalde buurten van Amsterdam. Plotseling mengde zich een voorbijganger in het gesprek, een geblokte en besnorde vijftiger met de uitstraling van een sergeant-majoor.

Aan de lijn hield hij een enorme zwarte hond met slierten kwijl rond de bek. Terwijl ik aan ‘Black Dogs’ van Ian McEwan moest denken – hoofdstelling: grote, zwarte, verwilderde nazihonden zullen Europa opnieuw bezoeken – en het beest voortdurend grommend aan de riem rukte, begon zijn baas ons een monoloog in het gezicht te schreeuwen, waarin hij vertelde dat al die buitenlanders vergast of anders wel met vlammenwerpers gedood moesten worden. Hij koos mij tot voornaamste mikpunt van zijn agressie, misschien omdat de anderen hem al kenden, of misschien omdat ik probeerde er af en toe een paar woorden tussen te krijgen. Dat lukte nauwelijks, want de man was zo uitzinnig van haat, dat ik telkens niet verder kwam dan: ‘Ik begrijp je haat, maar …’ Ik begreep helemaal niks, schreeuwde hij dan. Want wat ik in zijn woorden beluisterde was helemaal geen haat, maar liefde, bulderde hij zeker drie keer en hij meende het serieus. En als ik dacht dat hij een racist was, dan moest ik maar eens aan de andere heren hier vragen met wat voor vrouw hij getrouwd was. Nou, die was toevallig pikzwart. De andere heren, die bij de rest van zijn betoog gegeneerd hadden gekeken, knikten opgelucht van ja-dat-klopt. Later vroeg ik mij af of ik nu een manifestatie had gezien van de stelling van Jacques de Kadt dat het fascisme in oorsprong liefde is.”

In de hierboven aanklikbare video gaat het veel over respect en hoe positief dat is. Wat je niet hoort is dat het vooral de maffia en zwart tot lichtgetinte fascistische rappers zijn die het woord respect vooraan in de bek hebben. En je kan Asscher horen zeggen dat het veel effectiever is om je kritiek netjes te verwoorden en dat hij niet begrijpt “hoe mensen zich blijkbaar zó boos maken dat ze alles laten lopen in plaat van gewoon kritiek hebben op iemands standpunt.”

Ja, hoe kan dat? Nou dat kan als mensen zien dat een linkse quasi-elite hun hele beschaving kapot maakt, een burgeroorlog annex de Beiroetisering in West-Europa steeds dichterbij brengt, steeds meer dragers van een antisemitisch, totalitair en moorddadig anti-humanisme binnenhaalt, de Jodenhaat aldus én via Israëldemonisering steeds vrijere baan geeft en via de EU bezig is tegelijk de democratie op te heffen én de autochtone bevolking tot een minderheid en steeds armer te maken . . . . . . . ja dan kunnen mensen dus wel eens heel erg boos worden.

En als die mensen op die katastrofe-politiek dan nette kritiek hebben, dan worden ze niet gehoord en als ze al gehoord worden dan is het enige effect dat ze buiten de sociale orde gesteld en voor racist uitgemaakt worden. Ja, op die manier is nette kritiek voor veel mensen erg effectief geweest, dat ziet Asscher goed. Ik ben zelf ook door de nette mensen over de schutting van het informele cordon sanitaire gegooid.

Als ik in een stuk zeg dat ik al jarenlang een klein blauw-wit T-shirt met Israëlische symbolen aan mijn kamermuur heb hangen, dat zulks ooit bedoeld was voor mijn kleine nichtje, maar dat ik me zo rond 2005 al realiseerde dat ze dat nooit kon dragen in mijn wijk in Amsterdam dan lieg ik één detail: het was niet mijn nichtje maar mijn dochtertje. Als felle islamcriticus was en ben ik bang dat er een moment komt dat mijn kind afgerekend gaat worden op wat ik nu schrijf. Dit is het toekomst-perspectief dat linkse gekken als Asscher mijn wereld hebben gegeven. Bovendien zal ze dadelijk als ze van de universiteit komt, nauwelijks werk kunnen vinden en er is ook geen betaalbaar huurhuis voor haar.

En als Asscher dan die hoofddoek, wat mij betreft een nazi-symbool dat mij dagelijks honderden keren in mijn smoel wordt gewreven, met veel vertoon van morele verontwaardiging gaat staan verdedigen, terwijl hij tegelijk lid is van een partij die de boycot-haat-acties tegen Israël nog steeds ondersteunt dan kan het gebeuren dat ik zeg dat iemand die erfelijk belaste en gedegenereerde Stockholmsyndroom-Jood helemaal naar Israël zou moeten schoppen om hem daar bij de eerste volgende oorlog die Hamas zal ontketenen in de IDF-frontlinies te laten dienen.

En de linkse nep-elite van zelfverheffingsneuroten gaat gewoon door: ze aanvaarden met 90% van de stemmen in de Tweede Kamer een resolutie die tot doel heeft de nazislam te beschermen. Vandaag publiceerde ik een stukje over een antisemitische ploert die namens Nederland en de hele EU een totaal irrationalistische haat-motie in de vergadering van de Verenigd Nazi’s zit te steunen.

Weet je, Asscher, ik wensdroom wel eens dat ik geen enkele verantwoordelijkheid en binding meer zou hebben. Terminale kanker in een niet al te vergevorderd stadium zou ook wel handig zijn. Dan plande ik een shooting-spree op het Binnenhof in de hoop dat ik een flink zootje van jullie linkse rotzakken mee zou kunnen nemen voor de politie me te grazen zou hebben. Misschien ben je door het bovenstaande inmiddels in staat om ook díé moorddadige razernij te begrijpen. Als deze nep-elite zo doorgaat is geweld onvermijdelijk.

Nee, Lodewijk, ik dóé het niet. Maar dat ik dit kan voelen en opschrijf waardoor ik mijn sociale acceptatie nog geringer maak dan toch al . . . . . En wat denk jij dat er inmiddels zou kunnen broeien in koppen die minder geleerd zijn dan ik, in koppen van mensen die niet die bovenmenselijke zelfbeheersing van mij hebben? Als er oorlog komt dan zal die veroorzaakt zijn door de verstikking en verdachtmaking van alle kritiek door het links-Orwelliaanse zelfverheffingsneurotenmachtsconglomeraat. Echt, jullie moeten je waanzin beteugelen anders gaat het heel erg mis.

Zal ik eens vertellen wat mij werkelijk drijft? Dit schreef ik in december 2012:

“Wer zeigt ein Kind, so wie es steht? Wer stellt
es ins Gestirn und gibt das Maß des Abstands
ihm in die Hand? Wer macht den Kindertod
aus grauem Brot, das hart wird, – oder läßt
ihn drin im runden Mund, so wie den Gröps
von einem schönen Apfel? …… Mörder sind
leicht einzusehen. Aber dies: den Tod,
den ganzen Tod, noch vor  dem Leben so
sanft zu enthalten und nicht bös zu sein,
ist unbeschreiblich.”

Dit is Rilke. Deze strofen staan als motto voorin “Sophie’s Choice” van William Styron. En ik heb steeds de neiging ze onder dat A-4tje te plakken met die foto van Anne Frank die aan mijn keukenmuur geprikt zit. Maar ik doe het alsmaar niet. En ik citeer dit ook, omdat ik ooit een meisje van vijf jaar ’s morgens vlak na het wakker worden rechtop zag zitten in haar kussens. Ze zei ernstig: ‘Weet je wat ik hoop dat ik nooit meemaak? Oorlog!’ Ze had zo’n mondje als in dat gedicht van Rilke gesuggereerd wordt. Verder zijn er nog al die Joodse kinderen – ik vergeet steeds hoeveel duizend en of ze nou uit Bulgarije of Roemenië kwamen – die vergast zijn, omdat de Moefti van Jeruzalem voorkwam dat ze via een deal tussen de Engelsen en de nazi’s naar Palestina konden. Anna Enquist, die haar dochter voor haar ogen dodelijk overreden zag worden door een afslaande vrachtauto, die daarna een gedicht schreef dat aldus eindigde: “Nog niet schreeuwen, nee, nog niet.” Dat is trouwens diezelfde Moefti die de terreur tegen de Joden vanaf 1920 met de koran in de hand in Palestina organiseerde. Ach, ik associeer maar wat aan elkaar en leef in een klein geestelijk wereldje van eigen makelij. Ik word langzaam een oude, verwarde man.”

Wer zegt ein Kind so wie es steht . . . . . . . Doet me denken aan Hans Jansen die me eens vertelde dat de islam aan linkse idioten uitleggen hetzelfde is als proberen een kleuter seksuele voorlichting te geven: ze hebben geen idéé . . . . . . .

Leestip voor Lodewijk Asscher en de rest van onze geestelijk onvolwassen quasi-elite:
Grote Honing-eter wint Marathon van Rotterdam vóór alle moslim-negers

______________

Advertenties